Teodor Żychliński

ZŁOTA KSIĘGA SZLACHTY POLSKIEJ

(fragmenty)

 

TEKST

Adam Koszutski ‑ ożeniony z Jadwigą Borzęcką. Żyli w końcu XIX wieku.
Źródła: Żychliński Teodor, 1879-1885 - Złota Księga Szlachty Polskiej. T 1-7. Poznań.

Alojzy Bogusz ‑ ożeniony z Borzęcką, miał z nią dwóch synów.
Źródła: Żychliński Teodor, 1879-1885 - Złota Księga Szlachty Polskiej. T 1-7. Poznań.

Aniela Potocka h. Lubicz - córka Piotra, wojskiego owruckiego, podstolego kijowskiego, wydana za Maksymiliana Borzęckiego, sędziego ziemskiego owruckiego. Żyli w latach 60-tych i 70-tych XVIII wieku.
Źródła: Żychliński Teodor, 1879-1885 - Złota Księga Szlachty Polskiej. T 1-7. Poznań.

Eleonora Woroniczówna - córką pisarza ziemskiego kijowskiego, kwitowała stryja i braci w 1642 roku. Wydana za Pawła Borzęckiego,  podstarościego perejasławskiego.
Źródła: Żychliński Teodor, 1879-1885 - Złota Księga Szlachty Polskiej. T 1-7. Poznań.

Ignacy Kalinowski ‑ dziedzic na Husiatynie, Sacharowie, Dziatkowicach i Kamionce Wielkiej, cześnik halicki 1744, starosta lelowski od 1765 r. i dobrahosławski, rotmistrz chorągwi pancernej królewicza Ksawerego, w 1782 r. legitymował się w grodzie Halickim. Ożeniony z Justyną Borzęcką, córką Franciszka, podstolego wielkiego litewskiego i Maryanny Pociej z którą miał pięć córek: 10. Justynę za Sołtykiem, s.v. Piasecką; 20 Józefę za Głogowskim, s.v. Sadlo de Urazini; 30 Antoninę, 40 Agnieszkę i 50 Franciszkę, podobno niezamężne; miał też dwóch synów.
Źródła: Żychliński Teodor, 1879-1885 - Złota Księga Szlachty Polskiej. T 1-7. Poznań.

Józef Adolf Lipkowski ‑ porucznik kawalerii narodowej 1789 r., później chorąży hajsycki, dziedzic Krasnosiołki, Zawadówki i Chramówki. Ożeniony z Anną Borzęcką, córką Ignacego, zmarł w 1816 r. Zostawił dwóch synów: 10 Henryka (1801-1871); 20 Leona (1802-1886).
Źródła: Żychliński Teodor, 1879-1885 - Złota Księga Szlachty Polskiej. T 1-7. Poznań.

Kazimierz Mazaraki ‑ był kolejno z wyboru asessorem, sprawnikiem, sędzią i na koniec prezesem sądu głównego w powiecie Machnowieckim; nabył na własność różne części Machnówki od kolokatorów ongiś Prota Potockiego. Nadto był właścicielem Napadówki i Markowic w tymże powiecie machnowieckim. Dwa razy żonaty: p.v. z Borzęcką z której syn Leon; s.v. z Joanną Mazarakówną swoją kuzynką, ta dała mu dwóch synów i córkę.
Źródła: Żychliński Teodor, 1879-1885 - Złota Księga Szlachty Polskiej. T 1-7. Poznań.

Paweł Borzęcki ‑ wojski kijowski w 1654 roku.
Źródła: Żychliński Teodor, 1879-1885 - Złota Księga Szlachty Polskiej. T 1-7. Poznań.

Petronela Fihauser, starościanka muszyńska żona p.v. Borzęckiego, s.v. przed 1810 de Vernoi Gerand.
Źródła: Żychliński Teodor, 1879-1885 - Złota Księga Szlachty Polskiej. T 1-7. Poznań.

Wspaniały pan, prowadził dwór okazały, królewski. Posłuchajmy, jak dwór ten po latach kilkudziesięciu opisywał jeden z wojskowych asystentów księcia, Imć. Pan Skotnik:
Gdy książę Adam Czartoryski, generał Ziem podolskich, przedsiębrał zwiedzać swoje dobra w województwie lubelskiem, w Galicji, na Podolu, Ukrainie i w W. Ks. Litewskiem położone ; gdy zamierzał obejżeć grody, których był starostą, lub lustrować pułki jako generał lejtnant, lub jako protektor nauk wizytować szkoły publiczne, dwór i ekwipaż takie miał urządzenie :  Marszałek dworu, Piotr Borzęcki, układa wcześnie listę osób, które książę przeznacza do swojej posługi, asystencji i towarzystwa, kto swoim ekwiparzem, a kto w pojazdach księcia podróż ma odbywać. O godzinie 8 wyjeżdżał z noclegu książę jegomość, często konno, przy nim towarzystwo. Nadto marszałek dworu Borzęcki. Odbywał podróż już w swoich, już w księcia ekwipażach.
Źródła: Noworocznik Literacki na rok 1831, wydawany przez Hipolita Klimaszewskiego, Żychliński Teodor, 1886 - Złota Księga Szlachty Polskiej. Poznań.

Maksymilian Dionizy z Zbaraża książę Woroniecki Dostał w emfiteuzę na lat 50 starostwo zwinogrodzkie za życia starosty Feliksa Sołtyka, oraz do niego wsie Czaple, Rozany, Łysogórkę, Sciacznę, Iwonicze, Horbowce, Berezną i Krutniów w powiecie latyczowskim na Podolu i razem na te dobra prawo przelewkowe dla żony Anieli z Mączyńskich. Książę Maksymilian sprzedał starostwo zwinogrodzkie dnia 2 grudnia 1779 r. Tadeuszowi Czackiemu, który dostał przywilej na emfiteuzę 4 września 1780 r., ztąd proces miał z Sołtykową. Umarł książę 12 listopada 1797 roku starostą tylko różnowskim, które odpadkiem było od zwinogrodzkiego. Sukcessorowie praw jego trzymania tej ziemi na lat 50, ustąpili wtedy do 12 września 1847 r. Franciszkowi Borzęckiemu, sędziemu (X. Marczyński - Statystyka Podola. T. II, s. 327).
Źródła: Żychliński Teodor, 1887 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 9. Poznań.

Stanisław Kostka Łada Zabłocki, starszy syn Andrzeja i Zofii Jeziorkowskiej, miał pierwszą żonę Chmielewską  z której potomstwa nie było, i mieszkał w Reczu w Wągrowieckiem ; później przeniósł się do majętności Rąbczyna w Wągrowieckiem i tam czas niejaki zamieszkiwał. Ożeniwszy się powtórnie z Franciszką Borzęcką herbu Półkozic, córką Konstantego z Urszuli Boleszówny herbu Jastrzębiec (córki Antoniego Bolesza z Wieruszówny Kowalskiej), a siostrą Kazimierza Borzęckiego (chodzi Kazimierza Bolesza brata Urszuli), stolnika gnieźnieńskiego, rotmistrza kawaleryi narodowej, kawalera orderu S. Stanisława, deputata na trybunał koronny i wielokrotnie posła na sejmy, oraz na sejm czteroletni z województwa poznańskiego, nabył od rodziny Borzęckich dobra Sokołowo i Charbielin w powiecie kościańskim i mieszkał tam aż do śmierci, która nastąpiła w r. 1808. Pochowany w miejscowej parafii Dłużyna. Pozostawił z Borzęckiej dwie córki i trzech synów. Najmłodszy z nich urodził się w Sokołowie w 1806 roku.
Konstanty Borzęcki miał z Urszuli Boleszówny sześć córek : Salomeę za Maciejem Pilawitą Potockim, dziedzicem na Włostowie i Tworzymirkach (zob. R. I tabl. VI Pilawitów Potockich) ; drugą ? pmo voto generałowa Grodzicką, sdo voto Paliszewską ; trzecią Franciszkę, za Stanisławem Zabłockim, czwartą ? wreszcie za Franciszkiem Odrowążem Wilkońskim, z którym miała trzech synów ; piątą ? Dobiecką, wreszcie szóstą ? w zakonie Karmelitanek w Poznaniu, zmarłą w Ołoboku.
Źródła: Żychliński Teodor, 1887 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 9. Poznań.

Dziedzicem dóbr Golejowa w powiecie inowrocławskim w r. 1828 był Franciszek Łada Zabłocki. Franciszek miał za żonę Editę Potocką, córkę Antoniego, wnuczkę Macieja Potockiego i Salomei z Borzęckich.
Źródła: Żychliński Teodor, 1887 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 9. Poznań.

Ludwik Konstanty Pociej po dwakroć zawierał związki małżeńskie, najprzód z Zahorowską kerbu Korczak, córką Stefana z Łukaszewiczówny. Po jej bezpotomnej śmierci pojął po raz wtóry za małżonkę Emerencyannę Warszycką herbu Habdank, córkę Stanisława i Maryanny Jordanówny herbu Trąby. Z tej pozostawił tylko córkę jedynaczkę [Maryanna Pociejówna], wydaną za Franciszka Borzęckiego herbu Półkozic, podstolego wielkiego litewskiego, starostę żydaczowskiego, zmarłego 9 października 1743 roku.
Źródła: Żychliński Teodor, 1888 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 10. Poznań.

Pociejówny wychodziły za następujące domy: Borzęckich...
Źródła: Żychliński Teodor, 1888 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 10. Poznań.

Antoni Michał Hutten Czapski podpisał elekcyę Stanisława Augusta. Za tego króla w r. 1765 mianowany rotmistrzem pancernym, ustąpił swej szarży Borzęckiemu.
Źródła: Żychliński Teodor, 1889 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 11. Poznań.

Ignacy Potocki, dwie z kolei żony, najpzód Petronelę Maryannę Józefę księżniczkę Sułkowską, córkę księcia Aleksandra na Rydzynie i Bielsku, powtóre Urszulę hr. Dzieduszycką, wdowę po Jakubie Błędowskim. Z drugiego małżeństwa miał cześnik koronny syna Mikołaja, bezdzietnego z Maryanną Borzęcką, podkomorzanką koronną.
Źródła: Żychliński Teodor, 1892 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 14. Poznań.

Józef Potocki, dziedzic Włostowa, ożeniony z Wiktoryą Rudnicką herbu Lis która mu powiła Macieja Józefa dziedzica Włostowa i Tworzymirek, zmarłego 1787 roku, ożenionego pmo voto z Teresą Gurowską, córką Melchiora (1765), sdo voto z Urszulą Boleszówną, wdową po Borzęckim. Z drugiego małżeństwa miał dwie córki i syna.
Źródła: Żychliński Teodor, 1892 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 14. Poznań.

Hr. Seweryna Szembek, córka ś p. hr. Franciszka i ś. p. hr. Katarzyny Borzęckiej herbu Półkozic, ur. 1810 r. w Porembie.
Źródła: Żychliński Teodor, 1892 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 14. Poznań.

Buczyński Stefan, gorący patryota i znakomity publicysta , umarł dnia 20 października 1892 r. w Krakowie. Pogrzeb odbył się 23 października na cmentarzu Rakowickim. Po odprawionych przez duchowieństwo modłach, jako ostatni przemówił Borzęcki, delegat Czytelni akademickiej lwowskiej i w pięknem przemówieniu złożył hołd pamięci zmarłego.
Źródła: Żychliński Teodor, 1893 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 15. Poznań.

Dnia 5 lipca 1893 r. zaślubił Ludomach Stanisław hr. Engeström-Benzelstierna, syn hr. Wawrzyńca i Jadwigi z Borzęckich, Annę Zabłocką h. Łada.
Źródła: Żychliński Teodor, 1894 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 16. Poznań.

Ignacy Bogucki spłodził z Barbary w Ossowejsieni Ossowskiej herbu Dołęga, córki Jana i Zofii Malińskiej, córkę Annę Konstancyą, zaślubioną Pawłowi Borzęckiemu herbu Półkozic (Inscr. Posn. 1784 fol. 506).
Źródła: Żychliński Teodor, 1896 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 18. Poznań.

Wiktor Moszczeński, trzeci syn Michała i Neymanówny, ożenił się w maju 1830 roku z Prowidencyą Zabłocką  herbu Łada, pmo voto Remigiuszową Palędzką herbu Ogończyk, córką Stanisława i Franciszki Borzęckiej herbu Półkozic.
Źródła: Żychliński Teodor, 1897 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 19. Poznań.

Franciszek Ksawery Branicki dnia 21 grudnia 1764 r. mianowany podstolim w. kor. po Jacku Małachowskim (po nim w. r. 1766 Mateusz Borzęcki).
Źródła: Żychliński Teodor, 1898 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 20. Poznań.

Kaźmierz Szołdrski, podczaszy wschowski, dziedzic Małachowa, gdzie umarł 1739 r., ożeniony był z Joanną Skarbkównną Malczewską herbu Habdank, secundo voto za Antonim Borzęckim herbu Półkozic, która mu powiła syna i dwie córki.
Źródła: Żychliński Teodor, 1900 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 22. Poznań.

Stanisław Rogala Zawadzki z Ewy z Budzisławia Wysockiej herbu Drya, pozostawił córkę Zofię pmo voto za Antonim Borzęckim, herbu Pólkozic, chorążym Czerniechowskim, a sdo voto za Wojciechem Rogalą Zawadzkim.
Źródła: Żychliński Teodor, 1900 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 22. Poznań.

Wojciech Rogala Zawadzki, miał za żonę Zofią Zawadzką, chorążankę chełmińską, wdowę po Antonim Borzęckim. Z niej syn.
Źródła: Żychliński Teodor, 1900 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 22. Poznań.

Wojciech Piniński, również po dwakroć wstępował w związki małżeńskie. Pierwsza żona Anna Rokicka herbu Rawicz, powiła mu córkę Fortunatę, najprzód za Janem Borzęckim herbu Półkozic, powtóre za Janem Stanisławem na Zarzecku Zarzeckim herbu Warnia.
Źródła: Żychliński Teodor, 1901 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 23. Poznań.

Rafał Ludwik Skarbek dwie z kolei miał żony: najprzód Annę Benożankę  (Benoe) herbu Taczała; - powtóre Teresę z Ziemblic Boguszównę, herbu Półkozic, Z niej córka ? za Mateuszem z Kosarzowa Borzęckim herbu Półkozic, podstolim koronnym ], synem Franciszka, podstolego litewskiego i Maryanny Pociejówny herbu Waga, wojewodzianki wileńskiej.
[Prawdopodobnie chodzi tu o Teofilę Skarbek ale w takim wypadku jej mężem miał być Antoni a nie Aleksander Maciej zwany niekiedy Mateuszem. Nie jest również jasne czy Antoni był synem Franciszka i Marianny Pociej].
Źródła: Żychliński Teodor, 1903 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 25. Poznań.

Kazimierz Korczak Jeleński, pozostawił z Maryi Horwatówny herbu Pobóg, Kazimierza Korczaka Jeleńskiego, dziedzica dóbr Tuczy i Jelenpola, ożenionego z Teresą Borzęcką herbu Półkozic. Z niej troje dzieci.
Źródła: Żychliński Teodor, 1904 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 26. Poznań.

Piotr Kurcewski, ożeniony z Maryanną Skórzewską herbu Drogosław, córką Ignacego Skórzewskiego i Józefy Borzęckiej herbu Półkozic.
Źródła: Żychliński Teodor, 1905 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 27. Poznań.

 

Dyariusz od podstąpienia wojska Moskiewskiego pod fortecę Jasnogórską aż do cofnięcia tegoż opisany.

Dnia pierwszego stycznia roku terzźniejszego [1771], gdy nieprzyjacielskie siły z fortecy dostrzedz można było z rana, ciągnące się do Starej Częstochowy, wyszedł o godzinie siódmej podjazd konfederacki w komendzie IM. Pana Pułaskiego, marszałka łomżyńskiego, do wsi Kamienia, o ćwierć mili od fortecy Jasnogórskiej, tam przez siedem godzin mężnie stawiwszy się nieprzyjacielowi, gdy z cała forsą następował nieprzyjaciel, pojazd polski porządnie rejterując się ku fortecy, więcej nie poniósł szkody prócz niezdobnie ładnej bleyzury IMPana Borzęckiego, chorążego, a kozactwo i karabinierowie jak chwast podcięty lecieli z koni; ranionych toż sami Moskale w przytomności miejskich ludzi liczyli przeszło osób półtorasta.

Źródła: Żychliński Teodor, 1886 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 8. Poznań.

 

Spis członków Konfederacji Targowickiej

Piotr Borzęcki lekkiej jazdy Szeff. Ord. Pol. Kawaler.

Źródła: Żychliński Teodor, 1890 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 12. Poznań.

 

Deputacja do ułożenia formy Rządu

Piotr Borzęcki Szeff Pułku Konnego Wojew. Kijowskiego.

Źródła: Żychliński Teodor, 1890 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 12. Poznań.

 

IV Instygatorowie

16 Wielcy-Litewscy Mianowani

19. Antoni Borzęcki, Półkozic, viceinstygator L. m. 1775 † 1782.

Źródła: Żychliński Teodor, 1896 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 18. Poznań.

 

XXI Podstolowie Wielcy

66. Koronni

32. Aleksander Mateusz Borzęcki, Półkozic, str. przemyski, m. 13.5.1766 † 1781.

Źródła: Żychliński Teodor, 1896 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 18. Poznań.

67 Litewscy

50. Franciszek Borzęcki, Półkozic, str. żydaczowski, m. 23. 7. 1732 † 9. 10. 1743.

Źródła: Żychliński Teodor, 1896 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 18. Poznań.

 

XXXIII. Vice instygatorowie

105. Vice instygatorowie litewscy

10. Antoni Borzęcki, Półkozic, m 1765, - ostatni - p. 75 n. instygatora W. L. † 1783.

Źródła: Żychliński Teodor, 1896 - Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 18. Poznań.

 

Senatorowie i dostojnicy

Borzęcki h. Półkozic 3 (3).
Franciszek podst. w. lit. 1732-1743
Antoni instyg. w. lit. 1775 †1782
Aleksander podst. w. kor. 1766 †1781

 

ŹRÓDŁA

Żychliński Teodor, Złota Księga Szlachty Polskiej. R. 1-31. Poznań. (1879-1908). Fragmenty.

 

 

Jeżeli chcesz szybko przejść do nadrzędnej strony kliknij poniższy interaktywny przycisk.

 

UWAGA!!! Jeżeli wykryjecie jakieś niezauważone przeze mnie błędy proszę o informację. Za wszelkie konstruktywne uwagi z góry serdecznie dziękuję.

JESTEŚ    GOŚCIEM

W SUMIE OD ZAŁOŻENIA WITRYNY W 2005 ROKU ODWIEDZONO JĄ
JUŻ   RAZY