DRZEWO GENEALOGICZNE RODU BORZĘCKICH

 

 

Głowa osła szara powinna być w polu czerwonym. Na hełmie z korony pół kozy, w prawą tarczy skierowanej głową wyskakuje tak, że nogi z niej przednie do góry zadarte, rogi na grzbiet złożone (Niesiecki, 1841).

 

 

LEGENDA HERBOWA

 

            Rycerz polski imieniem Stawisz, w zamku pewnym Eczet nazwanym, od pogan oblężony, długo się i mężnie bronił. Pomogła mu do tego zamku należyta fortyfikacya, tak że nieprzyjaciel nie mogąc ani szturmem złamać oblężonych serca, ani bogatymi obietnicami zmiękczyć, ostatniego się sposobu chwycił, to jest głodem w zamku zamkniętych wymorzyć i przymusić poddania się. Wytrzymali przez jakiś czas oblężeni niedostatek, a potem też Stawisz fortelu na nieprzyjacielu zażył; osła i kozę zabić kazał i skóry wołowe tą krwią pomazawszy, z murów zamku wywieszać kazał; ba, i sztukami do obozu pogańskiego rzucać kazał, co obaczywszy nieprzyjaciel, że tak siła jeszcze żywności mają dla siebie, że ich ani głodem przycisnąć, ani siłami zwojować było niepodobna od zamku ze wstydem ustąpił. Pan tego zamku pochwaliwszy odwagę cnego kawalera, krom innych faworów i tym też uprzywilejował, że mu tegoż osła głowę i pół kozy, tym kształtem, jak widzisz, w herbie ułożył (Niesiecki, 1841).

 

 

GNIAZDO RODOWE

Mapa topograficzna okolic Kozarzewa i Borzęcina w parafii Bychawa na Lubelszczyźnie.

 

Borzęcin [obecnie Borzęcinek] jest przysiółkiem wsi Krzczonów III. O linii pochodzącej z tej miejscowości niewiele wiadomo. Znanych jest zaledwie kilku Borzęckich piszących się z Borzęcina, ale prawdopodobnie wywodzili się oni z Kozarzewa [obecnie Kosarzew], a Borzęcin tylko okresowo posiadali lub dzierżawili.

Biografia:

Bętkowski, 1766: Herbowy Domu [Borzęckich] Pułkozic ieszcze w Roku 1335. iako akta Grodzkie Wąwolrickie świadczą.

Niesiecki 1839/2: Borzęcki herbu Półkozic. Jeszcze o nich w r 1335 księgi grodzkie Wąwolnickie dość jawnie świadczą. Piszą się z Kozarzowa w Lubelskiem województwie z dawna posessyonaci.

Woiewodztwo Lubelskie, pierwszym w pośrod siebie umieszczeniem, Borzęckich; z nich dla siebie nabyło zaszczytu. Gdy Przodek Domu Borzęckich, początek pisania się z Kozarzewa Borzęckim, założywszy we wsi Kozarzewie Dziedziczney, z przyległościami w tymże Woiewodztwie leżącey

Teki Dworzaczka: Borzęccy h. Półkozic wyszli z Borzęcic (dziś Borzęcinek) w p[owiecie] lubelskim. Pisali się z Kozarzewa, wsi też w p[owiecie]. lubelskim.

Boniecki 1900/2: Borzęccy h. Półkozic Pochodzą ze wsi Borzęcina (dziś Borzęcinek), w powiecie lubelskim. Borzęccy pisali się z Kozarzewa [dzisiaj Kosarzew], wsi również położonej w powiecie lubelskim.

Uruski 1904/1: Borzęcki H[erbu] Półkozic. Dawna i rozrodzona w woj[ewództwie ] lubelskiem rodzina, pisała się z Kozarzewa, majątku, który już w XIV stuleciu posiadała.

Łątka, 1993: Borzęccy to jeden z najliczniejszych rodów szlacheckich w Polsce. Poza rodzinnym Kozarzowem zamieszkiwali m.in. na Rusi, Litwie, Mazowszu, Wołyniu, w Galicji oraz w województwach Kijowskim i Poznańskim. W dawnej Rzeczypospolitej piastowali rożnego rodzaju godności i urzędy publiczne. Niektórzy członkowie tego rodu odgrywali ważne rolę w życiu politycznym kraju.

Skowroński W. J., br: Borzęccy z Borzęcina, obecnie Borzęcinka pow[iat] lubelski.

Stupnicki, 1855/1: Borzęcki, h. Półkozic, dom starożytny, o którym księgi dawne grodu Wąwolnickiego jakoby jeszcze w r. 1335 kwitnacego, wspominają. Przez długi szereg lat piastowali mężowie z tego domu godności i urzeda publiczne, osobliwie na Rusi, kilku pisało się też na elekcyę Stanisława Augusta

 

EWOLUCJA NAZWISKA
Borzanczski XV-XVI wiek Źródło: Anna, wdowa po Bolku, księżna mazowiecka nadaje Janowi Borzęckiemu [Borzanczskiemu], kanonikowi i altaryście kolegiaty św. Jana Chrzciciela w Warszawie, pomieszczenie w domu mansjonarzy w zamian za odstąpiony plac między szpitalem św. Ducha a klasztorem augustianów. Warszawa, 16.10.1447. Archiwum Akt Dawnych, sygn. 1/1/Q/-/1515.
Borzecky XVII-XVIII Źródło: Relacja woźnego generalnego „opatrznego” Andrzeja Dzięcioła w grodzie lubelskim... Lublin : 1624. Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Sanguszków, sygn. ASang XXXVI 76, S. 441.
Borzęcki Od XVII wieku Źródło: Actum Leloviensis corum Actis Terrestribus Sabbatho post Dominicam Latare Zuadraowimale... Lelów, 1781. Archiwum Akt Dawnych w Warszawie, Księgi Sądu Referendarskiego, sygn.. Ks. Ref. 30 [Mf 427].
Ђopжeнцки (Borżencki) 1863-1918 Źródło: Paszport Wiktorii z Bordzołów Borzęckiej. B. r.. Archiwum rodzinne Wojciecha Borzęckiego z Warszawy.
Mroki dziejów 1475-1500 1500-1525 1525-1550 1550-1575 1575-1600 1600-1625 1625-1650 1650-1675 1675-1700 1700-1725 1725-1750 1750-1775 1775-1800 1800-1825 1825-1850 1850-1875 1875-1900 1900-1925 1925-1950 1950-1975 1975-2000 2000-2025 2025-2050 2050-2075 2075-2100 2100-2125 2125-2150 2150-2175 2175-2200 2200-2225 2225-2250 2250-2275 2275-2300 2300-2325 2325-2350 2350-2375 2375-2400 2400-2425 2425-2450 2450-2475

Jan. Rodzice: ? i ? X. Bezpotomny.

Biografia: brak danych.

Metryka Koronna, 3, k. 261: 1441. Jan z Prażniewa sprzedaje z prawem odkupu swój czynsz z dóbr Granice i Prażniewo Panu Janowi Borzęckiemu kanonikowi warszawskiemu za 36 kóp gr[oszy] szer[okich]. pras[kich].

Anna, wdowa po Bolku, księżna mazowiecka nadaje Janowi Borzanczskiemu [Borzęckiemu], kanonikowi i altaryście kolegiaty św. Jana Chrzciciela w Warszawie, pomieszczenie w domu mansjonarzy w zamian za odstąpiony plac między szpitalem św. Ducha a klasztorem augustianów. Warszawa, 16.10.1447.

 

?. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: brak danych.

 
Mroki dziejów

?. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: brak danych.

 
1. 1475-1500

?. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Adam, Jan.

Biografia: brak danych.

 
1. 1. 1500-1525

Adam. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: W 1531 roku właściciel część wsi Borzęcin (dziś Borzęcinek) w powiecie lubelskim..

Boniecki 1900/2: [Wieś Borzęcin] (dziś Borzęcinek), w powiecie lubelskim, którego części Adam Borzęcki był właścicielem 1531 roku (Paw.).

Krzepela, 1915: 1531 (Borzęcin) dr. szl.: Adam Borzęcki (z Kozarzowa) h[erbu] Półkozic N. II. 256. i Klem. Petka. P. 363.

Krzepela, 1928: Borzęcinek Lub./Lub. p. Krzczonów. 1531. Adam Borzęcki z Kozarzowa h. Pólkozic NS. - P. 15 (El. 1. 2. M. Gal. i Pol.).

 
1. 1. 1. 1525-1550

?. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 1. 1. 1. 1550-1575

?. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 1. 1. 1. 1. 1575-1600

Jan. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Marcelin.

Biografia: X.

X

 
1. 1. 1. 1. 1. 1. 1600-1625

Marcelin. Rodzice: Jan i ? X. Ślub: Anna Kiełpińska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: Mąż w 1619 roku Anny Kiełpińskiej. W 1619 roku zapisał żonie dożywotnie uposażenie.

Boniecki 1900/2: Marcelin, syn Jana z Borzęcinka, żonie, Annie z Kiełpińskich, zapisał dożywocie 1619 r.

 
1. 1. 1. 1. 1. 2. 1600-1625

Katarzyna. Rodzice: Jan i ? X. Ślub: Paweł Dobek. Rodzice: ? i ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia:  Poślubiła Pawła Dobka, herbu Gryf, syna Andrzeja, dziedzica Kozarzewa. W 1622 roku mąż zabezpieczył jej posag.

Boniecki, 1901/4: Paweł [Dobek h. Gryf], syn Andrzeja, dziedzic na Kozarzewie, zabezpieczył 1622 r. posag żonie, Katarzynie Borzęckiej, córce Jana (Zap. Lub. 26 f. 2, 7 i 52).

 
1. 2. 1500-1525

Jan. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Jędrzej.

Biografia: W 1531 roku posiadał cząstkę wsi Kozarzów w powiecie lubelskim.

Boniecki 1900/2: Borzęccy pisali się z Kozarzewa [dzisiaj Kosarzew], wsi również położonej w powiecie lubelskim, której cząstkę w 1531 r. posiadał Jan.

 
1. 2. 1. 1525-1550

Jędrzej. Rodzice: ? i ? X. Ślub: Dusilowna Kiełczewska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Stanisław, Paweł, Sebastian, Marcin, Jan

Biografia: W 1532 roku procesował się z Agnieszką Nosowskką w sądzie ziemskim lubelskim.
Kiełczewska Dusilówna herbu Abdank. Poślubiła około 1532 roku Jędrzeja Borzęckiego.

Bętkowski, 1766: w Roku 1532. przez Jaśnie Wielm: Andrzeja z kozarzowa z kiełczewsky Borzęckiego, o czym Xięgi Ziemskie Lubelskie, dostatecznie opiewają

Niesiecki 1839/2: Jędrzeja Borzęckiego z Agnieszką Nosowską księgi ziemskie Lubelskie zapisały w r 1532. ten z Kiełczewskiej Dusilowny zostawił synów, krom [oprócz] Stanisława, Pawła, i Sebastyana bezpotomnych. Marcina i Jana.

Niesiecki 1840/5: Kiełczewska Dusilowna [herbu Abdank], była za Jędrzejem Borzęckim około roku 1532.

Uruski, 1904/1: I linia pochodząca od Jędrzeja, żyjącego około 1530 r. i ożenionego z [Dusilówną] Kiełczewską, po którym dwóch synów: Marcin i Jan.

Kaszewicz, 1766: Andrzeja z Kiełczowskiej Dusilowny Stanisława, Pawła, Sebastiana bezdzietnych, jak również Marcina & Jana.

Rodziciela, który ponad inne cnoty którymi wielce przewyższył innych, tą wykraczał najbardziej, że zawsze troszczył się o kościół boży & ojczyznę, wszystkim ustawicznie dobrze czyniąc, ale za to chciał, żeby nikt sobie był zwyciężony. Miłośnika dobrej kawalerii, postrachu zdrajców (niegodziwych), urodzonego do prowadzenia wojny praprapraprawnukowi.

Korczyński, 1759: Wielmoźnego IMci Pana Andrzeia Borzęckiego, [ojca] Stanisława, Pawła, Sebastyana Borzęckich.

 
1. 2. 1. 1. 1550-1575

Stanisław. Rodzice: Jędrzej i Dusilowna Kiełczewska. Bezpotomny.

Biografia: Prawdopodobnie zmarł młodo.

 
1. 2. 1. 2. 1550-1575

Paweł. Rodzice: Jędrzej i Dusilowna Kiełczewska. Bezpotomny.

Biografia: X.

Testament, 1560: Poz. 95. Paśnik, 19.08.1560. Borzencki Paweł, obywatel poznański. Kopia AmP I 346, k. 54v-55.

 
1. 2. 1. 3. 1550-1575

Sebastian. Rodzice: Jędrzej i Dusilowna Kiełczewska. Bezpotomny.

Biografia:X.

Sebastian Borzenczki [Borzęcki] w latach 1548-1556 opłacał dla szpitala św. Ducha w Lublinie czynsz 12 groszy rocznie za dzierżawę podmiejskiego ogrodu.

 
1. 2. 1. 4. 1550-1575

Marcin. Rodzice: Jędrzej i Dusilowna Kiełczewska. Ślub: Elżbieta Zawisza. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ? córka, ? córka, ? córka, ? córka, Stanisław, Marcin.

Biografia: Poślubił Elżbietę Zawisza herbu Sas, z Mniejszej Niedrwicy.

Niesiecki 1839/2: Marcinowi, Elżbieta Zawiszanka z mniejszej Niedrwicy powiła [?] Orchowską, [?] Żurowską, [?] Kotowską i [?] Bogucką. Synów zaś Stanisława niepłodnego i Marcina.

Niesiecki 1845/10: Elżbieta Zawiszanka [herbu Sas] z mniejszej Niedrwicy, była za Marcinem Borzęckim.

Uruski 1904/1: Po Marcinie, z żony Elżbiety Zawisza, syn Marcin.

Kaszewicz, 1766: Marcina z Elżbietą Zawiszonką. [?] Orchowskiemu, [?] Zurowskiemu, [?] Kotowskiemu & [?] Boguszowi swoje rzadkich przymiotów wydał córki, Stanisława cnotom jeno wtórym, Marcina w Charzowie oblubieńca, oboma władnymi zrzeczenia się ślubowania. Nauczyciela życia w sprawiedliwości (bogobojności), wiary przewodnika, zachowującego grzeczność, nieskazitelność, sumienie, unikającego nienawiści (zazdrości), unikającego przykrości, zasługującego na wdzięczność, królem królestwu; świadkiem prawdziwego żołnierza prapraprawnukowi.

 
1. 2. 1. 4. 1. 1575-1600

?. Rodzice: Marcin i Elżbieta Zawisza. Ślub: ? Orchowski. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

 
1. 2. 1. 4. 2. 1575-1600

?. Rodzice: Marcin i Elżbieta Zawisza. Ślub: ? Żurowski. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X,

Niesiecki 1845/10: N. Żurowski [herbu Leliwa] miał za sobą [?] Borzęcką.

 
1. 2. 1. 4. 3. 1575-1600

?. Rodzice: Marcin i Elżbieta Zawisza. Ślub: ? Kotowski. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X,

Niesiecki 1840/5: Kotowski herbu Trzaska. Któryś z nich [może Iwan Kotowski wójt Łucki, ziemianin Wołyński 1528] miał za sobą [?] Borzęcką.

 
1. 2. 1. 4. 4. 1575-1600

?. Rodzice: Marcin i Elżbieta Zawisza. Ślub: ? Bogucki. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

 
1. 2. 1. 4. 5. 1575-1600

Stanisław. Rodzice: Marcin i Elżbieta Zawisza. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Bezdzietny.

Biografia: X.

 
1. 2. 1. 4. 6. 1575-1600

Marcin. Rodzice: Marcin i Elżbieta Zawisza. Ślub: Anna Charzewska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Marcin, Paweł.

Biografia: Poślubił Annę Charzewską. Być może ten sam Marcin - miał synów Marcina i Pawła. Żołnierz. Zmarł przed 1595 rokiem.

Kaszewicz, 1766: Marcina w Charzowie oblubieńca, oboma władnymi zrzeczenia się ślubowania. Nauczyciela życia w sprawiedliwości (bogobojności), wiary przewodnika, zachowującego grzeczność, nieskazitelność, sumienie, unikającego nienawiści (zazdrości), unikającego przykrości, zasługującego na wdzięczność, królem królestwu; świadkiem prawdziwego żołnierza prapraprawnukowi.

Niesiecki 1839/2: [Marcin], którego z Anny Charzewskiej, syn tegoż imienia [Marcin].

Niesiecki, 1839/3: Tak mi się zda, że są Charzewscy Gryfowie w Sandomierskiem, ale pewności nie mam. Anna Charzewska [herbu Gryf] Marcina Borzęckiego małżonka.

Uruski 1904/1: [Marcin] żonaty z Anną Charzewską, z której syn Marcin.

 
1. 2. 1. 4. 6. 1. 1600-1625

Marcin. Rodzice: Marcin i Anna Charzewska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: W 1590 roku otrzymał od króla Zygmunta III Wazy potwierdzenie prawa do dożywotniej dzierżawy wsi Szklary pod Krakowem. Prawo te odstąpił mu Piotr Myszkowski z Mirowa, starosta oświęcimski i ojcowski. W tym samym roku król potwierdził mu również nabycie prawa sołectwa na tej wsi odstąpionego przez  Stanisława Brachowskiego ze Żbika i jego żonę Annę. W 1595 roku odstąpił Kozarzów swojemu bratu Pawłowi. W 1626 roku otrzymał pewną kwotę pieniędzy od Marcina.

Boniecki 1900/2: Marcin, syn niegdy [już nieżyjącego] Marcina, ustąpił [oddał w tymczasowy nadzór] 1595 r. bratu rodzonemu Pawłowi Kozarzewa.

Metryka Koronna 1590: Zygmunt III nadaje dożywocie na wsi Szklary Marcinowi Borzęckiemu, synowi Marcina Borzęckiego Żołnierza. Prawa te odstąpił mu Piotr Myszkowski z Mirowa, starosta oświęcimski i ojcowski (MK 133, K. 452v).

Metryka Koronna 1590: Zygmunt III udziela zgody Stanisławowi Brachowskiemu ze Żbika i jego żonie Annie na odstąpienie dożywocia na sołectwie we wsi Szklary, w starostwie ojcowskim, Marcinowi Borzęckiemu, synowi Marcina Borzęckiego Żołnierza (MK 133, K. 452).

 

Marcin był prawdopodobnie protoplastą małopolskiej gałęzi rodu Borzęckich. Być może jego potomkami są Borzęccy znani z okolic Krakowa, Wieliczki, Miechowic i innych miejscowości położonych w tym regionie.

1. 2. 1. 4. 6. 2. 1600-1625

Paweł. Rodzice: Marcin i Anna Charzewska. Ślub: Zofia Trojanowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Andrzej, Daniel, Mikołaj.

Biografia: Mąż w 1608 roku Zofii Trojanowskiej. W 1595 roku dostał Kozarzów od swojego brata Marcina. W 1609 roku wraz z żoną ustanowili sobie wzajemnie dożywotnie oprawy na własnych majątkach.

Boniecki 1900/2: Ten Paweł 1608 r. zeznał zapis dożywocia z żoną, Zofią z Trojanowskich.

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 1. 1625-1650

Andrzej. Rodzice: Paweł i Zofia Trojanowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: Andrzej - syn Pawła i Zofii Trojanowskiej. Urodzony w ? po 1608 roku. W 1627 roku wraz z braćmi Danielem i Mikołajem pożyczył różne kwoty pieniędzy od Marcina..

Boniecki 1900/2: Andrzejowi, Danielowi i Mikołajowi, synom Pawła, ustąpił [pożyczył] Marcin, wojski bełski, różnych sum 1627 r.

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1625-1650

Daniel. Rodzice: Paweł i Zofia Trojanowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Paweł. Marcin. Jan. Stanisław.

Biografia: W 1627 roku wraz z braćmi Andrzejem i Mikołajem pożyczył różne kwoty pieniędzy od Marcina.

Boniecki 1900/2: Daniela synowie: Paweł, Marcin, Jan i Stanisław, kwitują 1658 r. Pawła.

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 1650-1675

Paweł. Rodzice: Daniel i ? X. Ślub: Katarzyna Szołajska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Daniel, Kazimierz,

Biografia: podstoli chełmski. W 1658 roku wraz z braćmi Marcinem, Janem i Stanisławem zwrócił Pawłowi dług zaciągnięty jeszcze przez ich ojca u jego ojca Marcina. W 1676 roku posiadał cząstkę wsi Kozarzów w powiecie lubelskim. Mąż w 1680 roku Katarzyny Szołajskiej. W 1680 roku wraz  z żoną zawarł jakiś układ z Pawłem Pankowskim. W 1690 roku dziedzic wsi Radosłowo (Radostowo) w województwie bełskim.

Boniecki, 1900/2: Borzeccy pisali się z Kozarzewa, wsi położonej w powiecie lubelskim, której cząstkę posiadał w 1676 r. Paweł (Paw.).

Korczyński, 1759: W.IMci P. Pawła Borzęckiego Podstolego Chełmskiego Dziada [Józefa].

Korczyński, 1759: Już z W. IMCi P. Jadwigi z Szałayskich Babki [Józefa].

Sęczys 2000: Od Pawła, dz[iedzica] d[óbr] Radostowo, woj[ewództwo] bełskie, który wraz z żoną Katarzyną Szołajską w r[oku] 1680 robowali kontrakt względem wzajemnych pretensji między nimi a Pawłem Pankowskim - praprawnuki Aleksander Franciszek i Teofil (s[ynowie] Stanisława) leg. 1840 (DSz i KMSzGW vol. 156 s. 206).

Uruski 1904/1: II linia pochodząca od Pawła, dziedzica wsi Radosłowo [Radostowo], w wojew[ództwie] bełzkiem 1680 r., po którym Teofil i Aleksander synowie Stanisława i Ewy Krajewskiej, wnukowie Franciszka, wylegitymowani w Królestwie 1840 r.

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 1. 1675-1700

Daniel. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: stolnik chełmski.W 1840 roku wraz z bratem Teofilem Jakubem Józefem dowiódł szlachectwa w Królestwie Polskim.

Korczyński, 1759: W Wielm: Danielu Borzęckim Stolniku Chełmskim Rodzonym Stryiu [Józefa].

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 1675-1700

Kazimierz. Rodzice: Kazimierz i ? X. Ślub: Domicella Orbowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Józef, Ignacy, Marcin, Helena.

Biografia: cześnik rzeczycki.

Korczyński, 1759: W.IMci P. Kazimierza Borzęckiego Cześnika Rzeczyckiego Oyca [Józefa].

Korczyński, 1759: iuż z W. I. P. Domicylly z Orbowskich Matki [Józefa] Nayukochanszey?

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 1. 1700-1725

Józef z Kozarzewa, Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: W 1746 roku skarbnik dobrzyński (nominacja 10 grudnia 1746 roku, ale chyba nie objął urzędu). W 1758 roku deputat na trybunał koronny z województwa wołyńskiego. W latach 1758-1764 rzekomy skarbnik latyczowski. W 1759 roku marszałek trybunału koronnego. 1759 cześnik Ziemi Dobrzyńskiej, komendant Znaku J.K.M. i Rzeczypospolitej. W tym samym 1759 roku stolnik nowogrodzki. Chorąży chorągwi pancernej. W 1764 roku wraz z Ludwikiem Stanisławem i szlachtą województwa wołyńskiego uczestniczył w elekcji Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Korczyński, 1759: Jozef z Kozarzewa Borzęcki Cześnik Ziemi Dobrzyńskiey Komendant Znaku J.K.M. y RzeczyPlty, 1759.

Boniecki 1900/2: Józef, skarbnik dobrzyński 1746 r.

Urzędnicy, 1993/2/2: Józef Borzęcki - w dniu 10 grudnia 1746 r. nominowany na stanowisko skarbnika dobrzyńskiego, w Ziemi Dobrzyńskiej jednak nie występował i nie został potwierdzony w innych źródłach. W tym czasie skarbnikiem dobrzyńskim był Jakub Paprocki. Być może ten sam Józef rzekomy skarbnik latyczowski 1758-1764.

Urzędnicy, 1993/2/2: Józef z Kozarzewa skarbnik dobrzyński 1746 r.

Boniecki 1900/2: Maryanna z Kadyszów Brzumińskich, żona Józefa 1753 roku (DW. 74 f. 824).

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 2. 1700-1725

Ignacy. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Korczyński, 1759: Co o Rodzonych Krwi [Józefa] Wiel: IMci P. Ignacym, y IMci P. Marcinie Borzęckich.

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 3. 1700-1725

Marcin. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 4. 1700-1725

Helena. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? Tatomir. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: żona [?] Tatomira, podstolego kołomyjskiego..

Korczyński, 1759: W. I. P. Helena z Borzęckich Tatomirowa Podstolina Kołomyjska Rodzoney Krwi [Józefa] Siostra?

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 4. 1. 1725-1750

?. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 4. 1. 1. 1750-1775

?. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 4. 1. 1. 1. 1775-1800

Franciszek. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Stanisław.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 4. 1. 1. 1. 1. 1800-1825

Stanisław. Rodzice: ? i ? X. Ślub: Ewa Krajewska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Teofil. Aleksander.

Biografia: Poślubił roku Ewę Krajewską

X

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 4. 1. 1. 1. 1. 1. 1825-1850

Teofil Jakub Józef. Rodzice: Stanisław i Ewa Krajewska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: W 1840 roku wraz z bratem Aleksandrem Franciszkiem dowiódł szlachectwa w Królestwie Polskim.

Boniecki 1900/2: Teofil i Aleksander synowie Stanisława z Ewy Krajewskiej, wnukowie Franciszka, potomkowie Pawła, dziedzica Radosłowa 1680 r., udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie w Królestwie (A. b. Her.).

Spis, 1851: Teofil Jakób Józef, syn Stanisława [wylegitymowany w Królestwie 1840].

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 1. 2. 4. 1. 1. 1. 1. 2. 1825-1850

Aleksander. Rodzice: Stanisław i Ewa Krajewska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: W 1840 roku wraz z bratem Teofilem Jakubem Józefem dowiódł szlachectwa w Królestwie Polskim.

Spis, 1851: Alexander Franciszek, syn Stanisława [wylegitymowany w Królestwie 1840].

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 2. 1650-1675

Marcin. Rodzice: Daniel i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: W 1658 roku wraz z braćmi Pawłem, Janem i Stanisławem zwrócił Pawłowi dług zaciągnięty jeszcze przez ich ojca u jego ojca Marcina.

X

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 3. 1650-1675

Jan. Rodzice: Daniel i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Mikołaj. Feliks.

Biografia: W 1658 roku wraz z braćmi Pawłem, Marcinem i Stanisławem zwrócił Pawłowi dług zaciągnięty jeszcze przez ich ojca u jego ojca Marcina.

X

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 3. 1. 1675-1700

Mikołaj. Rodzice: Jan i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: W 1674 roku ze szlachtą województwa lubelskiego uczestniczył w elekcji Jana III Sobieskiego

Kozyrski, 2001: Popis generalny dignitarzow urzędnikow y rycerstwa ziemie chełmskiey y powiatu krasnostawskiego pospolitego ruszenia. JeMsc Pan Woyciech Borzecki nomine suo et fratis sui y czesci paniey Czarnołuskiey konia iednego. JeMsc Pan Sczesny Borzecki. JeMsc Pan Mikołay Borzecki imieniem Pana Jana Borzeckiego rodzica swego. Popis zorganizowanego koło Chełma 7 sierpnia 1649 roku (CGIA 1740, n. 6, kl. 441-446v).

Boniecki, 1900/2: Mikołaj [pisał] się z województwem ruskim na obór Jana III Sobieskiego [1674].

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 3. 2. 1675-1700

Felix [Szczęsny] Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

1649 popis Ziemi Chełmskiej, 1669 elekcja z Ziemi Chełmskiej.

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 2. 4. 1650-1675

Stanisław. Rodzice: ? i ? X. Ślub: Jadwiga Czarnecka. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: W 1667 roku łowczy bracławski (nominacja z dnia 11 czerwca 1667 roku). W 1676 roku posiadał część wsi Borzęcinek w powiecie krzczonowskim. Poślubił w 1683 roku Jadwigę Czarnecką. W 1683 roku dziedzic majątku Kozarzów.

Boniecki 1900/2: W 1676 roku posiadał część wsi [Borzęcinek] Stanisław.

Krzepela, 1915: 1676 Kośmiński h[erbu] Lubicz N. V. 287. i dr. szl. Stan[isław] Borzęcki P. 15a.

Uruski 1904/1: Stanisław, dziedzic wsi Kozarzów, ożeniony z Jadwigą Czarnecką 1683 r.

Boniecki 1900/2: Stanisław, łowczy bracławski 1667 r.

Metryka Koronna 1667: W Warszawie, dnia 11.06.1667. Venatoriatus Bracłaviensis obitu generosi Martini Liniewski, venatoris Bracłaviensis, vacans generoso Stanislao Borzecki, militi, confertur (Księga Sigillat 10, K. 79).

Krzepela, 1915: Borzęcinek Lub[elski]/Lub[elskie] par[afia] Krzczonów. 1676 Kośmiński h[erbu] Lubicz N. V. 287. i dr. szl. Stan[isław] Borzęcki P. 15a.

Gmiterek, 1996: Regestr IchMci Panów Obywatelów Ziemie Chełmskiej i Powiatu Krasnostawskiego na pospolite ruszenie pod Warszawą zgromadzonych na sejm electionis AD 1669 (Przybyli przedstawiciele 206 określonych nazwiskiem rodzin. 7 reprezentantów miała rodzina Borzęckich). JMP Marcjan Borzęcki, JMP Marcin Borzęcki, strażnik, JMP Alexander Borzęcki, JMP Florian Borzęcki swym i rodzonego swego P. Wojciecha imieniem, JMP Szebor Borzęcki, Poczet JMP Stanisława Borzęckiego z Wiśniowa (KGChRMO g-109, k. 223v).

Gmiterek, 1996: Chełm, 5.12.1672. Regestr IchMci Panów Obywatelów Ziemi Chełmskiej zostających przy boku Wielmożnego JMci Pana kasztelana Ziemi Chełmskiej w obozie pod Lublinem pod Chorągwią Generalną. JMP Stanisław Borzęcki, JMP Marcin z Koziarzewa Borzęcki, JMP Adrian Konstanty Borzęcki, JMP Aleksander Borzęcki, JMP Michał Borzęcki imieniem rodzica swego (KRChRMO g-109, k. 378-379).

 
1. 2. 1. 4. 6. 2. 3. 1625-1650

Mikołaj. Rodzice: Paweł i Zofia Trojanowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: Urodzony po 1608 roku. W 1627 roku wraz z braćmi Andrzejem i Danielem pożyczył różne kwoty pieniędzy od Marcina.

X

 
1. 2. 1. 5. 1550-1575

Jan. Rodzice: Jędrzej i Dusilowna Kiełczewska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1575-1600

Szymon [Piotr]. Rodzice: ? i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Kasper, Marcin.

Biografia: Dzierżawca wsi królewskiej Porzecze. Bez zgody króla Stefana Batorego sprzedał znajdujący się w tej wsi młyn młynarzowi Fedkowi. W dniu 21 września 1592 roku król Zygmunt III Waza zatwierdził tę transakcję.

Metryka Koronna 1591: Zygmunt III [1587-1632] potwierdza sprzedaż młyna we wsi Porzecze, jednak bez uznania zapisu sum, poza tymi, które zostały na młyn zapisane zgodnie z prawem. Bez wiedzy poprzedniego władcy [Stefana Batorego 1576-1586] młyn sprzedał Piotr Borzęcki, dzierżawca wsi, młynarzowi Fedkowi, świekrowi Macieja. Król potwierdza dożywocie na tym młynie, czyli na trzeciej części z jego dochodu, przysługujące temuż Maciejowi, młynarzowi (MK 133, K. 515-516v).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1600-1625

Kasper [Konstanty]. Rodzice: Szymon i ? X. Ślub: Zofia Sobieszczańska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Marcin.

Biografia: Mąż w 1606 roku Zofii Sobieszczańskiej. Być może ten sam  Kasper - miał syna Marcina.

Boniecki 1900/2: Kasper, syn niegdy [już nieżyjącego] Szymona, żonaty z Zofią Sobieszczańską 1606 r. Tego czy też innego Kaspra, syn Marcin.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 1625-1650

Marcin. Rodzice: Kasper i Zofia Sobieszczańska. Ślub: ? Orchowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: PawełMarcyan, Mikołaj, Janusz, Felicjan.

Biografia: podstarości horodelski 1610 r.; wojski bełski 1627-1658 (jako wojski bełski występuje na dokumentach z dnia 6 czerwca 1628 r. i 17 września 1658 r.). Zmarł około 1658 roku. Poślubił ? Orchowską herbu Nałęcz. W 1610 roku podstarości horodelski. W latach 1622-1626 burgrabia lubelski. W tymże 1626 roku przekazał pewną kwotę pieniędzy Marcinowi. W 1627 roku pożyczył różnych kwot pieniędzy   Andrzejowi, Danielowi i Mikołajowi. W latach 1627-1658 wojski bełski (wzmiankowany w dokumentach z 6 czerwca 1628 roku i 17 września 1658 roku). W 1629 roku ze stryjem Marcinem ustanowił w jakiejś sprawie pełnomocników.
Być może żoną Marcina była również Anna z Obodna primo voto żona Piotra Sulimierskiego herbu Starykoń, łowczergo bracławskiego. Wdowa. W 1664 roku żona [Marcina] Borzęckiego, wojskiego bełskiego.

Boniecki 1900/2: Tego, czy też innego Kaspra, syn Marcin, burgrabia lubelski 1626 r., cedował [przekazał] sumy Marcinowi, synowi niegdy [zmarłego] Marcina, a 1629 r. ze stryjem Marcinem obierał pełnomocników. Ten sam zapewne Marcin był 1610 r. podstarościm horodelskim, a 1627 r. wojskim bełskim; był nim jeszcze 1658 r., w którym syn jego Paweł w aktach wymieniony. Synowie także jego: Marcyan i Janusz, wspomnieni 1689 r.

Boniecki, 1900/2: Andrzejowi, Danielowi i Mikołajowi, [synowi] Pawła, ustąpił Marcin, wojski bełski, różnych sum 1627 r.

Urzędnicy 1992/3/2: Marcin p[od]st[arost]a Hor[odelski] 1610, wojski Beł[ski] (1627-58).

Urzędnicy 1992/3/2: 415 Marcin Borzęcki, przedtem podstarości hor[odelski]. Wojski bełski 1627 (Bon[iecki II, s. 66). 6 VI 1628 (CGrabR 81, s. 159). 17 IX 1658 (CChR g-101, k. 267v).

Korczyński, 1759: Wielm: Marcina Starostę Lubelskiego.

Bętkowski, 1766: przez Jaś: Wielm: niegdy Marcina z Kozarzowa Borzęckiego Starostę Lubelskiego a Prapra Dziada [Aleksandra].

Bętkowski, 1766: Dosyć namienić o Jaśnie Wielm: iusz wspomnionym Marcinie z Kozarzowa Borzęckim Staroście Lubelskim a Prapra Dziadu [Aleksandra].

Oblata plenipotencji w księgach grodzkich lubelskich Aleksandra i Eufrozyny z Ostroga Zasławskich […] Podpis: Correct Borzecky. Lublin, 1622. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Sanguszków, sygn. ASang XXXIV 54, S. 297).

Oblata plenipotencji w grodzie lubelskim przez Mikołaja Firleja z Dąbrowicy […] Podpis: Correct Borzecky. Lublin, 1625. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Sanguszków, sygn. ASang XXXV 53, S. 323).

Oblata przed urzędem grodzkim lubelskim przez Andrzeja Lubienieckiego w imieniu Mikołaja Firleja z Dąbrowicy […] Podpis: Correct Borzecky. Lublin, b.r. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Sanguszków, sygn. ASang XXXIII 83, S. 667-669).

Oblata przed urzędem grodzkim lubelskim przez Andrzeja Lubienieckiego w imieniu Mikołaja Firleja […] Podpis: Correct Borzecky. Lublin, b.r. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Sanguszków, sygn. ASang XXXIII 83, S. 671-673).

Relacja woźnego generalnego „opatrznego” Andrzeja Dzięcioła w grodzie lubelskim […] Podpis: Correct Borzecky. Lublin, 1624. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Sanguszków, sygn. ASang XXXVI 76, S. 441).

Relacja woźnego generalnego „opatrznego” Andrzeja Dzięcioła w grodzie lubelskim […] Podpis: Correct Borzecky. Lublin, 1624. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Sanguszków, sygn. ASang XXXVI 76, S. 443).

Relacja woźnego generalnego Andrzeja Dzięcioła w grodzie lubelskim […] Podpis: Correct Borzecky. Lublin, 1624. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Sanguszków, sygn. ASang XXXVI 76, S. 445-448).

Niesiecki, 1841/7: ? Orchowska [herbu Nałecz córka Alexandra stolnika Chełmskiego i Bielskiej wdowy po Siestrzewitowskim lub Floryana, stolnika Chełmskiego i Alexandry Bialskiej] stolnikowna Chełmska, była za [Marcinem] Borzęckim, starostą Lubelskim.

Niesiecki 1839/2: Borzęcki [Marcin] starosta Lubelski, z [?] Orchowskiej, stolnikówny Chełmskiej, dwóch synów spłodził, Jakuba i Marcyana.

Uruski 1904/1: [Marcin] starosta lubelski, z żony [?] Orchowskiej miał synów, Jakuba i Marcyana chorążego zakroczymskiego.

Uruski, 1915/12: ? Orchowska [herbu Nałecz], żona Marcina Borzęckiego, starosty lubelskiego 1610 r.

Kaszewicz, 1766: Marcina stolnika chełmińskiego w Orchowie żonatego starosty lubelskiego. Jakuba z Marianną Bardzkią dożywociem związanego. Józefa & Anny z Krzysztofem Gizowskim małżonkiem ojca, Marciana mającego strzec dobra publicznego stosowne rodzdziców, Całe życie w największych nadziejach ojczyznę przekazującego, życzenia obywateli w powszechnej utwierdzającej miłości, wielu dla ojczyzny & kościoła dóbr twórcy zawziętego w wadach, mocno trzymającego się prawa praprawnukowi.

Kozyrski, 1999: Sądy kapturowe były najwyższą władzą prawną w okresie bezkrólewia w ziemi lub województwie. Z naszych obliczeń wynika, że w latach 1652-1658 funkcję tę powierzano najczęściej Marcinowi Borzęckiemu [KGCh. R (a.l.) 1, k. 537-538v.; KGCh. R 74, k. 770-773]. Ponadto to właśnie on złożył swój podpis na akcie konfederacji tyszowieckiej, manifestując w ten sposób zdecydowane poparcie szlachty chełmskiej dla Jana Kazimierza [KGCh. R 74, k. 1125-1126v].

Kozyrski, 2001: Popis który odbył się koło Chełma 10.06.1653 roku wymienia komisarzy: Mikołaja Firleja Broniewskiego podkomorzego czernichowskiego, Mikołaja Suchodolskiego, stolnika chełmskiego i Marcina Borzęckiego, wojskiego bełskiego, odpowiedzialnych za podanie do grodu chełmskiego nazwisk osób, które nie zapłaciły podatków i kontrybucji przeznaczonych na zaciąg wojska.

Kozyrski, 1999: 2. Sejm zwyczajny w Warszawie: 11 II-28 III 1654. Sejmik w Chełmnie: 11 VI 1653. Posłowie: Zbigniew Sługocki podsędek ziemi chełmskiej, Marcin Borzęcki wojski bełski (KGCH R. i KGCh R. a.l.).

Kozyrski, 1999: 3. Sejm nadzwyczajny w Warszawie 9 VI-20 VII 1654. Sejmik w Chełmnie: 19 V 1654. Posłowie: Andrzej Kański sędzia ziemi chełmskiej, Marcin Borzęcki wojski Bełski (KGCh. R 74, k. 770-773).

Baka. 1755: Nie wspominam Marcina Woyskiego Bełskiego.

Dyrowski, 1792: Naystarszy Brat Jana Romana [? Borzęcki] przeniosłszy się w Woiewodztwo Przemyskie, z Małżeńskich ślubow miał Syna Janusza.

Dyrowski, 1792: Najstarszy Brat Jana Romana [?] z Kozarzewa Borzęcki, w Przemyskim, spłodziwszy Janusza.

Glejt, 1664: Glejt urodzonej Urszuli z Ossolina Kalinowskiej, oboźnej koronnej i Walerianowi Leszczyńskiemu na wieczną banicję w trybunale lubelskim od urodzonej Anny z Obodna Piotrowej Sulimirskiej, łowczyny bracławskiej, a wtórego małżeństwa Borzęckiej, wojskiej bełskiej, na terminie zachowałym po nakazanych inkwizycjach in contumaciam otrzymaną ad 6.

1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 1. 1650-1675

Paweł. Rodzice: Marcin i ? Orchowska. Ślub: Anna z Obodna. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?..

Biografia: Zmarł nagle we Lwowie w listopadzie 1662 roku (powszechnie uważano że został otruty przez stronników królowej Marii Ludwiki). Poślubił przed 25 czerwca 1660 roku  Elżbietę Sarbiewską, córkę Stanisława Sarbiewskiego i Zofii Napiórkowskiej. W roku akademickim 1642/1743 uczeń w Akademii Zamojskiej. Uczestnik wojen kozackich. W bitwie pod Batohem 2-3 czerwca 1652 roku dostał się do niewoli tatarskiej. Przez jakiś czas więziony na Krymie. Vice-rotmistrz chorągwi a potem chorąży chorągwi pancernej kasztelana bełskiego Franciszka Myszkowskiego. W 1656 roku uczestnik wojen szwedzkich. W 1658 roku otrzymał od Pawła, Marcina, Jana i Stanisława zwrot długu zaciągniętego przez ich ojca Daniela u jego ojca Marcina. Ceniony przez hetmana Stefana Czarneckiego został przez niego zabrany na wyprawę holsztyńską (grudzień 1658 - czerwiec 1659). W 1660 roku uczestnik wojny z Rosją. 27 czerwca 1660 roku walczył pod Połąką. Pułkownik wojsk królewskich. W lipcu 1661 roku wybrany przez wojsko koronne marszałkiem. We wrześniu wybrany substytutem konfederacji zwanej Związkiem Święconym. Stacjonował na zamku biskupów krakowskich w Kielcach. W maju 1662 roku przewodniczący komisji generalnej dla zapłaty zaległego żołdu.
Paweł Borzęcki nazwany został przez Paska w 1660 roku zięciem Stanisława Sarbiewskiego. Stanisław Sarbiewski z małżeństwa z Zofią Napiórkowską miał trzy córki: Anastazję Barbarę, Katarzynę Teresę i Elżbietę. Anastazja Barbara została wydana za Franciszka Myszkowskiego, kasztelana bracławskiego. Katarzyna Teresa wstąpiła do klasztoru Sióstr Brygidek w Lublinie. O Elżbiecie wiadomo, iż na pewno była zakonnicą. Jest jednak bardzo prawdopodobne, że wcześniej (przed 25 czerwca 1660 roku poślubiła Pawła Borzęckiego i dopiero po jego nagłej śmierci w listopadzie 1662 roku została zmuszona do poświęcenia się Bogu. Był to wówczas powszechnie praktykowany sposób usuwania z życia publicznego wdów po wielkich wodzach lub innych powszechnie szanowanych osobistościach, wokół których mogliby się skupić niezadowoleni z polityki dworu opozycjoniści.

Kochanowski, 1900: Paweł - syn Marcina syn wojskiego bełskiego, z województwa bełskiego, uczeń w roku akademickim 1642/1643.

Boniecki 1900/2: Paweł, vice-rotmistrz chorągwi [Franciszka Myszkowskiego] kasztelana bełskiego, zostawił synów: Marcina i Janusza 1664 roku.

PSB, 1936: Paweł Borzęcki (zm. 1662) - substytut konfederacji wojskowej 1661-[166]2. Syn [Marcina] wojskiego bełskiego, rodem z ziemi bełskiej, od wczesnej młodości służył wojskowo. Uczestniczył w wojnach kozackich. Dostawszy się w bitwie pod Batohem [2-3 czerwca] (1652) do niewoli tatarskiej, przebywał jakiś czas na Krymie. Jako towarzysz pancerny a potem chorąży margrabiego Władysława Myszkowskiego walczył pod Czarnieckim przeciw Szwedom w Polsce [1656] i w Danii [grudzień 1658 - czerwiec 1659]. W wojnie moskiewskiej (1660) był jednym z wybitniejszych oficerów dywizji Czarnieckiego. Rolę polityczną odegrał jako substytut konfederacji wojskowej. Niepłatne wojska hetmańskie, rozgoryczone na dwór, zawiązały konfederację wojskową (maj 1661) pod marszałkiem Janem Samuelem Świderskim i substytutem Broniewskim. Pod wpływem wojsk hetmańskich dały się namówić do związku także i oddziały Czarnieckiego. Wtedy to dla utrzymania równowagi w zarządzie związku oddali hetmańscy połowę stanowisk czarniecczykom, spośród których w miejsce Broniewskiego z wojsk hetmańskich substytutem obwołano [Pawła] Borzęckiego. Żołnierz uczony, fantazji górnej, reprezentował w konfederacji kierunek umiarkowany. Zamierzał wprawdzie obsadzić deputatami związkowymi ekonomie królewskie dla wybierania chlebów, ale chciał jednocześnie zatrzymać wojsko w polu aż do ostatecznego ukończenia wojny, jeśli nie pod władzą hetmanów, to pod swoją i marszałkowską komendą. Usiłowania jego jednak spełzły na niczym. Wojska, wszedłszy w granice Rzeczypospolitej, zająwszy wygodne i bezpieczne konsystencje, nie chciały słyszeć o wyruszeniu w pole wcześniej, dopokąd nie otrzymają zaległego żołdu, jednocześnie natomiast dawały chętnie posłuch agitacji politycznej zwalczających się partii. Obydwa stronnictwa, tak Lubomirskiego, jak i Marii Ludwiki, usiłowały przeciągnąć na swoją stronę związek, który stanowił poważną siłę 22840 szabel w samej Koronie. Zabiegi te dotyczyły przede wszystkim starszyzny wojskowej, wśród nich zaś na pierwszym miejscu wpływowego substytuta. Dużą wagę przywiązywała królowa do pozyskania osoby [Pawła] Borzęckiego, traktując z nim za pośrednictwem Radziejowskiego i tajnych agentów. Pozyskanie substytuta szło jednak opornie, aż wreszcie [Paweł] Borzęcki zdemaskował działalność Marii Ludwiki, zmierzającą do rozbicia konfederacji, w następstwie czego popadł w wielką niełaskę u dworu. Wewnątrz związku starał się [Paweł] Borzęcki utrzymać w karności niesforne towarzystwo, zapobiegał nadużyciom, brał osobiście udział w obradach deputatów i w obliczeniach zasług, na stanowisku swym cieszył się wielkim zaufaniem związkowych żołnierzy. Nie doczekawszy się końca konfederacji, umarł nagle podczas jednej z komisji, na którą na czele deputatów wojskowych przyjechał do Lwowa (listopad 1662), serdecznie żałowany przez towarzyszy broni. Na temat nagłej śmierci popularnego żołnierza, niemile widzianego u dworu, powstały podejrzenia, „...jakoby go otruto, aby tą świeczkę zgasić, która całej świeciła konfederacji, aby był jaki większy z tej jasności nie rozniecił się płomień, bo nad tego człowieka w całym związku nie było...” (Stupnicki Hip. - Herbarz polski. Lwów 1858, dodatek do „Przyj. Dom”, T. I, s. 52; Ligęza Marja - Konfederacje wojskowe 1661-1663. Praca w rękopisie w Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 9, 11, 16, 19. 21 i in.; Korzon - Dola i niedola Jana Sobieskiego. T. I, s. 137, 148, 182 i in.; Kubala - Wojny duńskie, s. 368, 375 i in.; Kochowski - Cilmacter. T. I, 36, T. II, 66, 319, 324, T. III, 35, 36 i in.; Pasek - Pamiętniki. wyd. Turowskiego. Sanok 1856, s. 104, 105, 137-51, 257 i in.; Łoś - Pamiętniki. Żeg. Pauli, s. 14, 63, 74; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364).

Łoś, 1858: 9.05.1656 r. Roku 1656 w dniu 9 maja pod Kockiem mila od Gniezna. Tam Panu Pawłowi Borzęckiemu zęby wystrzelano: 14 towarzystwa spod jednej chorągwi postrzelonych.

Pasek, 1857: [Paweł Borzęcki. Brał udział w zwycięzkiej bitwie z moskalami pod Połonką nieopodal Nowogródka 25 czerwca 1660 r. i noca tego samego dnia w uwolnieniu komisarzy polskich pertraktujących warunki pokoju w Mińsku. Jednym z nich był jego teść Stanisław Sarbiewski wojewoda mazowiecki [Stanisław Sarbiewski z małżeństwa z Zofią Napiórkowską miał trzy córki: Anastazję Barbarę, Katarzynę Teresę i Elżbietę. Anastazja Barbara została wydana za Franciszka Myszkowskiego, kasztelana bracławskiego. Katarzyna Teresa wstąpiła do klasztoru Sióstr Brygidek w Lublinie. O Elżbiecie wiadomo iż na pewno była zakonnicą. Jest jednak bardzo prawdopodobne że wcześniej (przed 25 czerwca 1660 roku) poślubiła Pawła Borzęckiego i dopiero po jego nagłej śmierci w listopadzie 1662 roku została zmuszona do poświęcenia się Bogu. Był to wówczas powszechnie praktykowany sposób usuwania z życia publicznego wdów po wielkich wodzach lub innych powszechnie szanowanych osobistościach wokół których mogli by się skupić niezadowoleni z polityki dworu opozycjoniści].

Uruski 1904/1: Z tej familii, Paweł, jeden z dzielniejszych wojowników, porucznik w pułku ordynacji Myszkowskiej, następnie pułkownik wojsk królewskich, przyłożył się do zwycięstwa w 1656 i w 1660 r.; Stefan Czarniecki bardzo go lubił i wziął na wyprawę holsztyńską; umarł 1662 r. z wielkim żalem całego pułku.

Jemiołowski, 2000: [Paweł Borzęcki. W 1661 r. wybrany marszałkiem konfederacji zawiązanej przez wojska królewskie dywizji Czarnieckiego. Po przystąpieniu do Związku Święconego zawiązanego przez wojska Litewskie został jego substytutem. Stacjonował w zamku biskupa krakowskiego w Kielcach. W 1662 wraz deputatami wybranymi w obozie pod Solcem z każdej chorągwi zjechał do Lwowa na powołaną przez Króla Jana Kazimierza Komisję Generalną do zapłaty wojsku zaległego żołdu. Zmarł nagle we Lwowie co wywołało poruszenie w całym wojsku które na hibernę zajęło już nie tylko miasteczka i wsie ale i dwory, gumna, karczmy i wszystkie prowenta dóbr królewskich i duchownych a na koniec żupy bocheńskie i wielickie, ekonomie królewskie, cła, myta lądowe i wodne obsadzili swoimi rewizorami].

Pasek, 1857: Roku pańskiego [lipiec] 1661 niepłatne wojska hetmańskie rozgoryczone na dwór poczęły zbierać się do związku. Zwołano tedy radę starszyzny. Ta uradziła, że z hetmańskich marszałek a z koronnych substytut obrany będzie. Stanął tedy marszałek Świderski, człowiek prosty i szczery, to w nim wojsko upatrywało, substytutem zaś [Paweł] Borzęcki, porucznik chorągwie pancernej Franciszka Myszkowskiego, margrabie pińczowskiego, człowiek uczony, fantazyi górnej. Później naznaczono siedzibę marszałkowi z substytutem na zamku Kieleckiem.

Stupnicki, 1855/1: Borzęcki Paweł, dzielny żołnierz w wojnie moskiewskiej, zasłużył się uspokojeniem wojska zrokoszowanego o żołd zaległy, nakłonił go czułą wymową do przeproszenia króla, i traktował sam z komisarzami królewskiemi we Lwowie r. 1662 o zaspokojenie niepłatnego wojska.

Chodynicki, 1829: [Paweł Borzęcki. Namiestnik Związku Święconego. Uczestnik obrad Komisji powołanej we Lwowie przez króla Jana Kazimierza dla uregulowania sprawy zaległego zołdu dla wojsk koronnych i litewskich. Zmarł nagle we Lwowie w 1662 r. z powodu lekkiej febry, ale chodziły pogłoski że został otruty].

Czajka, 1995: Paweł Borzęcki - zm. [listopad] 1662, oficer Stefana Czarnieckiego, wicemarszałek konfederacji wojskowej 1661-1662, zwanej Związkiem Święconym.

Łoś, 1858: Zima 1662 roku lekką była że na Wiśle lodu najmniejszej drobiny. Wojsko nieopłacone konfederację lubo „Związek święcony” zawiązało [lipiec 1661 roku] i siedzibę w pałacu kieleckim znalazło. Marszałkiem był Samuel Świderski, pijak okrutny, porucznik chorągwi JMp. Konstantego Wiśniowieckiego, pomocnikiem albo substytutem pan Paweł Borzęcki świeć Panie nad jego duszą! mąż w męstwie i rozumie nie porównany, gdyby na tego wszystek rząd związku przyszedł pewnie nielada jako byłby uspokojony, a najwięcej w tem go cala ojczyzna żałować mogła, że gdyby go nie otruto [listopad 1662 roku], pewnie by do przebicia i sfałszowania monety nie przyszło, a zatem i Polska nie była by ogołocona z środków do prowadzenia wojny, szlachta też co teraz podwójnie płaci każdą rzecz, nieprzyszła by do takiego zniszczenia.

Korzon, 1898: Swiderski, marszałek związku koronnego. Substytut czyli zastępca jego Borzęcki „człowiek uczony, fantazyi górnej”, dzielny i dobry żołnierz (jak powiada Pasek) „surowy mściciel biednych wieśniaków za wszelkie na nich spełnione łupiestwo” (podług Kochowskiego) „mąż w męstwie i rozumie nieporównany“ (zdaniem Łosia) miał nie tylko ofiarowane sobie starostwo królowej o 30.000 zł. intraty, ależ i protekcyę do ładnej panny z fraucymeru królowej, krewnej Czarnieckiego. Takie poselstwo i swatowstwa sprawował Jan Sobieski, chorąży koronny, za pośrednictwem sprowadzonego z zagranicy i staraniem Królestwa Ichmość rehabilitowanego świeżo infamisa Radziejewskiego (List Ludwiki Maryi do Kondeusza 19 maja 1662 r. u Waliszew. CXXXI, s. 253 ze szkodliwemi opuszczeniami, dokładniej w Portofolio Ludw. Maryi wyd. Raczyńskiego. Poznań 1844, II str. 250, jest tu bowiem natarczywe domaganie się pieniędzy dla ściągnienia wojsk zagranicznych, szczególnie Szwedów. Lubomirskiego: Manifest str. 60. Borzęcki pod koniec tegoż roku umarł „nie bez podejrzenia, że był otruty... bo tak należało , mówiono, żeby tę świeczkę, która całej konfederacyi, świeciła... gdyż nad tego człowieka w całym związku nie było“. Tak sądzi Pasek (wyd. Lwów 1877 str. 227) i Łoś Pamiętn. wyd. Pauli str. 74. Kochowski (Clim. III str. 36), który się szczycił jego przyjaźnią, wysławia zręczność jego prawicy do szabli, rzeźwość, sprawiedliwość, wymowę, lecz otruciu zaprzecza, przypisując zgon przedwczesny frasunkom i bezsenności z niepokoju).
De Lumbres do Ludwika XIV d. 22 maja i 22 czerwca 1662 r pisał o doniesieniu Sobieskiego, przysłanem zapewne z obozu, że Radziejowski przeciąga Borzęckiego (Borgelski, Borgenski) wraz z całem wojskiem, lub z większą jego częścią na stronę królowej, lecz ta negocyacya Sobieskiego z Radziejowskim, a Radziejewskiego z Borzęckim nie powiodła się (T. Luk . X, k. 152, 178).
Na tymże sejmie [w 1662 roku] nastąpiło zniesienie infamii i przywrócenie do czci Radziejewskiego za protekcyą Ludwiki Maryi, która wysłała go do konszachtów z Borzęckim i innymi oficerami związkowemi (Vol. Leg. IV fol. 763. O intrygach Radziejewskiego w wojsku koronnem wspominają w depeszach majowych i czerwcowych 1662 Caillet i de Lumbres (Teka Luk . X, k. 143, 152, 179), ale już poprzednio d. 10 lutego 1662 Ludwik XIV pisał do ambasadora swego, qu'il veut tenir à Ragieuski et à Pinotio les promesses que leur a faite la Reine de Pologne, si l'affaire réussit (tamże k. 44).).
Jeździł więc Sobieski na układy ze starszyzną, szczególnie z substytutem marszałka, lecz intrygancką czynność pozostawiał Radziejewskiemu swemu ciotecznemu bratu, donosząc tylko dworowi o postępach, które zresztą wypadły niepomyślnie. W późniejszym raporcie (22 czerwca k. 137) tenże de Lumbres, donosząc o powodzeniu układów z Borzęckim, zarzuca Sobieskiemu obłudę i powodowanie się wpływami austryackiemi: La négotiation de Sobieski avec Ragiowski et de celui-ci avec Borgenski... n'a pu rèussir, soit que Sobieski n'ait pas procédé sincèrement, ou qu'il n'est pas sans soupçon à cause de la corespondance qu'il a avec Vienne. Pełnomocnictwo od króla wydrukował Kluczycki nr. 37 str. 193.
Hoverbeck do elektora brandb. 31 marca 1662: Czehansky der bei dem Kf. als l’age diente... und nächst dem Marschall Świderski und seinem Substituten Borzęcki die erste Rathstelle hatte ... Als aber der Starost v. Bromberg einen unvorsichtigen Brief, welcher aufgefangen wurde, an ihn schrieb und bei Untersuchung seiner Sachen 3 Blanquette unter d. Königin Namen gefunden, wurde er als ein Verräther zum Galgen verurtheilt und hatte des Bischofs v. Kujavien Fürbitte... nicht eher Erfolg, als bis er seinen Glauben verleugnete, katolisch wurde und als Mönch in einem Bernardinerkloster Aufnahme fand. ( Urkunden v. Hirsch. 1879. Bd. IX str. 335; wspomina o term i Lubomirski w Manifeście.
Działalność Ludwiki Maryi od połowy 1662 r. była niewątpliwie nielegalną i względem Polski zbrodniczą. Snując intrygi w wojsku koronnem przez Borzęckiego, który je przed starszyzną ujawnił (Kochowski Clim. III, str. 10.) i Czehańskiego, który za to karę poniósł, a w litewskiem przez Gosiewskiego, który głową nałożył, jednocześnie oczekiwała korpusu szwedzkiego do rozpoczęcia walki zbrojnej z temiż wojskami i domagała się znów pieniędzy od Ludwika XIV.

Pieńkowski, 2012: Kolejną porażką dworu była utrata znacznej części dywizji Czarnieckiego. 2 września substytutem Związku został Paweł Borzęcki, porucznik jednej z chorągwi Czarnieckiego. Według Paska „człowiek uczony i fantazji górnej”, dzielny i dobry żołnierz. Radziejowski miał działać ściśle według planu, który przewidywał skaptowanie przywódców związku, zwłaszcza Borzęckiego.

Piwocki, 1854: Wreszcie nastąpiła uciążliwa dla miasta komisya, wspa niała w słowach a w rzeczy nieudolna dla zaradzenia nie- dostatkowi pieniędzy, albowiem dnia 16 lipca przyjechali przeznaczeni dla Lwowa komisarze: arcybiskup Tarnowski i Kazimierz książę Czartoryjski, biskup kujawski, a d. 17 września przyjechał sam król z małżonką swoją, słabą wprawdzie na ciele lecz co do duszy w wszelkich najzawilszych sprawach nieprzestraszoną heroiną. Urząd miejski przybywające obie osoby królewskie z honorem, na jaki się mógł zdobyć, i z wielką radością przyjął i przywitał. Także zkonfederowani żołnierze pospieszyli w liczbie 500 na przeciw króla w ubiorze dosyć świetnym, ze swo im przełożonym związkowym Pawłem Borzęckim. Przybył także na tę komisyę i poseł moskiewski Onezym Karpowicz, lecz wkrótce został odprawiony, ponieważ Car o rozejm tylko na trzy lata prosił, a tytuły księstw Smoleńskiego i Czarniechowskiego w liście do króla opuścił. Komisya trwała przez 5 miesięcy, rachunki odbierano i o zapłacenie długu konfederacyi wszelkiemi sposobami starano się. A tymczasem wzmagał się niedostatek i cena żywności rosła coraz bardziej. Obrachowano żołd żołnierski, który na więcej niż 26,000,000 złot. ustanowiony został. Lecz gdy czas do rachowania pieniędzy przyszedł, nic nie wypłacono, dla tego posłowie do chorągwi z próżnemi workami powrócili, i związek w tymże uporze utwierdzili. W ciągu tej przedłużonej ciągłemi kłótniami komisyi umarł Paweł Borzęcki, skonfederowanych żołnierzy, jak wyżej wspomniałem, przełożony, mąż z niewoli swej po klęsce Batowskiej, z osobliwego męztwa i z delikatnego sumienia znany, co rzadko w stanie wojskowym razem znaleźć można; i tak pierwej żołd śmiertelności wypłacił niż za swe prace nagrodę odebrał.

Kochowski, 1859: Jana substytuta Broniowskiego dla suspicyi niejakiejś degradowawszy, Pawła Borzęckiego, Chorążego Margrabi Myszkowskiego substytutem zrobili i tak spieszno postępowali w swych zamysłach, iż całe wojsko do jednego spisku zeszło się, sprzysiągłszy się wszyscy do utrzymania związku, póki JKMść zadosyć nie uczyni w zasługach onych.
W następującym czasie dla utwierdzenia tej ligi złożył sobie pod Lublinem w miasteczku nazwanem Końskawola zjazd, warowali sobie na tym zjezdzie zobopólnie bezpieczeństwo i posiłki, jeden drugiemu jeśliby miała nastąpić, jaka nawałność. Podczas Mszy ś. strasznie sprzysięgli się, jeden drugiego nie odstępować, gdzie byli Paweł Borzęcki kor. Kazimierz Nowacki lit. związków substytuci i delegaci od obódwóch wojsk; ażeby porządek należyty w obódwóch związkach był, obrali konsyliarzów sobie i zjazd obrad swych uformowali, ustanowiwszy artykuły na występnych, peny na nieposłusznych karanie, tak przezornie rzeczy kierując, jakoby te związki wiekować miały, a nietylko dla utrzymania w rezie wojennej żołnierzy ustawy robili i w całem królestwie polskiem konsystencye i chleby rozpisywali. Lecz przywłaszczywszy sobie prawo Królewskie i Rzpltej wszystkie intraty, tak z królewskich jako i duchownych dóbr pochodzące, czy to ekonomie, czy to starostwa, jakoteż biskupów, opatów, kapituł i całego duchowieństwa dobra opanowawszy żupy solne wielickie, bocheńskie, Samborskie, jako cła wodne i portowe inwekty, ewekty, monopolia, akcyzy, wszystkie rzeczy Rzpltej i Królewskie prowenta zagarnęli, nie dla tego, żeby rozszarpać mieli, lecz żeby w jednę massę intrat komputowane prędszą żołdu odebrać mogli exolucyą i rekompensę za niesłuszne rozszafowanie w skarbie żołnierskich pieniędzy na niepotrzebne expensa, mimo wiadomość i pozwolenie Rzpltej a co przedtem nie mogli się doprosić zapłaty zasług swoich, teraz wielcy panowie onym kłaniali się, żeby onym dobra używać pozwolili.
Król Kazimierz nie mogąc nic wskórać z związkowymi posyłając świeckich ludzi, umyślił duchownych używać, raz dla powagi duchowieństwa, druga, że śmielej onym wszystko mogą przełożyć, a i sami się narazili dla odszukania przy poselstwie intrat swoich. Wyprawił pierwej Król Zygmunta Czyżowskiego, Biskupa kamienieckiego, który pokornie i wstydliwie certując, obowięzywał, aby do usługi Rzpltej i posłuszeństwa Hetmanów powrócili; nie mógł onych nakłonić. Zaczem weterana i godnego Biskupa Księcia Floryana Czartoryjskiego, Biskupa kujawskiego do nich ordynował; ten jako z dawna mający reputacyą staropolskiej poczciwości, prawdziwy i sprawiedliwy pan, pasterz czuły, przykładnie żyjący, przybywszy do związku z Marszałkiem substytutem, konsyliarzami, cenzorami i wszelką starszyzną, tudzież rycerstwem poufale konwersując, zjednał sobie audyencyą w kole rycerskiem, gdzie po ojcowsku onym przekładał bez wszelkich okoliczności, sarnę rzecz i prawdę opowiadając, tak królewskie dyssydencye, jak Rzpltej utrapienie objaśniał; uznawał szczere pretensye wojska, wzdychał nad nieszczęśliwością ojczyzny, iż nie miała baczności na zasłużonych rycerzy i obrońców swoich, jednakże co Rzplta ucierpiała, w jakich tarapatach była, jak zubożona, wszystkie rycerstwo, tejże matki dziatki, wie dobrze, wie i otem, jak pomieszane zdanie między nami, jeden i drudzy inaczej chcą, wszystkiego tego musi być koniec, ma teraz wojsko wszystkie dobra i z nich przychody z ziemskich dóbr i duchownych uchwalone podatki, gdzie wybrane i gdzie zalegają, co wojsko wybrało, siła onym winno, wszystkie rachunki wojsko teraz w ręku ma.
Swiderski Marszałek związkowy, jakby się do tak wielkich rządów zrodził, statek, powagę i honor kommendy należycie reprezentuje; żeby jednak nie był w związku absolutem, przydano mu substytuta, aby się ta władza na dwóch podzieliła i radą dwóch bezpieczeństwo związku gruntowniej się utrzymywało; w koło nich warty, kalwakaty, rezydenci, bankiety po hetmańsku odprawują, na expedycyach tytuły, przytem zazdrośna władza, choć nie długo wieczna, a lubo nad wszystkich wywyższeni, u wszystkich jednak w ustawnej zostają cenzurze i podejrzeniu, każdego się obawiać trzeba lubo mają w ręku życia i śmierci władzę, jako występnych straszą, tedy sami wszystkim nie dowierzają, ni pochlebiającym i win zującym ufają; ta władza, którą w ręku mają nad wszystkimi, wszystkich cenzurze podległa, mają akcyi swych wszędzie ciekawych szpiegów, którzy to słowa jako i akcye onych notują, ani w kościele modlić się, ani bezpiecznie wyspać się, bo dziennie i nocnie rezydenci jako onym asystują, tak onych szpiegują uczynków i fakcyi, ani polować mogą bez tej cenzury.
Bo co mówiło wojsko, na to dowód był; złapani co buntowali, i co na to podjęli się za dowodem słusznym, że się na zabicie panów własnych rezolwowali powieszeni, a za skaraniem kilku wszyscy ustraszeni. O czerwone złoto, co związkowi w replice wspomnieli, tak się stało; że Paweł Borzęcki, Chorąży Myszkowskiego chorągwi, substytut związkowy przyjął pewnego zakonnika za kapelana, który zdał się skromnym i powierzchownie pobożny. Ten przyszedłszy u substytuta do konfidencyi, coraz mu skrupuł czynił zbawienia, póki w związku będzie. Substytut chcąc ulżyć sumienie od skrupułu, pytał się księdza: Jakimże to sposobem być może, żebym się tego związku mógł zbrygować? ksiądz odpowiedział: za medyacyą i protekcyą Królowej Ludwiki łatwo to się stać może. Co żeby gruntowniej mógł sprawić list Królowej i informacyą, jak w tej mierze sobie postąpić z obietnicą promocyi, nagrody substytutowi pokazał i kilkaset czerwonych złotych onemu oddał. Borzęcki mając świeżą pamięć przysięgi we związku, oraz obawiając się podobnej hańby jak Czechański otrzymał, Marsz. Swiderskiemu i konsyliarzom w kole wyjawił, łist Królowej ręką podpisany ukazał, i te czerwone złote, które mu ksiądz oddał, okazał. Bezpieczniej zatrzymać mogąc uwiadomiwszy wszystkich, a ksiądz dowiedziawszy się o tera uszedł z nabożeństwem i skrupułami.
Król tak na kampanią z Moskwą na Ukrainę, jako też dla prędszego rozwiązania związku i dla prędszej komportacyi pieniędzy z województw, do Lwowa dnia 7 września przybył; przybyła i Królowa, która w Żółkwi 8 dni chorowała. Wjeżdżającego Króla tak miasto ludnie spotykało jako i huczno; ale większa była kalwakata rycerstwa związkowego, bo Paweł Borzęcki, substytut związkowy z 500 deputatów chorągiewnych, we Lwowie był i tak wiele weteranów starszyzny wojskowej po zasługi przybyli.
Gdy się kommissya przewlekła, zaraz inszemi trudnościami zagajona. Paweł Borzęcki, substytut wojska związkowego, mający komendę nad chorągiewnemi deputatami, umarł we Lwowie przy ustawnych kłopotach febrą zdebilitowany, a dla ustawicznych frasunków spać nie mogący, w aprensyi zostający, z bełskiego województwa rodem. Ojciec jego wojskim bełskim był; z młodu do wojny aplikował się; podczas batohowskiej, w niewolę tatarską do Krymu dostał się, ale z opatrzności boskiej do Lebody lasu od nich uszedł; od Kozaków przecięty, u Wysoczana, Połkownika kozackiego, okrutnego na Polaków tyrana, ciężką cierpiał niewolę; potem uwolniwszy się, znowu udał się do wojska i dosłużył się chorążostwa pod chorągwią Margabi Myszkowskiego, którego Półkownik srodze estymował i w wielkiej z nim przestawał konfidencyi; żołnierska w nim mina i odważny rycerz, u wszystkich miał reputacyą, sumienia był dobrego, swawoli nie pozwalał i rabunków zakazywał; sam strzegł się pijaństwa, częstował jednak zawsze kompanią, przez co miał w wojsku wielką miłość; obawiał się Królowej Ludwiki, na siebie zagniewanej, że wydał fakcye onej przez kapelana swego i przysłane czerwone złote w korupcyi, odkrył całemu wojsku. Był odgłos, że otruty był, po śmierci nadęty trup wydawał się. Pokazał się Jankowskiemu, towarzyszowi, na ranną mszę ś. idącemu, którego upraszał, by za niego psalm pokutny Miserere odprawił, znalazłszy książkę w ławce w kościele Ojców Jezuitów; gdzie przybywszy, w ławce, jak mu powiedział, znalazł książkę i obrazkiem psalm pokotny naznaczony. Tenże Jankowski powiadał, że troje kajdan na nogach Borzęckiego widział, oraz, że mu Borzęcki zwiastował, że wkrótce kommissya się skończy, już dekret piszą.
 Po śmierci Borzęckiego dyrektorem deputatów chorągiewnych obrany Janusz Biejkowski, sędzia wojska związkowego, żołnierz dobry i prawa świadomy, oraz interesa wojskowe promowować należycie mogący, przystępny i rozsądny.

1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 2. 1650-1675

Mikołaj. Rodzice: Marcin i ? Orchowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?..

Biografia: X.

Kochanowski, 1900: Mikołaj - syn Marcina wojskiego bełskiego, z województwa bełskiego, uczeń w roku akademickim 1642/1643.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 3. 1650-1675

Marcyan Franciszek. Rodzice: Marcin i ? Orchowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: Zmarł 26 lutego 1723 roku. Wzmiankowany w 1664 roku. W 1687 roku wojski bełski. Chorąży zakroczymski. Wzmiankowany w 1689 roku. W 1691 roku deputat na trybunał koronny z ziemi chełmskiej. W latach 1692-1723 sędzia ziemski chełmski (wybrany 26 lutego 1692 roku, wzmiankowany 27 sierpnia 1692 roku i w testamencie z 27 września 1721 roku).

Boniecki, 1900/2: Marcyan [wspomiany] 1689 r.

Boniecki 1900/2: Marcyan Franciszek z Kozarzewa, wojski bełski 1687 r., deputat chełmski na trybunał koronny 1691 r.

Bondyra, 1996: Franciszek Marcin Borzęcki. Marszałek sejmiku gospodarskiego chełmskiego w dniu 20.04.1711 r. (APL CChR 117/20202, k. 58-60v).

Kaszewicz, 1766: Marciana ze [?] Stawskiej Antoniego Józefa & Krzysztofa utrzymującego chorążego zakroczymskiego walecznego, stałego, niezepsutego, cierpliwego, i przymiotami sił ducha; wybornie wykształconego, dobru ludzi, bezpieczeństwu obywateli przyjaznego, wszystkich, które jest mieć godzien, władającego w swej mocy prawnukowi.

Bętkowski, 1766: O Jaś: Wielm: Marcyanie Borzęckim, Chorążym Zakroczymskim Pra-Dziadu [Aleksandra].

Niesiecki 1839/2: Marcyan chorąży Zakrocimski, któremu z [?] Stawskiej trzech się synów urodziło, Antoni, Józef i Krzysztof.

Niesiecki 1841/8: N. Stawska [herbu Korczak], za Marcyanem Borzęckim, chorążym zakroczymskim.

Korczyński, 1759: Marcyana Chorążego Zakroczymskiego Borzęckich od tych zaś Synów Wielmożnych.

Baka. 1755: Nie wspominam, drugiego Marcina Chorążego Zakroczymskiego.

Uruski 1904/1: Po [Marcyanie] z żony [?] Stawskiej syn Krzysztof.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4. 1650-1675

Janusz Konstanty. Rodzice: ? i ? X. Ślub: Anna Stawska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Antoni. Józef.

Biografia: Mąż 1685 roku Anny Sławskiej. Wzmiankowany w 1664 roku. W 1678 roku łowczy bracławski. W 1679 roku chorąży zakroczymski. Żył jeszcze w 1689 roku.

Kochanowski, 1900: Janusz - syn Marcina z Ziemi Chełmskiej, uczeń w roku akademickim 1650/1651.

Dyrowski, 1792: [Janusz], który w tymże Woiewodztwie [Przemyskim] dziedziczył Oyczyste dobra, był Vice Marszałkiem, związku Baranowskiego, maiący dwoch Synow Antoniego i Jozefa.

Dyrowski, 1792: Janusz zaś spłodził dwoch synow, W. Antoniego i Jozefa.

Boniecki 1900/2: Janusz Konstanty z Kozarzewa, 1678 r. łowczy bracławski, 1679 r. chorąży zakroczymski, żonaty z Anną Sławską 1685 r., miał syna Antoniego 1691 r.

Boniecki, 1900/2: Janusz [wspomiany] w 1689 r.

Młocka, br: Janusz de Kozarzów B[orzęcki] chorąży Zakroczymski & Anna de Staw Stawska h. Korczak [dzieci:] Antoni.

Baka. 1755: Nie wspominam Jana Łowczego Bracławskiego.

Bondyra, 1996: Sejmik gospodarski w dniu 20 kwietnia 1711 roku. Marszałek: Franciszek Marcin Borzęcki (APL CChR 117/20202, k. 58-60v laudum).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4. 1. 1675-1700

Antoni. Rodzice: Janusz i ? X. Ślub: Justyna Winnicka. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Franciszek, Franciszka.

Biografia: W latach 1703-1720 cześnik łęczycki (wymieniany w dokumencie 27 lutego 1703 roku oraz w akcie nominacji na sędziego z 31 maja 1720 roku, w województwie łęczyckim był jednak nie znany). W latach 1720-1739 sędzia ziemski przemyski (nominacja 31 maja 1720 roku). 27 marca 1726 roku wygrał proces z Gromadą wsi Makoszowy. 20 marca 1733 roku uczestnik sejmiku w Wiszni na którym zawiązano konfederację szlachecką dla wyboru Stanisława Leszczyńskiego na króla Polski. 26 marca wybrany na sejmiku w Wiszni sędzią konfederackim województwa ruskiego. 10 grudnia wybrany przez sejmik w Wiszni konsyliarzem nowej konfederacji szlacheckiej dla obrony króla elekta Stanisława Leszczyńskiego. W 1733 roku uczestniczył w elekcji Augusta III Sasa. W Później stronnik króla. W 1735 roku przyjął w zastaw za 75000 złotych od książąt Lubartowiczów i Sanguszków dobra Wiązownica. 1735 roku przyjął w zastaw za 48345 złotych od książąt Lubartowiczów i Sanguszków dobra Pełkinie. W latach 1739-1741 podkomorzy ziemi przemyskiej (nominacja 29 sierpnia 1739 roku, złożenie urzędu 23 października 1741 roku). Od 13 września 1740 roku do 5 listopada 1741 roku dzierżawca czopowego szelężnego w ziemi przemyskiej. 20 września 1740 roku uczestnik sądu referendarskiego. Zmarł 5 listopada 1742 roku.
Winnicka Justyna herbu Sas - córka Piotra, podstolego podolskiego i Marianny Orzechowskiej herbu Okrza. Żona w 1731 roku Antoniego Borzęckiego.

Niesiecki 1839/2: Antoni cześnik Łęczycki, sędzia ziemski Przemysłski, żona jego [Justyna] Winnicka, syn Franciszek.

Boniecki 1900/2: Antoni, żonaty z Justyną Winnicką (Czerniech. f. 723), cześnik łęczycki, został sędzią ziemskim przemyskim 1720 r., a podkomorzym 1739 r. Syn ich Franciszek.

Krasicki. [W:] Niesiecki 1839/2: Antoni z Sędziego Przemyskiego, podkomorzym tejże ziemi uczyniony spłodził syna Franciszka i córkę [Franciszkę].

Niesiecki 1842/9: [Justyna] Winnicka [herbu Sas] była za Antonim Borzęckim sędzią ziemskim Przemysłkim.

Dyrowski, 1792: Antoni także w Przemyskim, zawarłszy Małżeńskie śluby z W. J. Panną Warszycką [Justyną Winnicką] Dziedziczył wieś Kobielą z przyległościami, będąc Rotmistrzem Łanowego Pułku, ustąpił Bratu swemu Jozefowi Rotmistrzostwa, a sam został wyniesionym na Kasztelanią Przemyską, syn Iego Andrzey [Franciszek].

Urzędnicy 1987/3/1: Antoni cz[eśnik] łęczycki 1720, sęd[zia] Prz[emyski] (1720-39), p[od]kom[orzy] Prz[emyski]

(1739-41), zmarł 1742 (Bon[iecki] II, s. 67; Nies[iecki] II, s. 256).

Urzędnicy 1987/3/1: 1988 Antoni Borzęcki, przedtem cześnik łęczycki. Sędzia przemyski N[ominacja] 31 V 1720 (Sig. 19, s. 287). A[wans] 29 VIII 1739 na podkomorzego prz[emyskiego].

Urzędnicy 1987/3/1: 1896 Antoni Borzęcki, przedtem sędzia prz[emyski] podkomorzy przemyski. 29 VIII 1739 (Sig.26, k. 111 – po śmierci NN). 23 X 1741 (AGZ XXIII, nr 83). Zmarł a. 5 XI 1742 ([AGZ XXIII], nr 87).

Uruski 1904/1: Antoni, cześnik łęczycki, następnie sędzia ziemski [przemyski] 1720 r., a ostatnio 1739 r. podkomorzy przemyślski, zabiegły i gospodarny zebrał znaczny majątek, z żony Justyny Winnickiej jego syn Franciszek.

Młocka, br: Piotr Winnicki podstoli podolski & Maryanna Brzechowska [dzieci:] Justyna.

Młocka, br: Piotr Winnicki podstoli Podolski h. Sas & Maryan[na] Brzechoska her[bu] Okrza [dzieci:] Justyna.

Młocka, br: Antoni de Kozarzów Sędzia Przemyski & Justyna Winnicka [dzieci:] Franciszek.

Baka. 1755: Cóż mówić o Antonim Sędziu ziemskim a potym Podkomorzym Przemyskim?

Bętkowski, 1766: O Jaśnie Wielm: Antonim Borzęckim Podkumorzym Przemyślkim, a Dziadu [Aleksandra].

Kaszewicz, 1766: Antoniego z [?] Winnicką Franciszka Józefa, Konstantego podskarbiego żydaczowskiego podkomorzego chełmskiego, najpierw podczaszego łęczyckiego, potem sędziego ziemskiego, ostatnio przemyskiego podkomorzego Wielkiego zapisanego z większych, nauką wyniosłego, radą wielkiego, nadzwyczajną życzliwością, ochoczą szczodrością, umysłem wykształconym obdarzonemu wnukowi.

Prochaska, 1928: [26.03.1733 r. W trakcie dalszych obrad sejmiku wiszeńskiego wybrano posłów sędziów (m. in. Antoniego i Franciszka Borzęckich), którzy mieli za zadanie rozstrzygać wszystkie sprawy województwa w czasie konfederacji. Pod dokumentem widnieją podpisy m.in. Antoniego i Franciszka Borzęckich (Laudum ziemi skonfederowanych województwa ruskiego spisanym w Wiszni w dniu 26 marca 1733 roku).

Prochaska, 1928: [Na sejmiku w Wiszni 16.07.1733 r. dołączono do konsyliarzy konfederacji Antoniego Borzęckiego, sędziego ziemskiego przemyskiego i ustalono plan wymarszu skonfederowanej szlachty na sejm elekcyjny pod Warszawę. Jedną z chorągwi dowodził Franciszek Borzęcki, podstoli litewski, starosta żydaczowski]  (Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 16 lipca 1733).

Prochaska, 1928: consiliarios do boku J.WIMci p. marszałka naznaczyliśmy, (do których et praesenti laudo z ziemi przemyskiej WIMci p. Antoniego Borzęckiego sędziego ziemskiego przemyskiego uti emeritum w generale naszym civem adiungimus), a to wszystko na utrzymanie wolnej elekcji (Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 16 lipca 1733).

Prochaska, 1928: [10.12.1733 r. na sejmiku w Wiszni, w odpowiedzi na wici rozesłane przez króla Stanisława Leszczńskiego zawiązano nową konfederację. Jednym z konsyliarzy obrano Antoniego Borzęckiego, sędziego ziemskiego przemyskiego] (Konfederacja województwa ruskiego przy Stanisławie elekcie. Wisznia, 10 grudnia 1733).

Prochaska, 1928: W 1735 roku Trybunał Koronny Lubelski wydał dekret w związku z czym sejmik wiszniewski delegował przedstawicieli szlachty do zapoznania się na sesji z jego postulatami. Jednym z nich był Antoni Borzęcki, sędzia ziemski przemyski (Uchwały ziem przemyskich. Przemyśl 20 lipca 1739).

Akt, 1735: Kontrakt zastawny Z Imć Panem [Antonim] Borzęckim o Wierzownicę i Szuwsko. Die 10. May 1735. Między Jaśnie Oświeconemi Pawłem Karolem na Białym Kowlu Smotanach, y Rakowie Marszałkiem Wielkiem W. Xa Litto Oycem y Januszem Aleksandrem na Ostrogu y Zasławiu Ordynatem Ostrogskim Synem, Xiązęty IchMCi Lubartowiczami Sanguszkami z Iedney, a Wielmoznym Imcią Panem Antonim z Kozarzowa Borzęckim Sędzią Ziemskim Przemyskim z Drugiey Strony Staneło pewne y w niczym nieodmienne postanowienie, alias Kontrakt … Iż Jaśnie Oświeceni Xiązęta IchMość… na dobrach Xiązęta IchMCi Ordynata Ostrogskiego… zaciągnąwszy, y realnie odebrawszy od Pomienionego IMci Pana Sędziego Ziemskiego Przemyskiego Summe Siedmdziesiąt y Piec tysięcy Złotych Polskich … w Złocie Każdy Czerwony Złoty po Złotych Osmnastu redukuiąc. Obliguią się … na Dobrach Wsiach y Folwarkach Szuwsku y Wiezownicy… do Hrabstwa Jarosławskiego należących… Ciż IOO Xiązeta IchMC dla Imci Pana Sędziego waruią, y ninieyszą Tranzakcyą Zapisuią… Aiezeliby zas na Terminie ani w Wypłaceniu Summy Kapitalney ani w Prowizyi Opisaney … Satysfakcya, tedy IOO Xiązęta IchMC Dobra Pomienione Wsie Szuwsko y Wierzownice ze Wszystkiemi Budynkami, Folwarkami, Poddanemi, y ich Powinnosciami, Czynszami, Daninami, Robociznami, Arędą Browarną, Szynkami Karczemnemi Polami, Rolami, Łąkami, Ogrodami paszami Owo zgoła ze Wszystkiemi Tych Dobr y Folwarkow przyległosciami y przynalezytosciami pożytkami, Prowentami… pomienione Dobra, y Folwarki na Skarb Xiąząt IchMciow administrantur, et possidentur y trzymane bydz powinny, w realną y Aktualną Zastawą do Roku iednego… az do Zupełnego Summy Wypłacenia Wci JMCi Panu Sędziemu Ziemskiemu Przemyskiemu y Iego Sukcessorom dopuszczają y pozwalają… te Dobra odebranc Possessyą… Działo się w Warszawie Dnia Dziesiątego Maia Roku Tysięcznego Siedemsetnego Trzydziestego Piątego. Podpis: Antoni z Kozarzewa Borzęcki I.Ż.B.m. i lakowa pieczęć herbowa Borzęckiego. Dopisek: do Więzownicy.

Akt, 1736: Między Jaśnie Oświeconemi Pawłem Karolem na Białym Kowlu Smotanach, y Rakowie Marszałkiem Wielkiem W. Xia Litto Oycem y Januszem Aleksandrem na Ostrogu y Zasławiu Miecznikiem W Xa Litto Ordynatem Ostrogskim Synem, Xiązęty IchMCiami Lubartowiczami Sanguszkami z Iedney, a Wielmoznym IMCią Panem Antonim z Kozarzowa Borzęckim Sędzią Ziemskim Przemyskim z drugiey Strony Staneło pewne, y w niczym nieodmienne postanowienie, alias Kontrakt … Iż Jaśnie Oświeceni Xiązęta IchMcim… na dobrach Xiązęcia IMCi Ordynata Ostrogskiego… zaciągnąwszy, y realnie odebrawszy od pomienionego Wo IMci Pana Sędziego Ziemskiego Przemyskiego Summę Czterdzieści y Osm Tysięcy Dwiescie Czterdziesci y Pięć Złotych Polskich w złocie na Dobrach Wsi Pełkinie do Hrabstwa Jarosławskiego nalezących Ciz IOO Xiążęta IchMc dla WIMci Pana Sędziego waruią, y ninieyszą Tranzakcyą Zapisuią. Aiezeliby zas na Terminie wyzey wyznaczonym… tak w wypłaceniu tey Summy Kapitalney, iako y w Prowizyi od niey nalezącey IOO Xiązęta IchMC zadosyć by uczynic niemieli, tedy pomienione Dobra Wies Pełkinie z Dworem Budynkami, Folwarkiem, Poddanemi, y ich Powinnosciami, Czynszami, Daninami, Robociznami, Arędą Browarną Szynkami Karczemnemi, Polami Rolami, Łąkami, Ogrodami, Paszami, owo zgoła ze wszystkiemi tych Dobr przyległościami Pozytkami y Prowentami… pomienione Dobra na Skarb Xiąząt IchMciow administrantur, et possidentur y trzymane bydz powinny, w realna y Aktualną Zastawą do Roku iednego… az do Zupełnego Summy wypłacenia WJMCi Panu Sędziemu Ziemskiemu Przemyskiemu y Iego Sukcessorom dopuszczają y pozwalają… te Dobra odebrane Possessyą… Datt w Kolbuszowey Die 3tia May Anno 1736to. Podpis: A. Borzęcki I.Ż.B. i lakowa pieczęć herbowa Borzęckiego.

Prochaska, 1928: 2. Po zakończonej prześwietnego trybunału radomskiego komisyi zjechawszy się JW.WW dygnitarze i urzędnicy jako też i obywatele ziemi przemyskiej na termin dzisiejszej limity przeszłej tu do Przemyślu naznaczonej, na którym to kongresie jest reprodukowany dekret w trybunale koronnym radomskim feria quatra post festum SS. et individuae Trinitatis proxima anno ad praesens currenti 1739 między WWIMciami pp. Romualdem Wolskim kasztelanicem, Józefem Morskim cześnikiem, administratorami podatku czopowego i szelężnego ziemi przemyskiej z jednej, a miastami i miasteczkami tejże ziemi przemyskiej z drugiej strony zajszły, gdzie w pomienionym dekrecie radomskim ex parte ziemi przemyskiej jako też z strony miast i miasteczek kondescenzya ziemstwa przemyskiego lub komornika albo też innych officyów grodzkich w tymże dekrecie specyfikowanych na dzień 22 miesiąca lipca w roku teraźniejszym 1739 do Przemyśla jako pryncypialnego miasta jest naznaczonya, więc kongres teraźniejszy, stosując się do wyżej wspomnianego dekretu, WIMci Antoniego Borzęckiego sędziego ziemskiego przemyskiego do egzekwowania tegoż dekretu radomskiego ex parte ziemi przemyskiej uprosił. A cokolwiekby się z podatków czopowego i szelężnego karrencyi tegorocznej, jednej ultimis Julii a drugiej szelężnego 20 septembris mających się kończyć, ex residuitatibus sum niewybranych z miast i miasteczek tam antiquae quam novae coloniae jeszcze niewypłaconych pokazało, tedy oneż kwoty pozostałe na spłacenie długu za rotmistrzostwo WIMci p. Janowi Błażejowskiemu cześnikowi trembolewskiemu rotmistrzowi praevia sufficienti quietatione tenże WIMci sędzia aplikować będzie (Uchwały ziem przemyskich. Przemyśl 20 lipca 1739).

Prochaska, 1928: Od dnia 13 września 1740 roku Antoni Borzęcki, podkomorzy przemyski miał prawo pobierać cło od przewożonych trunków (Laudum sejmiku wiszniewskiego. Wisznia, 13 września 1740). Uchwałą ziem przemyskich z dnia 23 października 1741 roku prawo to przekazano Janowi z Charczewa Charczewskiemu staroście ciężkowskiemu.

Prochaska, 1928: 10. Jako zaś opisano jest w dyspozycji ziemiańskiej, ażeby od piw prostych i od innych przewoźnych od beczki i od wszelkich likworów płacono podatki, tak et laudo praesenti ratyfikujemy tęż uchwałę i onę ad executionem przywieść zalecamy, co i ziemia przemyska tenże punkt akceptuje et similiter decyduje. 11. Które to ziemia przemyska podatki tak czopowego na rok jeden per plus offercutiam WIMci p. Antoniemu Borzęckiemu podkomorzemu przemyskiemu cum consensu et bene platio acceptationeque jegoż za sumę dwadzieścia i cztery tysiące zł.p. bez wszelkiej dafalki in tenutam et dispositionem puszcza, pozwalając temuż WIMci p. podkomorzemu w miasteczkach znaczniejszych swoich contra-regestrantów trzymać i realnej importancyi inwestygować (Laudum sejmiku wiszniewskiego. Wisznia, 13 września 1740).

Prochaska, 1928: W dniu 26 września 1740 roku odbył się sąd referendarski w którym udział brał Antoni Borzęcki.

Prochaska, 1928: Uchwałą ziem przemyskich z 5 listopada 1742 roku p. Kraiński łowczy sieracki administrator podatku czopowego może za rok zeszły odebrać sobie należną pensyę jeżeli jeszcze coś się należy od sukcesorów ś.p. Antoniego Borzęckiego (Uchwały ziem przemyskich. Lwów, 3 listopada 1742).

Korczyński, 1759: Antoniego Cześnika Łęczyckiego, Sędziego Ziemskiego Przemyskiego.

Korczyński, 1759: W. IMci P. [Antonim] Podkomorzym Przemysłskim, w W. IMci [Franciszku] Podstolim W[ielkiego] X[sięstwa] Litew[skiego]: Staroście Zydaczewskim Borzęckich także stryjach [Józefa].

Korczyński, 1759: W. IMci P. [Antonim] Podkomorzym Przemysłskim, także [stryju Józefa, cześnika dobrzyńskiego].

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4. 1. 1. 1700-1725

Franciszka. Rodzice: Antoni i Justyna Winnicka. Ślub: Wojciech [Adalbert] Siemiński. Rodzice: Jan i ? Świrska. Dzieci: ?.

Biografia:  W 1738 roku poślubiła Adalberta (Wojciecha) Siemińskiego herbu Leszczyc, syna Jana i ? Świrskiej, któremu powiła dwóch synów, zmarłych w dzieciństwie i cztery córki. W 1743 roku chrzestna Katarzyny Barbary Jonowskiej (Pankiewicz, 2013).
Siemiński Adalbert (Wojciech) herbu Leszczyc - syn Jana i ? Świrskiej. Zmarł w 1763 roku. Poślubił w 1738 roku Franciszkę Borzęcką.. Chorąży chorągwi husarów księcia Sanguszki. Referendarz koronny. Starosta Dembowiecki.

Krasicki. [W:] Niesiecki 1839/2: [Franciszka] weszła w związki Małżeńskie z [Adalbertem] Siemińskim referendarzem koronnym, starostą Dembowieckim.

Niesiecki, 1841/8: Jan [Siemieński herbu Leszczyc] najprzód był Podstolim, potym Sędzią Grodzkim Lwowskim, a daley podkomorzym Lwowskim. Dwa razy śluby małżeńskie ponawiał, pierwszy raz z Świrską, która mu powiła Wojciecha [Siemieńskiego] starostę Dębowieckiego, porucznika pod usarska chorągwią książęcia Sanguszka marszałka w[ielkiego] Litewskiego, posła na sejm, ten zyje w dożywotniej przyjaźni z [Franciszką] Borzęcką podkomorzanką Przemysłką, z której temi czasy [1741 r.] żyje w dzieciństwie synów dwóch.

Boniecki 1900/2: Franciszka za Adalbertem Siemińskim 1738 r.

Academiae, 1757: Academiae Marianae, illustrissimo domino D. Adalberto Siemienski, Referendario Regni, Capitaneo Dębovecensi etc. Ejusq; de Borzęckie Franciscae Siemienska, consorti.

Pankiewicz, 2013: W 1743 r. podczas chrztu Katarzyny Barbary, córki szlachcica (nobilis) Stanisława Jonowskiego pojawiają się 2 pary chrzestnych, a mianowicie szlachetni (magnifici domini) Jan Połuchowski i Franciszka Siemieńska z domu Borzęcka, żona ówczesnego starosty dębowieckiego oraz Wojciech Siemieński i żona Jana Połuchowskiego.

Dunczewski, 1758/1. Procedencya z Siemienic Siemińskich, Herbu Leszczyc, w Sieradzkim Woiewodztwie, y na Rusi. [Jan Siemieński kasztelan lwowski] dwa razy śluby małżeńskie powtarzał, pierwszy raz z ? Swierską, która pochodziła z Xiążąt Rożyńskich, ta mu powiła Woyciecha Starostę Dębowieckiego, Posła na Seym po kilka razy, Referendarza teraźnieyszego Koronnego, Pułkownika pod Hussarską Chorągwią pierwey Xiążęcia Pawła Sanguszka, Marszałka Wielkiego W. X. Lit: teraz Henryka Graffa z Ocieszyna Bruchla, Generała Artyleryi Koronney, Piaseczyńskiego, Lipińskiego etc. Starosty. Tęź żyie w dożywotniey przyiaźni [Franciszkę] Borzęcką, Podkomorzanką Przemyślską, z ktorey temi czasy [1757] w dzieciństwie synow dwóch, u córek dwie.

Niesiecki 1841/8: Wojciech Siemieński starosta Dębowiecki (jak wyżej) mąż ludzki i wymowny, w prawie biegły, umarł referendarzem koronnym, r. 1763. Synowie jego młodo pomarli, córki zaś z [Franciszki] Borzęckiej] zostawił cztery.

Boniecki, 1901/4: [Franciszek de Beaulieu (Deboli) herbu własnego]. Żonaty z Kunegundą Józefą Siemieńską, córką Wojciecha [Siemieńskiego], referendarza koronnego i Franciszki z Borzęckich.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4. 1. 2. 1700-1725

Franciszwek. Rodzice: Antoni i Justyna Winnicka. Ślub: Ewa Ludwika Marianna Pociej. Rodzice: Ludwik i Agnieszka Emerencjanna Warszycka. Dzieci: Justyna, Ludwik, Aleksander, Antoni.

Biografia: Zmarł nagle w ? 9 października 1743 roku. W 1731 roku mąż Ludwiki Marianny Pociej herbu Waga córki Ludwika, hetmana i Emerencjammy Warszyckiej. W latach 1724-1730 skarbnik lwowski (nominacja 26 marca 1724 roku). W latach 1730-1740 starosta żydaczowski (nominacja 23 września 1730 roku, złożenie urzędu 22 sierpnia 1740 roku). Od 1732 roku podstoli litewski (nominacja 23 lipca 1732 roku). Senator Sejmu Rzeczpospolitej. W 1731 roku wraz z żoną zapisali sobie wzajemnie dożywotnią oprawę na własnych majątkach. 20 marca 1733 roku uczestnik sejmik w Wiszni na którym zawiązano konfederację szlachecką dla wyboru Stanisława Leszczyńskiego na króla Polski. Tego samego dnia wybrany konsyliarzem i rotmistrzem wojsk konfederackich. 26 marca 1733 roku wybrany na sejmiku w Wiszni sędzią konfederackim województwa ruskiego.  9 września 1735 roku wybrany na sejmiku w Wiszni posłem województwa ruskiego na Trybunał Koronny lubelski. Stronnik dworu i ministra Brühla. W 1735 i 1738 roku otrzymał pozwolenie królewskie na wykupienie z rąk teściowej starostwa reteńskiego. W 1739 roku wraz z żoną kupili prawo do dożywotniej dzierżawy Sieciechowa. 22 sierpnia 1740 roku wybrany przez sejmik w Wiszni na Sejm Ordynaryjny warszawski. Pochowany w kościele Św. Anny w Klasztorze Karmelitów w Sąsiadowcu (Ukraina).
Pociej Ludwika Marianna (Maryanna) herbu Waga - córka Ludwika, wojewody wileńskiego i hetmana litewskiego i Emerencjanny (Emerencyanny) Warszyckiej. Urodzona w 1716 roku. Żona w 1731 roku Franciszka Borzęckiego. W 1731 roku wraz z mężem zapisali sobie wzajemnie dożywotnią oprawę na własnych majątkach. W 1733 roku dostała w spadku po Jerzym Warszyckim dobra Łodygowice. W 1739 roku wraz z mężem kupili prawo do dożywotniej dzierżawy Sieciechowa. Pochowana w kościele Św. Anny w Klasztorze Karmelitów w Sąsiadowcu (Ukraina).

Baka. 1755: Co o Franciszku Staroście Zydaczewskim Podstolim Litewskim, który procz tego, że na tę w Litwie dostoyność był wybrany, jeszcze z wielkiego nadto domu za dożywotniego Przyjaciela pojął [?] Pociejownę Hetmanownę Litewską. Z nich potym Ludwik Borzęcki y Marcyanna z Borzęckich Kalinowska Pułkownikowa J. K. Mci.

Krasicki. [W:] Niesiecki 1839/2: Franciszek (syn wyżej wspomnianego Antoniego) podstoli Lit[tewski], starosta, mąż zacny ze wszech miar - zasługi jego i przymioty słały mu drogę do najwyższych honorów, ale śmierć prędka temu zagrodziła; z [Ludwiki Maryanny] Pociejówny wojewodzianki wileńskiej hetmanowny W[ielkiego] Ks[ięstwa] Lit[ewskiego] zostawił córkę [Justynę] i synów dwóch: - z tych jeden [Ludwik] - drugi Alexander.

Boniecki 1900/2: Franciszek skarbnik lwowski 1724 r., starosta żydaczowski 1730 r., podstoli litewski 1732 r., żonaty z Ludwiką Maryanną Pociejówną, hetmanówną litewską, urodzoną z Emerencyanny Warszyckiej, 2-o v. ks. Montmorency. Zapisali sobie wzajemnie dożywocie 1731 r. W 1735 i 1738 r. otrzymał Franciszek konsens [pozwolenie] królewski na wykupienie starostwa rateńskiego z rąk matki żoniniej, księżnej Montmorency (Sig. 24 i 26). W 1739 r. nabyli wspólnie w dożywocie Sieciechów (DW. 69 f. 1604). Synowie jego: Ludwik i Aleksander Maciej.

Wielądek. [W:] Niesiecki 1839/2: Franciszek Borzęcki był podstolim W[ielkiego] Ks[ięstwa] Lit[ewskiego] za Augusta III około roku 1742.

Niesiecki, 1841/7: Ludwik [Pociej herbu Waga] postąpił na kasztelanią Wileńską, przy której trzymał buławę wielka Litewską, umarł wojewodą Wileńskim w r. 1730, żona jego druga Emerencyanna Warszycka miecznikowa koronna, z której córka [Ludwika] dostała się w małżeństwo Franciszkowi Borzęckiemu podstolemu Litewskiemu, staroście Żydaczowskiemu.

Dyrowski, 1792: Andrzey [Franciszek] będąc Podstolim Litewskim oraz Starostą Zydaczewskim, wszedł w związek krwi z Jaśnie WW. Pocieiami, gdy wziął za dożywotniego Przyiaciela, J. W. Jmść Pannę [?] Pocieiownę Hetmana Litewskiego Corkę, z ktorą spłodził Alexandra.

Urzędnicy 1987/3/1: Franciszek skar[bnik] Lw[owski] (1724-1730), s[taros]ta Żyd[aczowski] (1730-40), p[od]stol[i] lit[ewski] 1732 (Bon[iecki] II, s. 67; Nies[iecki], s. 256).

Urzędnicy 1987/3/1: 1137 Franciszek Borzęcki skarbnik lwowski N[ominacja] 26 III 1724 (Sig. 20, s. 917 – po śmierci Doliniańskiego). A[wans] 23 IX 1730 na starostę żyd[aczowskiego].

Urzędnicy 1987/3/1: 1527 Franciszek Borzęcki, przedtem skarbnik lw[owski]. Podstoli w[ielkiego] lit[ewskiego]. N[ominacja] 23 IX 1730 (Sig. 22, k. 48). 22 VIII 1740 (AGZ XXIII, nr 76).

Teki Dworzaczka 780:...z Kodnia 2 marca [1732 roku]. Ugoda zakończyła się w ten sposób, że strażnik zostaje przy fortunie i milionie długów, a [Franciszek] Borzęcki weźmie 3 kroć sto tys[ięcy] i niekt[óre] ruchom[ości]. (Kuryer Polski 1732, nr 106).

Teki Dworzaczka 793:...z Warsz[awy] 23 lip[ca] [1732 roku]. Podstol[im] zaś - Borzęcki [Franciszek]..., star[osta] zydaczew[ski]. (Kuryer Polski 1732, nr 136).

Uruski 1904/1: [Franciszek] skarbnik lwowski 1724 r., starosta żydaczowski, został 1732 r. podstolim litewskim, był stronnikiem dworu i ministra Brühla; zaślubił Maryannę Pociej, hetmanównę litewską, za którą odziedziczył na Litwie znaczne majątki, jego synowie Ludwik i Aleksander Mateusz.

Uruski, 1917/14: Hr[abia] Ludwik Konstanty [Pociej herbu Waga] hetman wielki litewski 1709 r., wojewoda wileński 1722 r.; najgorliwszy z stronników Augusta II, nie złożył na chwilę broni w jego sprawie w wojnie ze Szwedami, i w 1709 r. przyłożył się do świetnego zwycięstwa pod Koniecpolem; lecz w tej wojnie, a nawet po jej ukończeniu oburzył na siebie opinię publiczną bezprawiami, jakich się dopuszczał, wybierając kontrybucyę; [w 1714 r.] poróżnił się z dworem, który ograniczył jego władzę hetmańską, i dozwolił szlachcie oddania go pod sąd. Ludwik Konstanty miał dwie żony, Anielę Katarzynę Zahorowską i Emerencyannę Warszycką, 2v. ks[iężną] Montmorency, i z tej pozostawił córkę Maryannę [Pociej] za Franciszkiem Borzęckim, podstolim litewskim.

Żychliński, 1877: Zofia Kossecka była siostrą rodzoną hrabiny Janowej Tarnowskiej a córką, Jana Wisłoskiego z Kulczyn, podkomorzego nadwornego JKM. i Ewy Siemińskiej, córki Wojciecha, kasztelanica lwowskiego, referendarza wielkiego koronnego, starosty dembowieckiego i Franciszki Borzęckiej, podkomorzanki przemyskiej, której brat Franciszek, podstoli litewski, ożeniony był z [Ludwiką] Pociejówną wojewodzianką wileńską, hetmanówną W[ielkiego] Ks[ięstwa] Litewskiego.

Żychliński, 1888/10: Ludwik Konstanty Pociej [herbu Waga]. Po dwakroć zawierał związki małżeńskie, najprzód z ? Zahorowską. Po jej bezpotomnej śmierci pojął po raz wtóry za małżonkę Emerencyannę Warszycką. Z tej pozostawił tylko córkę jedynaczkę [Maryannę Pociej], wydaną za Franciszka Borzęckiego herbu Półkozic, podstolego wielkiego litewskiego, starostę żydaczowskiego, zmarłego 9 października 1743 roku.

Popiołek, 2016/3: Ludwik Konstanty Pociej, podskarbi litewski, a następnie hetman wielki litewski i kasztelan wileński, późniejszy wojewoda wileński... Z drugiego małżeństwa z Emercjanną Agnieszką z Warszyckich, miał kilka córek, z których tylko Ewa Marianna (ur. 1716) osiągnęła wiek dojrzały... Emercjanna Agnieszka z Warszyckich Pociejowa... była... drugą żoną Ludwika Konstantego Pocieja, hetmana wielkiego litewskiego... Pociejowie mieli kilkoro dzieci, ale przeżyła tylko córka Ewa Marianna... Po śmierci Pocieja wyszła ponownie za mąż za Józefa Aleksandra hr. Montmorency de Bours, generała wojsk saskich, z którym wyjechała do Francji... Prowadziła ostrą walkę z rodziną zmarłego męża, by zachować pozostałe po nim majątki dla ich córki Ewy (Ludwiki) Marianny Pociejówny, która w 1731 r. wyszła za mąż za Franciszka Borzęckiego, podstolego wielkiego litewskiego.

Rudziński, 1992: Córka Ludwika i Emercjanny Pociejów Ewa wyszła za Franciszka Borzęckiego, starostę żydaczowskiego, podstolego litewskiego. Należy domniemywać, że jako jedyne dziecko dostała we wianie dobra mińskie. O sukcesję mińską występowali tzw. „konsukcesorowie” wśród których najważniejszą osobą był Piotr Borzęcki, wnuk Franciszka Borzęckiego i Ludwiki z Pociejów, syn Aleksandra Borzęckiego i Anny Ankwicz.

Żychliński, 1888/10: Pociejówny wychodziły za następujące domy: Borzęckich...

Żychliński, 1896/18: XXI Podstolowie Wielcy. 67 Litewscy. 50. Franciszek Borzęcki, Półkozic, str. żydaczowski, m. 23. 7. 1732 zm. 9. 10. 1743.

Mycielski. [W:] Żychliński, 1898/20: Senatorowie i dostojnicy dawnej Polski: Borzęcki h. Półkozic. Franciszek podst. w. lit. 1732-1743.

Prochaska, 1928: [Na sejmiku województwa ruskiego w Wiszni 20.03.1733 r. zawiązano konfederację popierającą kandydaturę Stanisława Leszczyńskiego na króla Polski. Jednym z konsyliarzy rotmistrzów chorągwii obrano Franciszka Borzęckiego podstolego Wielkiego Księstwa Litewskiego, starostę żydaczewskiego. Pod dokumentem widnieją podpisy m.in: Antoniego Borzęckiego sędziego ziemskiego przemyskiego, Franciszka Borzęckiego podstolego litewskiego i Ludwika Borzęckiego] (Konfederacja województwa ruskiego. Wiszna, 20.03.1733).

Prochaska, 1928: In assistentiam zaś JWImci p. marszałkowi konfederacyi naszej ad praebenda consilia quaevis pro bono publico uprosiliśmy et e madio nostri obrali IMciów p.p.... Franciszka z Kosarzewa Borzęckiego podstolego Wielkiego Księstwa Litewskiego, starostę żydaczewskiego... tudzież in. którzy to JWIMcie p.p. Konsyliarze powinni adresse radą i pomocą JWIMci p. marszałkowi naszemu wszędzie (Konfederacja województwa ruskiego. Wiszna, 20.03.1733).

Prochaska, 1928: 10. pod dyrekcyą JWIMci p. marszałka konfederacyi naszej za rotmistrzów obraliśmy i uprosili... z powiatu żydaczewskiego JWIMci p. Franciszka Borzęckiego podstolego W[ielkiego] Ks[ięstwa] Litewskiego, starostę żydaczewskiego i WIMci p. Jerzego Łąckiego chorążego żydaczewskiego (Konfederacja województwa ruskiego. Wiszna, 20.03.1733).

Prochaska, 1928: 9. ażeby WIMcie p.p. chorążowie ziemscy pod chorągwiami pułkowymi jako i WIMć p. Łączyński chorąży żydaczowski pod JWIMcią p. [Franciszkiem] Borzęckim podstolim litewskim starostą żydaczowskim powiatową ponieśli, inni zaś IMcie p.p. rotmistrze według opisanej konfederacyi na przeszłym sejmiku antekonwokacyonalnym stawić się mają (Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 16 lipca 1733).

Prochaska, 1928: Laudum obozowe generału województwa ruskiego pod Kobylnicą w dniu 21 sierpnia 1734 potwierdza konsyliarzy (m.in. Franciszka Borzęckiego). Pod dokumentem widnieje m.in. podpis Antoniego Borzęckiego, sędziego ziemskiego przemyskiego (Laudum pod Kobylnicą 23 sierpnia 1734).

Prochaska, 1928: W dniu 23 sierpnia 1734 roku wybrano sędziów na czas pospolitego ruszenia. Jednym z nich został Franciszek Borzęcki. Pod dokumentem widnieje m.in. podpis: Antoniego Borzęckiego sędziego ziemskiego przemyskiego (Laudum pod Kobylnicą 23 sierpnia 1734)..

Prochaska, 1928: 20. A ponieważ WIMć Franciszek Borzęcki podstoli W[ielkiego] Ks[ięstwa] Litewskiego starosta żydaczowski uszczuplone ma nazbyt proventa per avulsa ad starostwa żydaczewskiego, bo tylko miasteczko bez żadnej wsi zostaje, a przecież grodowe starostwa ex dispositione legum regni non minui sed in proventibus augeri ile ex suis avulsis powinny, mając oraz wzgląd na wielkie tegoż JWIMci p. podstolego litewskiego expensa przy utrzymaniu chorągwi i braci powiatu żydaczewskiego podczas teraźniejszego pospolitego ruszenia dobra Otoniowicze, Horodyszcze, Oleszów i Łapszyn w powiecie żydaczewskim leżące et originaliter od tegoż starostwa żydaczewskiego avulsa, a teraz post fata ś.p. JWIMci p. Anny Cetnerowy wojewodziny smolińskiej lub też JWIMci p. Jana Cetnera kuchmistrza koronnego wakujące, województwo nasze a to do Rzptej i króla IMci, żeby ad suum corpus starostwa żydaczewskiego mogli restituti instabit deklaruje (Laudum obozowe generału województwa ruskiego pod Kobylicą 3 września 1734).

Prochaska, 1928: Na pierwszym po koronacji Augusta III sejmiku województwa wybrano delegatów i posłów na sejm. Jednym z nich był Franciszek Borzęcki, podstoli litewski, starosta żydaczowski (Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia 14 marca 1735).

Prochaska, 1928: 4. My oraz tak majestat JKr.Mci jako i konfederacya województwa naszego in omnes casus jako najskuteczniejszą non destituatur obradą, za delegatów ad latus regium JWIMciów p.p. Franciszka Borzeckiego podstolego W[ielkiego] Księstwa Litewskiego, starostę żydaczewskiego,... uprosiliśmy i obligowali, aby absenta nonnullorum non obstante in omni teraźniejszej rewolucyi casu circa manutentionem maiestatis et libertatis, nie wdając się in ullas materias status, które do sejmu należą, praebeant consilia, którym także ta funkcya do konkurencyi na poselstwo na przyszły sejm pacificatonis obstare nie ma. Pod aktami sejmikowymi widnieją podpisy m.in. Antoniego i Franciszka Borzeckich (Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia 14 marca 1735).

Prochaska, 1928: 1. My rady, dygnitarze i całe rycerstwo województwa ruskiego generału wyszyńskiego zjechawszy się za uniwerałami powtórnemi u. kr. Imci Augusta III pana szczęśliwie nam panującego na sejmik przed sejmowy...uprosiliśmy za posłów na następujący sejm w roku wyżej specyfikowanym, JW. WWIMci pp. z ziemi lwowskiej... Franciszka Borzęckiego podstolego W[ielkiego] Księstwa Litewskiego żydaczewskiego etc. Starostę (Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 9 września 1935).

List Franciszka Borzęckiego do księcia Pawła Karola Sanguszki. Biłgoraj : 1736. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Sanguszków, sygn. ASang 295/3, S. 21-22).

List Franciszka Borzęckiego i innych do Jana Fryderyka Sapiechy. Żydaczów : 1739. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Młynowskie Chodkiewiczów, sygn. AMCh 1007, S. 73).

List Franciszka Borzęckiego i innych do Jana Fryderyka Sapiechy. Żydaczów : 1739. (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Młynowskie Chodkiewiczów, sygn. AMCh 1007, S. 77).

List Franciszka Borzęckiego do Jana Fryderyka Sapiechy. Kozia : 1740. Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Młynowskie Chodkiewiczów, sygn. AMCh 1007, S. 81.

Prochaska, 1928: Na sejmiku wiszeńskim 22.08.1740 r. wybrano Franciszka Borzęckiego posłem na Sejm ordynaryjny warszawski (Laudum sejmiku wiśniewskiego. Wisznia 22 sierpnia 1740).

List Franciszka Borzęckiego i innych do Jana Fryderyka Sapiechy. Kozia : 1741 (Archiwum Państwowe na Wawelu, Archiwum Młynowskie Chodkiewiczów, sygn. AMCh 1007, S. 85-87).

Młocka, br: Ludwik Pociey Wojew[oda] Litew[ski] & Emercyanna Warszycka córka Stanisława miecznika pole[skiego].

Młocka, br: Franciszek de Kozarzow podstoli litewski starosta Zydaczewski & Maryanna Ludwika Pociey Wojewodz[ianka] Wileńska h. własnego [dzieci:] Maciej Aleksander.

Bętkowski, 1766: Dosyć namienić o Jaś: Wiel: Franciszku z tegoż Kozarzowa Borzęckim, Podstolim Litewskim, a Godnym Oycu [Aleksandra]. Dosyć namienić o Jaśnie Wielm: Maryannie Pocieiownie, Woiewodzance Wileńskiey Hetmanownie Koronney, a Godney Matce [Aleksandra].

Bętkowski, 1766: Dosyć namienić, o Jaś: Wiel: Maryannie Warszycki Woiewodzance Sieradzkiey Hetmanownie W[ielkiej] Lit[ewskiej] a Babce [Aleksandra].

Kaszewicz, 1766: Franciszka podstolego w. Ks[ięstwa] Litewskiego namiestnika żydaczowskiego & Marianny z Ludwika Pocieya, wojewody wileńskiego, najwyższego wodza wojsk W[ielkiego] Ks[ięstwa] Litewskiego, z Emerencianny Warszyckiej córki, wychowanego płodnością ducha, ojczyzny miłością czystą, miłującego innych, wszystkim potrzebnego, doświadczonego biegłego w prawie ojczyzny świadomego, doświadczonego w interesach, dawnych cnót & dyscypliny obrońcy synów Ludwika starosty dołchańskiego, Jana stolnika W[ielkiego] Ks[ięstwa] Litewskiego, między śmiertelnymi pięknie doświadczonych, którzy jakkolwiek, wiele by mogli pięknie szlachetnych, śmiercią przedwczesną uprzedzonych, Justyny w Kalinowie w starostwie lelowskim, niewinnością życia, siłą obyczajów oświeconej siostry germanowi bratu.

Korczyński, 1759: w Przezacnych Krwi Oycowskiey Wiel: IMci P. [Franciszka] Podstolego Synach w WW I P. Alexandrze y I. P. Ludwiku Staroście Dolżańskim Borzęckich.

Chlebowski, 1889/10: Głęboka (ukraińskie: Hlyboka) - na wschód od zabudowań wiejskich a na płn. od drogi do Felsztyna leży na wzgórzu („Góra Łaskawa”, „Mons placidus”) klasztor karmelitów, z murowanym kościołem św. Anny. W kościele jest grobowiec Borzęckich a w ścianie wmurowane dwa wizerunki owalne: Borzęckiego i jego żony i napis objaśniający, że tu spoczywa Franciszek Borzęcki i żona jego Maryanna z Pociejów z datą 1717 r.

Katalog, 1986: Najstarsze wsie wzmiankowane są tu od połowy XIV wieku. Większość dóbr stanowiły wtedy królewszczyzny. Z czasem własność ziemska przeszła do rąk Tarnowskich i Jarosławskich (wiek XV), później Stadnickich, Kostków, Pileckich, Lubomirskich, Opalińskich i Branickich (wiek XVI i XVII). W wieku XVIII znaczne majątki posiadali tu Potoccy i Grabińscy, a także Pohoreccy i Borzęccy.

Franczyk-Cegła, 2016: w roku 1742, [w Sąsiadowicach] wzniesiono murowany budynek dzięki Franciszkowi Borzęckiemu, podstolemu Wielkiego Księstwa Litewskiego, który przekazał na ten cel 13000 złotych pod warunkiem wyprawiania trzech mszy w tygodniu (AKKr. 567/113, s. 13-14, I-go liczbowania). Filip Sulmierski w Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego pod hasłem Czaple (t. 1, s. 733) błędnie podaje, że znajdował się tam „kościół pod wezwaniem S. Anny i klasztor ks. Karmelitów dawnej obserwancyi, fundacyi Borzęckich (którego dziś niema)”. Klasztor był i jest, lecz nie w Czaplach, a w Sąsiadowicach położonych 4 km od Czapli. Sulmierski najprawdopodobniej niewłaściwie zinterpretował Geografę Ewarysta Andrzeja Kuropatnickiego, gdzie czytamy, że „z tąd (i.e. z Czapli] nie daleko iest Kościoł i Klasztor S. Anny XX. Karmeliow dawney Obserwancyi - Domu Borzęckich Fundacyi” (Przemyśl 1786, s. 117). Fundacja, o której mowa, miała miejsce w 1742 r. - Franciszek Borzęcki zapisał karmelitom z Sąsiadowic 13 000 zł na postawienie murowanego klasztoru. Zob. AKKr. 567/113, s. 13-14. Borzęcki z żoną Marianną z Pociejów zostali pochowany w grobowcu z 1747 r. w kościele w Sąsiadowicach (Dziedzicki w Słowniku Geograficznym, t. 10, s. 364, błędnie podaje datę 1717; poprawną datę przekazuje Mieczysław Potocki, konserwator zabytków Galicji Wschodniej, w sprawozdaniu czytanym na posiedzeniu Zakładu Narodowego im. Ossolińskich dn. 12 X 1865 r.: „nagrobek Franciszka z Kozar Borzęckiego i żony jego a córki Ludwika Pocieja z 1747 roku” (Sprawozdanie Mieczysława Potockiego, konserwatora budowli i pomników wschodniej Galicyi, „Biblioteka Ossolińskich”, 1866, t. 8, s. 356).

Rąkowski, 2013: [Sąsiadowice] Około 1742 r. dzięki fundacji starosty żydaczowskiego Franciszka Borzęckiego drewniane budynki klasztorne zastąpiono nowymi, murowanymi. Zgromadzenie uniknęło kasat józefińskich. W 1828 r. zabudowania padły ofiarą pożaru, lecz kościół nie doznał poważniejszego uszczerbku.

Wieniarski, br: Jedyna jego [Ludwika Pocieja] córka z pierwszego małżeństwa, Maryanna, wydana została za mąż wcale nieodpowiednio godnościom ojca, za Franciszka Borzęckiego (Borzęccy Półkozice pisali się z Kozarzowa, wioski w Lubelskien), a druga żonna Emerencyanna z Warszyckich z ubytkiem wdzięków straciwszy względy królewskie, wyszła powtórnie za cudzoziemca hrabiego Montmorency. Dobra włodawskie przeszły w posiadanie córki Pocieja, Maryanny Borzęckiej, a od niej kupił je Antoni Pociej strażnik W. K. L., brataniec hetmana, a syn Kazimierza wojewody witebskiego, i po kilkoletniem posiadaniu sprzedał je znowu Jerzemu Flemingowi, podskarbiemu W. K. w r. 1746.

Historia Włodawy: Ludwik Konstanty Pociej zmarł 3 stycznia 1730 r. został pochowany w podziemiach włodawskiego klasztoru Paulinów. Dobra włodawskie objęła jego córka Marianna Ewa, żona Franciszka Borzęckiego, starosty żydaczewskiego. Pretensje do spadku zgłaszała także wdowa Emerencjanna i wychowanek zmarłego hetmana Antoni Pociej. Po kilkuletnich procesach Antoni, strażnik litewski przejął włość włodawską od 30 października 1736 r.

Otia, 1743: Dygnitarze Koronni y Litewscy. Podstolowie. Franciszek Borzęcki.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4 1 2. 1. 1725-1750

Justyna. Rodzice: Franciszek i Ludwika Marianna Pociej. Ślub: Ignacy Kalinowski. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Józefa.

Biografia: Poślubiła w 1765 roku Ignacego Kalinowskiego, herbu Kalinowa. W 1765 roku wraz z mężem nabyła od Łubieńskiej starostwo lelowskie. Żyła jeszcze w 1780 roku.
Kalinowski Ignacy herbu Kalinowa. Zmarł około 1795 roku. Poślubił w 1765 roku Justynę Borzęcką, córkę Franciszka i Ludwiki Marianny Pociej, która powiła mu ośmioro dzieci. Dziedzic majątku Husiatyn, Sacharów, Dziatkowice i Wielka Kamionka. Podczaszy halicki. W latach 1744-1746 cześnik halicki. Rotmistrz chorągwi księcia Ksawerego. W 1765 roku wraz z żoną nabył od Łubieńskiej starostwo lelowskie. W tymże 1765 roku został również starostą dobrahosławskim i rotmistrzem chorągwi pancernej księcia Ksawerego. Członek Stanów Galicyjskich. W 1773 roku w imieniu swoim i dzieci zawarł układ z bratem żony Aleksandrem Maciejem Borzęckim o spadek po Emerencjanie Warszyckiej, primo voto Pociej, secundo voto księżnej Montmorency, babce żony i prababce ich dzieci. Na mocy tego układu dostał w dożywocie dobra Łodygowice w których zamieszkał wraz z rodziną. Był już wtedy sparaliżowany i poruszał się na wózku.  Kawaler orderu św. Stanisława. W 1782 roku dowiódł szlachectwa w sądzie grodzkim halickim.

Boniecki 1900/2: Justyna za Ignacym Kalinowskim, starostą lelowskim 1765 r.

Krasicki. [W:] Niesiecki 1839/2: [Justyna] ta w małżeństwo oddana [Ignacemu] Kalinowskiemu staroście Lelowskiemu.

Niesiecki 1840/5: Ignacy [Kalinowski] na Wielkiej Kamionce, cześnik halicki 1746 r. i starosta lelowski, nabył to starostwo od Łubieńskiej 1765 r. wspólnie z żoną, Justyną z Borzęckich, podstolanką litewską (Sig. 31). W tymże roku [1765] był starostą dobrahostowskim i z porucznika chorągwi pancernej Królewicza Ksawerego, został jej rotmistrzem (Sig. 31). Członek Stanów galicyjskich, legitymował się ze szlachectwa 1782 r., w grodzie halickim. W 1773 r. w imieniu swojem i dzieci: Seweryna, Ludwika, Bartłomieja, Justyny, Józefy, Antoniny, Agnieszki i Franciszki, zawarł układ z [Aleksandrem] Borzęckim, podstolim koronnym, o spadek po Emerencyannie z Warszyckich 1-o v. Pociejowej, 2-o v. Montmorency, babce [Aleksandra] Borzęckiego, a prababce Kalinowskich (DW. 90 f. 131).

Krasicki: [W:] Niesiecki, 1840/5: Józef [Kalinowski h. Kalinowa] chorąży Halicki, żona Lanckorońska Anna kasztelanka Radomska. Z tej syn Ignacy. [Ignacy] Kalinowski starosta Lelowski miał za sobą [Justynę] Borzęcką córkę [Antoniego] podstolego Litewskiego i z niej potomstwo. Józefa Kalinowska herbu Kalinowa była córką Ignacego Kalinowskiego starosty Lelowskiego podczaszego Halickiego kawalera orderu ś. Stanisława, dziedzica Kamionki, Sucharów i Dziatkowic i Justyny Borzęckiej, która córką Franciszka z Kozarzewa Borzęckiego Subdapifera Mag. Duc Lithvianiae i Maryanny Pociejówny córki Ludwika Pocieja wojewody Wileńskiego hetmana W[ielkiego] Ks[ięstwa] Litewskiego i Emerencyanny Warszyckiej miecznikowny koronnej, która 2do voto za hrabią Montmorency.

Niesiecki 1845/10: Józefa Kalinowska herbu Kalinowa, była córką Ignacego Kalinowskiego starosty lelowskiego podczaszego Halickiego kawalera orderu ś Stanisława, dziedzica Kamionki, Sucharków i Dziatkowic i Justyny Borzęckiej, która była córką Franciszka z Kozarzewa Borzęckiego Subdapifera Mag. Duc Lithvaniae i Maryanny Pociejowny córki Ludwika Pocieja wojewody Wileńskiego hetmana W. Ks. Lit. i Emerencyanny Warszyckiej miecznikowej koronnej.

Boniecki 1906/9: Ignacy Kalinowski herbu Kalinowa dziedzic na Wielkiej Kamionce, cześnik halicki 1746 r i starosta lelowski nabył to starostwo od Łubieńskiej 1765 r, wspólnie z żoną, Justyną Borzęcką, podstolanką litewską (Sig. 31). W tymże roku był i starostą drahosławskim i z porucznika chorągwi pancernej królewicza Ksawerego, został jej rotmistrzem (Sig. 31). Członek Stanów Galicyjskich, legitymował się ze szlachectwa 1782 r., w grodzie halickim. W 1773 r w imieniu swoim i ośmiorga dzieci, zawarł układ z Aleksandrem Borzęckim, podstolim koronnym, o spadek po Emerencyannie z Warszyckich p. v. Pociejowej, s. v. Montmorency, babce [Aleksandra] Borzęckiego, a prababce Kalinowskich (DW. 90 f. 131).

Uruski: 1909/6: Józef [Kalinowski herbu ], chorąży halicki 1715 r., starosta mukarowski, z żony Anny Lanckorońskiej, miał syna Ignacego. Ignacy, cześnik halicki 1746 r., starosta lelowski, dziedzic dóbr Kamionki, Sucharów i Dziatkowice, pułkownik królewski i poseł na sejm 1762 r., porucznik pancerny 1759 r., wylegitymowany w Galicyi 1782 r., członek Stanów galic[yjskich], z żony Justyny Borzęckiej, podstolanki litewskiej miał córki: Justynę, Antoninę, Agnieszkę, Józefę i Franciszkę, oraz synów, Seweryna i Ludwika Bartłomieja.

Actum, 1781: Actum Leloviae coram Actis Terrestribus Sabbatho posi Dominicam Latare Zuadragesimalem proxima vide licet Die Vigesima Octava Mensis Martis Anno Domini Millesimo Septingentesimo octuagwime Nono ex parte J.Mwrum Borzęckich Matris et Filii, super Mcis Szembek Gostkowskie acatiis pro Judiciis Tribunalitiis Regni Sublinene Relatio… Bonorum Rokitno Horedi Mw Ignatio Kalinowski Capitaneo Leloviensi tum Successoribus cum dim JMca Justina de Borzęckie Consorte procreates Bonorum Cięgowice Turza et Blanowice inter alia Domino advitalitiali et Haredibus Citatis de Caewa infraseripla Bomisq westris generalier Omnibus mandamus… JM. Corum Anne de Commitibus Ankwicze olim Jmci Alexandri Mathia binominis Borzęcki Subdapiteri Regni Relictiae Vidua Matris, Petri Borzęcki Filii, Bonorum Vitlarum Zawiercie, et Łosnice ad Tractum Mrzygłodensem pertinentium interalia Dominia advitalitialis et Haredis…

Żychliński, 1879-1885/1-7: Ignacy Kalinowski ‑ dziedzic na Husiatynie, Sacharowie, Dziatkowicach i Kamionce Wielkiej, cześnik halicki 1744, starosta lelowski od 1765 r. i dobrahosławski, rotmistrz chorągwi pancernej królewicza Ksawerego, w 1782 r. legitymował się w grodzie Halickim. Ożeniony z Justyną Borzęcką, córką Franciszka, podstolego wielkiego litewskiego i Maryanny Pociej z którą miał pięć córek: 10. Justynę za Sołtykiem, s.v. Piasecką; 20 Józefę za Głogowskim, s.v. Sadlo de Urazini; 30 Antoninę, 40 Agnieszkę i 50 Franciszkę, podobno niezamężne; miał też dwóch synów.

Korczyński, 1759: W.I.P. Justynę z Borzęckich Kalinowską Starościna Dobrowstowska, Pułkownikowa Znaku Pancernego Nayiaśniey: Królewicza Xawiera, Corkę W.IMci P. [Franciszka] Podstolego W[ielkiego] X[ięstwa] L[itewskiego] tyle przymiotami oszacowaną Damę.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4 1. 2 2. 1725-1750

Jan Ludwik. Rodzice: Franciszek i Ludwika Marianna Pociej. Ślub: ? Skarbek. Rodzice: ? i ? Bilska. Bezdzietni.

Biografia: Poślubił Teofilę Skarbek herbu Abdank córkę ? i ? Bliskiej, która powiła mu Mariannę. Starosta dołżański. W 1764 roku wraz z Józefem i szlachtą województwa lubelskiego brał udział w elekcji Stanisława Augusta Poniatowskiego (podpisał się jako stolnik nowogrodzki). 26 sierpnia 1767 roku podpisał się pod manifestacją przeciwko uchwałom sejmiku w Wiszni. Nie żył już w 1780 roku.

Krasicki. [W:] Niesiecki 1839/2: [Ludwik] starosta Dołżański z [?] Skarbkowną sterilis [bezdzietni].

Krasicki. [W:] Niesiecki, 1841/8: ? Skarbek starosta Słotrzeński drugim małżeństwem złączył się z ? Bilską z której potomstwo, córka ? [Skarbek] była za [Ludwikiem] Borzęckim podstolim koronnym.

Niesiecki 1841/8: N. Skarbek herbu Abdank córka Bilskiej, była za [Ludwikiem] Borzęckim, podstolim koronnym.

Urzędnicy 1998/3/4: Ludwik rz[e]k[omy stol[nik] Now[ogrodzki] (1759-1786).

Boniecki 1900/2: Jednocześnie z [Józefem], jako stolnik nowogrodzki, podpisał Ludwik z województwem lubelskiem elekcyę Stanisława Augusta [1764 roku].

Żychliński, 1903/25: Rafał Ludwik Skarbek dwie z kolei miał żony: najprzód Annę Benożankę (Benoe) herbu Taczała; - powtóre Teresę z Ziemblic Boguszównę, herbu Półkozic, Z niej córka [? Skarbek] za Mateuszem z Kosarzowa Borzęckim herbu Półkozic, podstolim koronnym ], synem Franciszka, podstolego litewskiego i Maryanny Pociejówny herbu Waga, wojewodzianki wileńskiej.

Franczyk-Cegła, 2016: 1757 r. - Jan Borzęcki zabezpieczył na Czaplach 5.000 zł [dla klasztoru w Sąsiadowicach].

Franczyk-Cegła, 2016: 1769 r. - Jan Borzęcki zabezpieczył na Czaplach 16.468 zł [dla klasztoru w Sąsiadowicach].

1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4. 1. 2 2. 1. 1750-1775

Marianna (Maryanna). Rodzice: Ludwik Stanisław i Teofila Skarbek. Ślub: Franciszek Gałecki. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: Poślubiła roku Franciszka Gałeckiego. Wdowa w 1780 roku.

Boniecki 1900/2: Stanisław z Teofili Skarbkówny zostawił Maryannę, wdowę po Franciszku Gałeckim 1780 roku. (DW. 95. f. 368 i 96 f. 456).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4 1. 2 3. 1725-1750

Aleksander. Rodzice: Franciszek i Ludwika Marianna Pociej. Ślub: Anna Ankwicz. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Piotr, Ludwika, Marianna, Honorata.

Biografia: Aleksander (Alexander) Maciej z Kozarzowa - syn Franciszka i Ludwiki Marianny Pociej. Urodzony w ? X roku. Zmarł w ? przed 2 marca 1791 roku (niektóre źródła podają że w 1780 lub 1781 roku co jest ewidentnym nieporozumieniem). Poślubił w ? Annę Walentynę Ankwicz, herbu Habdank, córkę Walentego i Ludwiki Białeckiej, która powiła mu Stanisława Piotra, Ludwikę, Mariannę i Honoratę Marcelinę Teklę. 13 września 1762 roku na sejmiku w Wiszni wybrany deputatem ziemi sanockiej na Trybunał Koronny piotrkowski i lubelski. W 1764 roku starosta dołżański (brak aktu nominacji). Zaufany stronnik Czartoryskich. 6 lutego 1764 roku na sejmiku w Wiszni wybrany posłem z ziemi lwowskiej, województwa ruskiego na sejm konwokacyjny oraz rotmistrzem ziemi przemyskiej w konfederacji województwa ruskiego przed sejmem elekcyjnym. 23 lipca 1764 roku na sejmiku w Wiszni wybrany konsyliarzem konfederacji. 8 sierpnia 1764 roku wydelegowany przez stan rycerski do powiadomienia Stanisława Augusta Poniatowskiego o wyniku elekcji. 29 listopada 1764 roku na sejmiku w Wiszni wybrany posłem na sejm koronacyjny. Senator Sejmu Rzeczpospolitej. W latach 1764-1771 starosta przemyski (nominacja 27 grudnia 1764 roku, złożenie urzędu 7 maja 1771 roku). Rotmistrz chorągwi pancernej Wojska Koronnego królewicza Xawerego (nominacja 3 lutego 1765 roku, złożenie urzędu przed 18 lutego 1777 roku). W 1765 roku marszałek na sejmikach lwowskich. Wraz z małżonką fundator kościoła pod wezwaniem św. Anny w Czaplach. Fundator cerkwi parochialnej rusko-katolickiej pod wezwaniem Świętej Trójcy w Kisielach (akt erekcyjny z dnia 22 sierpnia 1765 roku). Kapitan chorągwi pancernej Wojska Koronnego królewicza Xawerego (nominacja  13 maja 1766 roku). W 1766 roku poseł na sejm z województwa ruskiego. Senator. W latach 1766-1768 podstoli koronny (nominacja 13 maja 1766 roku). W 1768 roku czasie konfederacji barskiej opowiedział się po stronie króla. W latach 1766-1767 planował zawiązanie konfederacji regalistycznej ale bez pomocy rosyjskiej.  W 1771 roku marszałek sejmiku gospodarskiego lwowskiego. Chorąży zawkrzeński w 1772 roku. W 1773 roku zawarł układ Ignacym Kalinowskim o spadek po Emerencjanie Warszyckiej, primo voto Pociej, secundo voto księżnej Montmorency, babce Aleksandra i prababce Kalinowskich. Odznaczony przez króla 20 czerwca 1773 roku orderem Św. Stanisława. W 1774 roku odznaczony orderem Orła Białego. Fundator cerkwi parochialnej rusko-katolickiej pod wezwaniem Pokrowy Matki Bożej w Przyłuce (akt erekcyjny z dnia 24 maja 1780 roku). Cześnik koronny. Właściciel rozległych włości m. in. Przyłuki, Bukowy, Mrzygłodu, Konstantynowa, Kamieńska, Łazisk, Mińska Mazowieckiego (wraz z Mistowem), Młodziejowic i Zbaraża Nowego. Fundator cerkwi parochialnej rusko-katolickiej miejskiej pod wezwaniem Świętej Trójcy w Kisielach (akt erekcyjny z dnia 22 sierpnia 1765 roku). Około 1779 roku kupił od księżnej Barbary Lubomirskiej majątki Czaple i Humieniec w powiecie samborskim oraz Grodzisko. W 1780 roku ratując się przed podatkami fikcyjnie rozprzedał część majątków różnym osobom, przekazał żonie klucz przyłucki a resztę oddał synowi Stanisławowi Piotrowi. Zmarł w 1780 lub 1781 roku.

PSB, 1936: Aleksander Borzęcki - herbu Półkozic, pochodził z osiadłej w powiecie lubelskim rodziny, która pisała się z Kozarzewa wsi położonej w tym powiecie. Borzęcki był jednym z dwóch synów Franciszka podstolego litewskiego, i Ludwiki Marjanny Pociejówny. Jako starosta przemyski i dołżański brał udział w życiu politycznym bezkrólewia 1764 roku, posłując z województwa ruskiego na sejm konwokacyjny, elekcyjny i koronacyjny i występując zawsze jako zaufany stronnik Czartoryskich. Na sejmie elekcyjnym wygłosił mowę do Stanisława Poniatowskiego jako delegowany stanu rycerskiego z oznajmieniem o dokonanej elekcji. Widocznie za dobre usługi, oddane w czasie bezkrólewia, Borzęcki otrzymał w roku 1766 godność podstolego koronnego i w tymże roku posłował na sejm - znowu z województwa ruskiego. W czasie konfederacji barskiej Borzęcki okazał się jednym z najgorliwszych stronników króla, a wezwanie. które mu konfederaci w kwietniu 1766 roku wysłali, aby się z nimi złączył, przesłał królowi. Stanisław August w odpowiedzi na to polecił mu jako staroście grodowemu przemyskiemu przeszkadzać barzanom przez nie wciąganie ich pism do akt grodzkich przemyskich. W tymże roku i następnym Borzęcki zamyślał o zawiązaniu regalistycznej konfederacji bez pomocy rosyjskiej w województwie ruskim i przedstawiał nawet królowi pewne projekty jej dotyczące. Wiadomo jeszcze, że Borzęcki piastował godność rotmistrza chorągwi pancernej i że we wrześniu 1771 roku marszałkował na sejmiku gospodarskim lwowskim. Borzęcki był kawalerem orderów św. Stanisława i Orła Białego i posiadał majątki: Przyłuk, Czaple, Bukowę i Mrzygłód. Był żonaty z Anną Ankwiczówną, z którą miał syna i trzy córki. Niesiecki podaje datę jego śmierci na rok 1780 (Uruskl; Boniecki; Niesiecki; Konopczyński Wł. - Konfederacja barska. W. 1936, T. I, 286; Schmidt St. - Dzieje panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego. Lwów 1880, T. III, s. 34-35; Matuszewicz B. - Pamiętniki. W. 1876, T. IV, s. 170; Diariusze sejmów: konwokacyjnego, elekcyjnego, koronacyjnego 1764; Diariusz sejmu 1766; Biblioteka Czartoryskich, rkp. 839; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364).
Ankwicz Anna Walentyna z Posławic, herbu Habdank - córka Walentego, chorążego nowogrodzkiego i Ludwiki Białeckiej (inne źródła podają że Stanisława i Salomei Czerny). Poślubiła Aleksandra Macieja Borzęckiego. Około 1780 roku otrzymała od męża klucz przyłucki. Była również właścicielką Ryglic. W dniu 17 lipca 1795 roku w imieniu syna Stanisława Piotra Borzęckiego zezwoliła dwom swoim poddanym pragnącym zostać mieszczanami na swobodne osiedlanie się w Przyłuce Nowej. Nie żyła już w 1802 roku.

Prochaska, 1928: Na sejmiku 13.09.1762 roku Aleksander Borzęcki podstolic Wielkiego Księstwa Litewskiego został wybrany deputatem ziemi sanockiej na trybunał koronny Piotrkowski i Lubelski (Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 13 września 1762).

Prochaska, 1928: Na sejmiku w 6.02.1764 roku Aleksandra Borzęckiego wybrano posłem z ziemi lwowskiej na sejm konwokacyjny (Laudum sejmiku lwowskiego. Lwów, 6 luty 1764).

Prochaska, 1928: Na sejmiku w 6.02.1764 roku zawiązano konfederację województwa ruskiego przed sejmem elekcyjnym obierając Aleksandra Borzęckiego rotmistrzem ziemi przemyskiej (Konfederacja województwa ruskiego. Wisznia, 6 luty 1764).

Prochaska, 1928: W lipcu 1764 roku Aleksander Borzęcki został wybrany konsyliarzem konfederacji (Laudum sejmiku wiszeńskiego za aprobacyą konfederacyi. Wisznia, 23 lipca 1764).

Prochaska, 1928: Na sejmiku 29.10.1764 roku wybrano Aleksandra Borzęckiego posłem na sejm koronacyjny (Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 29 października 1764).

Dyariusz, 1764: 6 Septembris [1764]. Przystąpił potym przed Nayiaśnieyszego Elekta [Stanisława Augusta Poniatowskiego] Imć Pan [Aleksander] Borzęcki Starosta Dołżański Poseł Ruski, iako delegowany z denuncyacyą o nominacyi, Imieniem Stanu Rycerskiego.

Mowa J. W. Imci. Pana, z Kosarzewa Borzęckiego Starosty Dołhańskiego Posła na Seym Coronationis Woiewodztwa Ruskiego Ziemi Lwowskiey, miana na Seymiku Przedkoronacyinym w Wiszni-Sądowey die 29. Octobris Anno 1764. (Biblioteka Ossolineum we Wrocławiu, sygn. XVIII-19406-IV).

Mowa J. W. JMci Pana Borzęckiego Starosty Dołhańskiego, Delegowanego od Stanow Rzeczypospolitey do doniesienia o szczęsliwym y iednomyslnym obraniu za Krola y Pana, Nayiaśnieyszego Stanisława Augusta Poniatowskiego w roku 1764. w Warszawie miana Dnia 7. Miesiąca Wrzesnia. Warszawa : Drukarnia Pijarów, 1764. (Biblioteka Ossolineum we Wrocławiu, sygn. XVIII-19415-IV).

Mowa J. W. JMci Pana Borzęckiego, Starosty Dołhańskiego, Posła Ziemi Lwowskiey, utrzymuiąca Koronacyą w Krakowie. 1764. (Biblioteka Ossolineum we Wrocławiu, sygn. XVIII-18084-IV).

Mowa J. W. JMci Pana Borzęckiego, Starosty Dołhańskiego, Posła Ziemi Lwowskiey, utrzymuiąca Koronacyą w Krakowie. Mowa Tegoż JMci, wyrażaiąca złe konsekwencye z obierania na Seymikach Kandydatow do wakuiących Urzędow, wynikaiące. 1764. (Biblioteka Jagiellońska w Krakowie, sygn. 392245 III).

Bartoszewicz , 1882: List Wojciecha Jakubowskiego do Jana Klemensa Branickiego w. hetmana Koronnego. 92. Varsovie le 9 Avril 1766. On regretted beaucoup ici le Prince Łowczy3), sa charge a été donné à Mr le Podstoli de la Couronne4), et la sienna à Mr. Borzęcki, Staroste de Przemyśl5). 3) Stanisław czatryski. 4) Franciszek Ksawery Branicki. 5) Aleksander-Mateusz z Kozarzowa Borzęcki. Podług Sygillat, Branicki mianowany Łowczym dnia 7-go Kwietnia, Borzęcki Podstolim 13 Maja 1766, (Sygill. ks. 30, fol. 106 i ks. 31. fol. 66).

Boniecki 1900/2: Aleksander Maciej starosta przemyski i dołżański 1764 r., podstoli koronny 1766 r., kawaler orderu Św. Stanisława 1773 r., a Orła Białego 1774 r., właściciel rozległych włości, rozrzuconych po całym kraju. Żonaty z Anną Ankwiczówną, z której syn Piotr, i córki: Ludwika, wydana za Stanisława Dembowskiego, kasztelanica czechowskiego, a po rozwodzie z nim za Jakóba Młockiego; Maryanna za Mikołajem Potockim, i Honorata panna.

Żychliński, 1898/20: Franciszek Ksawery Branicki dnia 21 grudnia 1764 r. mianowany podstolim w. kor. po Jacku Małachowskim (po nim w. r. 1766 Mateusz Borzęcki).

Niesiecki, 1839/1: Stanisław Pociej żonaty z Salomeą z Czernych, kasztelanką wojnicką umarł zostawiwszy Annę, za Aleksandrem Borzęckim (Perp. Cz. 42 f. 665).

Krasicki. [W:] Niesiecki 1839/2: [Alexander] podstoli koronny, starosta Przemyski, złączył się z [Anną] Ankwiczowną i z niej miał potomstwo syna [Piotra], i córek dwie [trzy: Ludwikę, Maryannę i Honoratę]: umarł r 1780.

Wielądek. [W:] Niesiecki 1839/2: Alexander podstoli koronny, starosta Przemyski w r 1764. był posłem na sejm konwokacyi z województwa Ruskiego, ziemi Lwowskiej.

Dyrowski, 1792: [Alexander], ktory będąc Podstolim Koronnym i Starostą Przemyskim, zawarł dożywotne śluby Małżeńskie z J.W. Jmość Panną [?] Ankwiczowną Kasztelanką Wiślicką, synowie i corki ieszcze do tych czas [1792] żyiący.

Urzędnicy 1987/3/1: Aleksander Maciej s[tarost]ta dołżański 1764, s[tarost]ta Prz[emyski] (1764-71), zmarł 1781, p[od]stol[i]. Kor[onny] 1766 (PSB II, s. 364).

Urzędnicy 1987/3/1: 2044 Aleksander Maciej Borzęcki podstoli kor[onny] (1766), starosta dołżański (1764). Starosta przemyski N[ominacja] 27 XII 1764 (Sig. 30, k. 12). 7 V 1771 (Smołka, dok. 531/10). Zmarł 1781 (Bleszczyński, s. 98).

Żychliński, 1889/11: Antoni Michał Hutten Czapski podpisał elekcyę Stanisława Augusta. Za tego króla w r. 1765 mianowany rotmistrzem pancernym, ustąpił swej szarży [?] Borzęckiemu.

Boniecki 1902/5: Marceli Falęcki w 1777 r. otrzymał list przypowiedni na chorągiew pancerną po [?] Borzęckim (Sig. 34; DW. 96 f. 198; DW. 100 f. 49).

Rączka, 2003: Po śmierci Jerzego (1733 r.) państwo łodygowickie przeszło w posiadanie spokrewnionej z Warszyckimi rodziny Borzęckich, a w drugiej połowie XIX w. dobra te jeszcze siedmiokrotnie zmieniły właściciela.

Radwan, 2004: Akt erekcyjny cerkwi parochialnej rusko-katolickiej tytułem Świętej Trójcy w Kisielach datowany w Czaplach dnia 22 sierpnia 1765 roku. Aleksander na Przyłuce etc. z Kosarzewa Borzęcki, podstoli wielki koronny, przemyski etc. starosta, wojsk koronnych rotmistrz. […] Do wiadomości podaję, iż lubo dotąd we wsi Kisiele, dobrach moich dziedzicznych, w województwie bracławskim, powiecie winnickim leżących, przy cerkwi pod tytułem Świętej Trójcy wielebny ojciec Teodor Wróblewski bez przyzwoitej od dziedzica prezenty i funduszu zostawał, a chcąc, aby w dobrach moich chwała Boska cursum sui nieustannie miała, i mając sobie osobliwie zaleconego tegoż wielebnego ojca Teodora Wróblewskiego in spiritualibus doskonałość, z przykładnych obyczajów stanowi kapłańskiemu przyzwoitych, do tejże cerkwi za pasterza własnego mieć chcę i waszej archipasterskiej mości prezentuję, upraszając, abyś tegoż wielebnego ojca Teodora Wróblewskiego, a nie innego na toż beneficjum, jako do waszej archipasterskiej mości jurysdykcji należące, instalować raczył, uwalniając tegoż parpcha od wszelkich powinności zamkowych, danin, czynszów, poborów, jakichkolwiek ciężarów, jako też i od dziesięcin pszczelich z pasieki jego własnej, w cyrkumferencji gruntów cerkiewnych będącej. Którą to prezentę dla tym wszystkiej wiary i pewności przy wyciśnieniu zwykłej pieczęci własną moją kolatorską ręką podpisuję. Datum w Czaplach dnia 22 mensis Augusti 1765 anno. Aleksander Borzęcki, starosta przemyski mpp.

Prochaska, 1928: Pod uchwałami ziem przemyskich spisanymi w Przemyślu 3 lutego 1765 roku widnieje m.in. podpis Aleksandra Macieja Borzęckiego starosty przemyskiego i dołżańskiego.

Boniecki, 1899/1: Stanisław [Ankwicz herbu Habdank], stolnik krakowski 1752 r., szambelan Stanisława Augusta [Poniatowskiego] 1758 r. W 1764 r. został kasztelanem bieckim, żonaty z Salomeą z Czernych, kasztelanką wojnicką, zmarłą 1756 r., umarł w 1784 r. zostawiwszy [córkę] Annę [Ankwicz], za Aleksandrem Borzęckim. Córka tej ostatniej, Ludwika, wyszła za Stanisława Dembowskiego, syna Leona.

Uruski 1904/1: [Aleksander Mateusz] podstoli koronny 1766 r., starosta przemyślski, kawaler orderów św. Stanisława i Orła Białego, stronnik dworu; z żony Anny Ankiewicz [Ankwicz] pozostawił syna Piotra, szefa pułku przedniej straży i córki: Ludwikę i Maryannę.

Prochaska, 1928: Komisja Skarbowa wszczęła proces z sukcesorami podskarbiego Odrowąża Sedlnickiego w 1765 roku, który doprowadził do wykrycia wielkiego nieładu i deficytu wynoszącego 2.868.250 złt. i 1 ½ denara oraz należności wątpliwych 1.279.733 złt. gr. 10 odesłane do decyzji Sejmu. Ten olbrzymi remanent został w małej części odzyskany, sukcesorowie bowiem odwoływali się „do kompassyi” sejmowych stanów, twierdząc że zawinił zmarły podakarbi gdyż nieregularnie zaspisywał wpływy „co się ustawicznem wynalezieniem nowych kwitów po różnych miejscach pokazuje”. Popierali ich prośby marszałek w. k. Lubomirski i kanclerz w. lit. Czrtoryski zwracając uwagę na szczupłość substancyi spadkowej i ciężar kosztów prawnych. Oponowali biskup krakowski Sołtyk, krajczy koronny Małachowski i inni bo w imieniu sukcesorów Aleksander Borzęcki podstoli koronny ofiarował tylko 200000 złt. Postąpił później jeszcze 100000 złt. „z krzywdą i przeciążeniem dla siebie”, gdyż substancya ś.p. Sedlnickiego nie tylko na uspokojenie długu Rzpltej dostarczyć nie może, ale też kredytów samych nie wyrówna pretensyi”. Dług prywatny był ważniejszy niż dług wobec państwa.

Prochaska, 1928: Aleksander Maciej Borzęcki był marszałkiem na sejmikach elekcyjnych podkomorzego lwowskiego (Lwów, 23 maja 1765), sędziego ziemi lwowskiej (Lwów, 24 maja 1765) i pisarza ziemskiego lwowskiego (Lwów, 25 maja 1765) oraz asesorem na sejmiku deputackim ziemi lwowskiej i żydaczowskiej (Lwów, 9 września 1765).

Prochaska, 1928: Na sejmiku we wrześniu 1766 roku przyznano Aleksandrowi Maciejowi Borzęckiemu pensję w wysokości 6000 zł. p. za poselstwo na sejm konwokacyjny 1764 roku i ponownie wybrano posłem na sejm (Laudum sejmiku wiszeńskiego poselskiego. Wisznia, 25 sierpnia 1766).

Szeliga. [W:] Żychliński, 1896/18: XXI Podstolowie Wielcy. 66. Koronni. 32. Aleksander Mateusz Borzęcki, Półkozic, str. przemyski, m. 13.5.1766 zm. 1781.

Mycielski. [W:] Żychliński, 1896/18: Senatorowie i dostojnicy Aleksander podst. w. kor. 1766 zm.1781.

Młocka, br: Walenty Ankwicz chorąży Nowogrodzki & Ludwika Białecka h. Jelita [dzieci:] Anna.

Młocka, br: Aleksander z Kozarzów Borzęcki podstoli Kr Polskiego & Anna Walentyna de Posławice hr. Ankwicz h. Habdank Kaszt[elanówna] Konarska i Sieradzka [dzieci:] Piotr, Maria, Honorata.

Bętkowski, 1766: Jaśnie Wielmożnemu Jmci Panu Alexandrowi z Kozarzowa Borzęckiemu, Podstolemu Koronnemu, Staroście Przemyślkiemu, y Dołhańskiemu, Rotmistrzowi znaku Pancernego Woysk J. K. MCi y Rzeczy-Pospolitey.

Bętkowski, 1766: Mowę moię żałobną, w ktorey znaczną pobożność, y zacną rodowitość Jaśnie Wielmożnego Jego Mości Pana Walentego z Posławic Ankwicza, Kasztelana Konarskiego Sieradzkiego wyraziłem konsekrię Tobie Jaśnie Wielm: MCI Panie Alexandrze z Kozarzowa Borzęcki, Podstoli Koronny Starosto Przemyślki, y Dołhański Rotmistrzu znaku Pancernego, Woysk J. K. MCi y Rzeczy-Pospolitey. Bo lubo ze Krwi Jaśnie Wielmożnego niegdy Kasztelana nieurodzony, iednakże z nią ściśle złączony, przez Małżęńskie z Jaśnie Wielmożną Anną z Ankwiczow, a Nayukochańszą w życiu, y Jedyną Jaśnie Wielmożnego niegdy Kasztelana Corą obowiązki. Oto martwe Ciało G. p. Jaśnie Wielmożnego Walentego z Posławic Ankwicza Kasztelana Konarskiego Sieradzkiego, którego Smierć w punkcie iednym, zamachem iednym, iak trawę skosiła, y oczom naszym na widok wystawiła. Czemuś Jaśnie Wielmożney Ludowice z Białeckich Ankwiczowy Kasztelanowy Konarskiey Sieradzkiey, w życiu Nayukochańszego Męża? Jaśnie Wielmożnym Alexandrowi z Kozarzowa Borzęckiemu Posdtoliemu Koronnemu, Staroście Przemyślkiemu, y Dołkańskiemu, y Annie z Ankwiczow Zonie Jego Naydobrotliwszego Oyca? Całey Prześwietney Familii Jaśnie Wielmożnych Ankwiczów Nayłaskawszego Stryia? Innym Wuia?

Kaszewicz, 1766: Alexander De Kozarzow Borzęcki podstoli koronny przemyski i Dolchanski kapitan.

Kaszewicz, 1766: Anny herbu Abdank, starożytnego rodu tą zbroją naprzód okrytego.

Inwentarz, 1771: 3.02.1771. Inwentarz Dóbr Wsi Ureczka Małego, Jaśnie Wielmoznego Imci Pana Macieja Aleksandra z Kozarzowa Borzęckiego, Podstolego Królestwa Polskiego Dziedziczney w Wojewodztwie Ruskim a Ziemi Przemyskiej leżącey.

Inwentarz, 1779: Ureczko Małe, 8.02.1779. Inwentarz Dóbr Wsi Ureczka Małego Jaśnie Wielmożnego Imci Pana Macieja Aleksandra z Kozarzowa Borzęckiego Podstolego Królestwa Polskiedo dziedziczney w Wojewóctwie Ruskim  a Ziemi Przemyskiey leżącej.

Radwan, 2004: Akt erekcyjny cerkwi parochialnej rusko-katolickiej pod tytułem Przemienienia Pańskiego w Przyłuce datowany w Bukowej dnia 3 maja 1774 roku. Czynię wiadomo, iż upewniony będąc mocnym urzędu jego administatratorskiego zaleceniem o zdolności przyrzeczonego urodzonego urodzonego Jana Dietełowicza, prawdziwej religii i dobrych obyczajów, tegoż do wakującej sposobem wyż wyrażonym cerkwi przyłuckiej, pod tytułem Przemienienia Pańskiego będącej, za parocha mieć chcę i mocą przyzwoitego dziedziców prawa prezentuję, żądając od jurysdykcji pasterskiej, aby tenże urodzony Jan Dietełowicz, a nie kto inny, na przyrzeczone beneficjum przyłuckie po odebranych święceniach był instalowany, […] Będzie miał zaś wolność urodzony Jan Diatełowicz od wszelkich powinności zamkowych, danin, czynszów, jako też dziesięcin pszczelnych z pasieki jego własnej (które nigdzie indziej, jak tylko na wydzielonym mu gruncie cerkiewnym stać ma), z tym warunkiem, aby pod tym pretekstem cudzych pasiek do swoich nie przyjmował i tychże komukolwiek pod swoim imieniem na cerkiewnym gruncie stawić nie pozwalał, końcem uszkodzenia skarbu w dziesięcinie pszczelnej, pod utratą za przeświadczeniem nadanej sobie niedawania dziesięcin wolności. Którą to prezentę wraz z erekcją podpisem ręki i zwykłą stwierdzam pieczęcią. 1774 roku miesiąca maja 3 dnia w Bukowej. Michał Borzęcki, podstoli koronny mpp.

Radwan, 2004: Akt erekcyjny cerkwi parochialnej rusko-katolickiej miejskiej przyłuckiej pod tytułem Pokrowy Matki Bożej datowany w Bukowej dnia 24 maja 1780 roku. Maciej Aleksander z Kosarzewa Borzęcki, podstoli koronny, orderów Orła Białego i Świętego Stanisława kawaler […]. Wiadomo czynię, iż zawakowało w Przyłuce, mieście moim dziedzicznym w województwie bracławskim a powiecie winnickim leżącym, po śmierci jegomości księdza Demetriusza Kuczyńskiego beneficjum cerkwi pod tytułem Pokrowy Matki Bożej, w której pragnąc, ażeby chwała i staranność około zbawienia dusz ludzkich nieustannie przez zgodnego kapłana promowowaną i czynioną była, umyśliłem na fundamencie praw mi służących urodzonego Eustachiusza Siarczyńskiego, z cnót, nauki i dobrych obyczajów na beneficjum wspomnianej cerkwi zawakowanej podać, jakoż praesentibusque tegoż urodzonego Eustachiasza Siarczyńskiego podaję i prezentuję, dopraszając się pasterskiej dobroci jaśnie wielmożnego jegomości pana dobrodzieja, abyś tego, a nie innego do tejże cerkwi przyłuckiej poświęcić i instalować raczył. […] od wszelkich tegoż urodzonego Eustachiusza Siarczyńskiego podatków, czynszów, danin i jakie tylko w dobrach moich przyłuckich praktykować się zwykły, nawet od dziesięciny pszczelej i oczkowego z pasieki jego własnej, która nigdzie indziej, jak tylko na wydzielonych dla parochów cerkiewnych polach stawać się powinna, wolnym czynię […] tuszę sobie, że przy adnotacjach przezornych Illustrissimi Officii przyszły paroch nie tylko w duchowym bez uciążliwości w ślubach, pogrzebach, chrztach z parochianami obchodzeniu się, ale też i w świeckiej powinności, skarbowi od poddanych należącej, nienagannej przykładności dawać będzie dowody. O którym to zaufaniu, przykładności życia i starunku około zbawienia dusz ludzkich niniejszą prezentę dla tym większej wagi, pewności i waloru, własną podpisawszy ręką, wyciśnieniem zwykłej stwierdzam pieczęci. Datum w zamku rezydencji mojej bukowskiej, dnia 24 miesiąca maja 1780 roku. Maciej Borzęcki, podstoli, koronny mpp.

Aleksander na Przyłuce etc. z Kosarzewa Borzęcki, podstoli wielki koronny, przemyski etc. starosta, wojsk koronnych rotmistrz. Każdemu, komu o tym wiedzieć będzie należało […] do wiadomości podaję, iż lubo dotąd we wsi Kisiele, dobrach moich dziedzicznych, w województwie bracławskim, powiecie winnickim leżących, przy cerkwi pod tytułem Świętej Trójcy wielebny ojciec Teodor Wróblewski bez przyzwoitej od dziedzica prezenty i funduszu zostawał, a chcąc, aby w dobrach moich chwała Boska cursum sui nieustannie miała, i mając sobie osobliwie zaleconego tegoż wielebnego ojca Teodora Wróblewskiego in spiritualibus doskonałość, z przykładnych obyczajów stanowi kapłańskiemu przyzwoitych, do tejże cerkwi za pasterza własnego mieć chcę i waszej archipasterskiej mości prezentuję, upraszając, abyś tegoż wielebnego ojca Teodora Wróblewskiego, a nie innego na toż beneficjum, jako do waszej archipasterskiej mości jurysdykcji należące, instalować raczył, zaleciwszy onemuż pilne staranie i czułość około dusz chrześcijańskich sobie powierzonych i nieospałość w nabożeństwie, tak ażeby parochianie wszelką wygodę w obrządkach cerkiewnych mieli. Któremu to parochowi dla zupełnej jego subsystencji, z rezydencją i wszelkim pomieszkaniem dotąd używanym, naznaczam we trzy ręce pola, w każdą rękę po dni 15 i sianożęci na kosarzów 30, co ma być z woli mojej wydzielone przez wielmożnego jegomości pana Sulatyckiego, wojskiego pelznejskiego, wspomnianych dóbr moich dziedzicznych ad praesens arendowanego posesora, uwalniając tegoż parpcha od wszelkich powinności zamkowych, danin, czynszów, poborów, jakichkolwiek ciężarów, jako też i od dziesięcin pszczelich z pasieki jego własnej, w cyrkumferencji gruntów cerkiewnych będącej. Którą to prezentę dla tym wszystkiej wiary i pewności przy wyciśnieniu zwykłej pieczęci własną moją kolatorską ręką podpisuję. Datum w Czaplach dnia 22 mensis Augusti 1765 anno. Aleksander Borzęcki, starosta przemyski mpp.

Radwan, 2004: Aleksander Borzęcki podstoli koronny i starosta przemyski, był kolatorem1 licznych cerkwi greckokatolickich obrządku unickiego w swoich dobrach na Bracławszczyźnie. Wykaz cerkwi których kolatorem był Aleksander Borzęcki: Biała, Bryckie, Czerniatyń, Kotiużyce, Kurawa, Łosijówka, Nowogrobla, Owieczacze, Przyłuki, Psiarówka, Zbarażczyk, Zozów.

Wodzianowska, 2014: Aleksander Borzęcki, podstoli koronny, jest fundatorem 14 parafii greckokatolickich w przyłuckim dekanacie.

Czajka, 1995: Aleksander Borzęcki - zm. 1780, starosta przemyski 1764, podstoli koronny 1766, stronnik Czartoryskich i Stanisława Augusta, poseł sejmowy.

Katalog, 1968: Mińsk Mazowiecki - w XVII wieku tutejsze dobra były w posiadaniu Mińskich. W XVIII wieku należały one do Rudzińskich, w drugiej połowie XVIII wieku Borzęckich, następnie Jezierskich, a od 1874 roku Dernałowiczów. Pałac w Mińsku Mazowieckim - wzniesiony w początku XVII wieku był kolejno w posiadaniu: w XVIII wieku Rudzińskich, od lat sześćdziesiątych XVIII wieku Borzęckich, z początkiem wieku XIX Jezierskich, a od roku 1878 Dernałowiczów.

Łoza, 1925: Kawalerami Orderu Świętego Stanisława byli Alexander Borzęcki (20 czerwca 1773) i Stanisław Borzęcki (12 czerwca 1792).

Łoza 1939: Kawalerami Orderu Orła Białego zostali Aleksander Borzęcki w 1774 roku i Piotr Borzęcki w 1792 roku.

Rekwizycya, 1790: Niżej na podpisach wyrazem zeznajemy iż na Rekwizycya JWiel. Anny z Ankwiczów Borzęcki Podstoliny Koronney niegdy JWo Alexandra Macieja z Kosarzowa Borzęckiego Podstolego Koronnego pozostałey Małżonki Wdowy, między Jnnemi Dobr Klucza Mrzygłodzkiego Pani Dorzywotniey tudzież Jwo Piotra Borzęckiego Podstolica Koronnego […] o wypłaceniu Summy Zastawney 190000 na Mrzygłodzie z przyległościami będącey […] Działo się we dworze Mrzygłockim Dnia 27 wrzesnia  Roku 1790.

Objaśnienie, br.: Obiasnienie interesu Urodzoney Anny z Ankwiczow Borzęckiey Podstoliny Koronney. Z Urodzonym Józefem Rudnickim, y Officyalistami Skarbu Koronnego. Urodzona Borzęcka Podstolina Koronna , w Ru 1759. w Grodzie Przemyślkim mając zapis dożywocia na Dobrach wszelkich ruchomych y nieruchomych, mianych y spadkowych, przez Urodzonego Alexandra Borzęckiego Podstolego na ów czas W. X. Litew. Męża swego uczyniony, tychże Dóbr wszelkich po śmierci męża swego stała się Panią dożywotnią, na fundamencie którego zapisu Dobra Konstantynow w Wojewodztwie Podlaskim leżące, z przyległościami w Possessyą swoją odebrała, jako zaświadcza Intromissya na rzecz teyże Urodzoney Borzęckiey w Roku 1780. Dnia 23. Listopada wzięta. Urodzony Piotr Borzęcki Podstolic Koronny Syn jey, będąc potrzebnym pieniędzy, zaciąga u Urodzonego Józefa Rudnickiego przeszłego Kassyera Generalnego Skarbu Koronnego summ dwóch, jedney czerwonych złotych 6240. y w tey summie Wsie Niedziałka, Ośmy i Dłuska, do Klucza Mińskiego w Województwie Mazowieckim, Ziemi Czerskiey będącego, należące w zastawną trzechletnią wypuszcza Possessyą, jak zaświadcza kontrakt zastawy w Warszawie pod dniem 20. Lutego Ru 1782. Między temiż stronami sporządzony, y w Aktach Metryki Koronney dnia 25. Miesiąca y Roku tychże przez strony robowany, drugiey czerwonych złt: 2000. W którey także Wsie Brzozowkę y Przytok do Klucza Mińskiego należące Urodzonemu Rudnickiemu podobnymże Prawem (jako opiewa kontrakt zastawy dnia 1. Maja Roku 1782. uczyniony, y w Metryce Koronney dnia 2. Maya Roku tegoż robowany) wypuszcza Possessyą. Na terminie gdy Urodzony Borzęcki Dekretowi dosyć nieuczynił, […] Urodzony Biernacki pominąwszy Dobra Mińsk w obowiązku jedynie zaspokojenia tych długów będące, sprowadza z pomocą Woyskową do Dóbr Konstantynowa Exekucyą, y oneż zatradowawszy w sumach przez syna winnych, oneż do tychczas w tradycyiney trzyma Possessyi. Widząc zatym Urodzona Podstolina Koronna Prawa swe dożywocia zgwałcone, przed Xięgami Grodzkiemi Mielnickiemi dnia 1. 8bra Roku teraźnieyszego o nieważność tradycyi na rzecz Urodzonego Biernackiego do Dóbr Konstantynowa sporzadzoney manifestowała się.

Adam Szczęch: W 1784 r, dziedziczką Ryglic i patronką kościoła była Anna Borzęcka (z domu Ankwicz, córka Walentego Ankwicza, stolnika inowrocławskiego) a po niej w 1797 roku dziedziczką Ryglic była hrabina Maria z Borzęckich, żona Mikołaja Potockiego.

Sprawa, 1789: Sprawa Sukcessorów z Głowy Jaśnie Wielmożney Barbary z Warszyckich idących, przeciw Jaśnie Wielmożnym Annie z Ankwiczów Podstolinie Koronney Matce, i Piotrowi Borzęckiemu Podstolicowi Koronnemu Synowi, do Nayiśnieyszego Trybunału Koronnego Lubelskiego wprowadzona […] Dwie Głowy partycypuią Sukcessyą po Siednlickim, Sukcessorowie Stanisława Warszyckiego Miecznika Koronnego, od których szedł J. W. Podstoli Koronny Borzęcki, i Siostra tegoż za J. W. Kalinowskim będąca Także Sukcessorowie Barbary z Warszyckich za Męcińskim będący, to iest: Tarłowie, Męcińscy, Szembekowie, i Jordana Kazimierza Sukcessorowie, toż Potomstwo w równym stopniu zostaie, a iako Babistą fortunę równie brać powinny, która niezawodną Prawość poniższe Dekreta Trybunalskie rezelwowały, o co nie masz sporu. Z tego powodu w Roku 1764. Trybunał zrezelwowawszy fortunę Siedlnickiego, nakazał segregacyą Sukcessyi uczynić, przysądziwszy fortunę Warszyckich Sukcessorom Warszyckich, tak od Stanisława Miecznika Koronnego idącym, iako w Głowie Marbary Męciński zostającym, wszystkich równie w Dobrach Ziemskich umieścić kazał. Zszedł niedługo potym, bo Roku 1767. między J. W. Alexandrem Borzeckim Oycem Piotra, tudzież Sukcessorami Barbary, i Kredytorami Siedlnickiego Dekret, substancjyą po Warszyckich rozdzielić kazano, zaś J. W. Justynę Kalinowską Borzęckiego Podstolego Koronnego Siostrę, temuż parato peculo iako w Macierzystey fortunie in tertia sorte skupić kazano, tym sposobem w Głowie Borzęckiego uznał Trybunał fortune Warszyckich inney natury, bo żadney nie kładł dla Sukcessorów Barbary excepcyi, lecz iako w Babistey fortunie dziedziczyć kazał. Nigdy Podstoli Koronny Oyciec Piotra nie chciał mieć na skupie Sukcessorów Barbary, dla tego, że był przekonany, iż fortuna Babista, a za tym wszyscy zarówno podług Prawa, i w Dobrach Ziemskich części na siebie brać powinni. Wszakże 1775 Roku w Aktach Lwowskich z Osoby iegoż uczyniony Manitest, o zniesienie dni robotnych w Dobrach Konstantynowie z rozkazu J. O. X. Michała Czartoryskiego, Dóbr wspomnionych Possessora, przeciwko temuż, imieniem wszystkich Współkonsukcessorów Warszyckich uczyniony, dowodzi oto wyraźnie, że Barbary Sukcessorom przyznaie Dziedzictwo. Potym w Roku 1778. W lat trzy po zaszłym Manifeście, tenże sam J. W. Posdtoli Koronny Dekretem Pokomissyinym między Sukcessorami Pieniążkowskiemi, Siedlnickiemi i Kredytorami tegoż, oraz Sukcessorami Barbary zapadłym, toż samo approbuie, przyznaie oraz że połowa Sukcessyi równie w Dobrach znaiduiąca się, należy się Sukcessorom Barbary, a zostawuiąc sobie Prawo, Dekretem Trybunalskim dosamey tylko J. W. Kalinowski Siostry, iako w Macierzystey fortunie rozciągających się. Znowu Dekret Trybunalski w Roku 1779. Zyskany między J. O. X. Czartoryskim, Borzęckim, Siedlnickiemi, oraz Sukcessorami zapadły, stosując się do powyższych Dekretów Trybunalskich, co do tey okoliczności, samę J. W. Kalinowską, Podstolemu Koronnemu zkupić dozwala, a dla Sukcesorów Barbary rezolucyą z powyższych Dekretów słowo w słowo, nic nie odmieniając, wypisuie. Toż samo, Dekreta 1780. 1781. Roku wypadłe, referując się do powyższych Dekretów zachować kazały […]. Zatym nie masz obojętnego Dekretu, któryby oddalał od Dziedzictwa Sukcessorów Barbary, są Dekreta, lecz tylko samę J. W. Justynę Kalinowską i iey Sukcessorów zostawuiące na Skupie. Przeto Trybunał uważał że w Głowie Ludowiki Pocieia Corki a Oyca Podstolego Żony, fortuna Warszyckich zamieniła swoię naturę, dla tego iako w fortunie Macierzystey, Podstoli Koronny miał Prawo skupić Siostrę, czego Dekreta dozwoliły dla niego. J. W. Piotr Borzęcki po śmierci Oyca swego Ewiktor tegoż czynności, sprowadziwszy na teren Kondescensyi w Konstantynowie odprawuiący się Urząd Czerniechowski do swey myśli, na teyże Kondescensyi o przepisanie poprzednich Dekretów wystarał się […] Urząd Czerniechowski przepisując Dekreta Trybunalskie, przepisał oraz swou własny Akt, i Deokupacyą na samego tylko J. W. Borzeckiego uznał […] W tym czasie J. W. Borzęckimaiąc pomyślny po sobie Trybunał, zyskał, że Urzedu Czerniechowskiego Akt approbowany został. Ten to Dekret J. W. Borzęcki nazywa niewzruszonym,, bo go za Pokomissyiny bierze. Tak pomyślny Dekret J. W. Borzęcki wziął za Prawo, zaraz w Roku 1785 pozywa W. Trzecieskiego Dóbr Wachnówka, Bryckie, Biała, Stare Mosty, i Koniuszówka Dziedzica, o ustąpienie z Dóbr, podniesienie Summy importowaney, i przysądzenia sobie Dziedzictwa, iako Głowę Męzką reprezentującemu (ponieważ te Dobra przez Sukcessorów Barbary rezygnowane były) nawzajem J. O. X. Czartoryiski Generał Ziem Podolskich Nabywca Prawa do tych Dóbr od Sukcessorów Barbary, a daiący Prawo Trzecieskiemu, o orzeczenie niesłusznego Prawództwa, zachowanie W. Trzecieskiego przy Dziedzictwie tych Dóbr, i o ukaranie za wzruszenie Działów wiecznie sporządzonych, których iest Ewiktorem Borzęcki, za niszczenie Dekretów, połowę fortuny Warszyckich w Dobrach Ziemskich przysadzaiących Sukcessorom Barbary, J. W. Borzęckiemu zrobił sprawę. Z terminów strony ooiey i uformowanego Powództwa wypada rezolucya przeciwna dla J. W. Borzęckiego, pomimo Dekretu 1782. Roku, Sąd stosując się do Działów i Dekretów powyższych, Dziedzictwo Sukcessorom Barbary przyznających, odsądza tegoż J. W. Borzeckiego od uzurpowanego tytułu Dziedzictwa w tych Dobrach, karząc za wzruszenie Działów, i łamanie Dekretów zgodnie zapadłych. Jeszcze J. W. Borzecki w Roku 1786. Dekret 1785go Roku zapadły wzrusza, pozywa powtórnie Trzecieskiego, Xcia Czartoryiskiego, i Sukcessorów Barbary z Warszyckich o skassowanie Aktu Kondenscensoryalnego, z Dekretu 1785. Roku zapadłego, o zniszczenie Dekretu samego Trybunalskiego, konkludując podług Dekretu 1782. Roku że Sukcessorowie Barbary dziedziczyć nie powinni […] Wypadłe Dekreta potrzebowały swoiey Exekucyi, i tego Sukcessorowie Barbary żadali, lecz że J. W. Borzęcki Podstolic Koronny, równie Famellum Coput, wywodząc tylko procedencyą od Stanisława Warszyckiego Miecznika Koronnego, Brata Barbary, a tracąc nomen representativum, w Głowie Emerencyanny Pocieiowny, zawsze nieprzekonany, (myśląc że jest Mosculum Caput) nayostatniey zrobił Proces do Trybunału tymże Sukcessorom Barbary, a to celem zyskania dla siebe Dekretu pomyślnego, przeto być musiała Sprawa nieskończona, i Dekreta dla uskutecznienia nie przyszły. W tym czasie nie zawiódł się J. W. Podstoli Koronny, bo Dekret Roku 1788. przeciwny Prawu, pełen uciążenia, a naywięcey apprbuiący Dekret 1782.zyskał. Tym Dekretem kazano medietatem summy z taxy Dobr Warszyckich przez Urząd Czerniechowski pod Rokiem 1781. Nna Terminie Kondescensyi w Konstantynowie zapadłym, wraz z odebrana kalkulacyą, nie zważając, że Sukcessorowie Warszycxy przeciw Urzedowi czerniechowskiemu o zmnieyszenie taxy Dóbr favore J. W. Borzeckiego udzialaney, przez W. Kazimierza Szembeka skarżyli się) Sukcessorom Warszyckim z Barbary oddać, wraz z Prowizyą tylko Summam Capitalem non excedenti, a to przeciwnie Dekretowi 1782 Roku. Że dwa Dekreta Trybunalskie J. W. Borzecki zyskał, więc wnosi, że iako po dwóch Dekretach Trybunalskich rzecz zostaie, tym więcey wzruszona bydź nie może. Ten to iest Argument i obrona J. W. Podstolica, Sprawę Sukcessorów Barbary z Warszyckich kończące. A iako nie niszczą Dekretów powyższych, tak nic stanowić nie mogą. Z tych przyczyn Dekret 1788. przeszłoroczni złamany bydź może, i powinien.

Oblata Prawa Miejskiego. Winnica. Roku tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt piątego miesiąca Lipca siedmnastedo dnia. dany Marku Dymence i Ilku Bednarczukowi. Marko Dymenko, Ilko Bednarczuk i inni, gdy życzą sobie bydź mieszczanami, aby tedy byli pewni i przysposobiali się wcześnie do stawienia się, przyrzeczenie im to daię, iż mój syn dać im nie odmówi prawa i przywilejów na miejskie, jako wiadoma jestem, że równie jako i ja życzy sobie mój syn, aby osiadli mieszkańcy Przyłuccy katolicy w mieście Nowym. Daie się także i grunt temuż Dymenkowi i Bodnarczukowi z rozmiaru podług ugody z niemi na czynsz; w czym ich zapewniam i na to się podpisuję. Anna Borzęcka mp. (Roczniki Sądu Grodzkiego Winnickiego. Winnica : 1795. Archiwum Państwowe w Żytomierzu).

Inwentarz Dóbr Rybarzowice z przyległościami Buczkowice do Massy Kriedatney Alexandra Borzęckiego należących. Witkowice, 27.02.1817.

Projectum Repartitionis Bonorum Massae Cridariae Alexandro Borzęckianae. 1823. (Lwowska Narodowa Naukowa Biblioteka Ukrainy im. W. Stefanyka. Oddział Rękopisów, Zbiór Aleksandra Czołowskiego, sygn. F. 141 I 1654).

Minakowski, 2012: Rodzina Józefa Ankwicza, kasztelana sądeckiego. 4. BORZĘCKI Aleksander (zm. ok. 1780) starosta przemyski i dołżański (PSB t. 2 s. 364) - szwagier.

Hauser, 2008: Około 20 km na północny wschód od Winnicy, w dawnym województwie bracławskim położona jest wieś (pierwotnie miasteczko) Przyłuka Stara. Okoliczne dobra były własnością książąt Zbaraskich, później Warszyckich i Borzęckich. Tamtejszy pałac wzniósł Aleksander Maciej Borzęcki.

Jusupowa, 2020: wieś Stara Pryłuka (hist. Przyłuka Stara), gdzie stoi pałac rodziny Borzęckich. Został zbudowany w stylu neobarokowym w 1780 roku przez podstolego koronnego Aleksandra Macieja Borzęckiego.

Baliński, 1848: Przyłuka nad Diesną, Alex. Borzęckiego, podstol.

Akt Elekcyi, 1764: Sufragia Wojewodztw y Ziem Koronnych y Wielkiego Xięstwa Litewskiego zgodnie na Nayiaśniejszego Stanisława Augusta Obranego Króla Polskiego y Wielkiego Xięstwa Litewskiego, Ruskiego, Pruskiego, Mazowieckiego, Żmuydzkiego, Kijowskiego, Wolhyńskiego, Podolskiego, Podlaskiego, Inflantskiego, Smoleńskiego, Siewierskiego y Czerniechowskiego. Dan, miedzy Warszawą a Wolą, Dnia Szostego Miesiąca Września, Roku 1764. Wojewodztwo Poznańskie... mp. Floryan Borzęcki, Maciey Borzęcki, Damazy Borzęcki... Ziemia Chełmska.... Gaspar z Kozarzewa Borzęcki... Woiewodzwo Lubelskie... Józef z Kozarzewa Borzęcki, Sędzia Kapr: y Poseł Wdztwa Lubel... Woiewodztwo Ruskie... Alexander Borzęcki Sta Dołhański, Poseł Wdztwa Ruskiego Ziemi Lwow... Antoni Borzęcki z Kozarzewa... Wojewodztwo Wołyńskie... Iozef z Kozarzewa Borzęcki Stoln: Nowogr: Cho: Zn P... Woiewodztwo Czerniechowskie... Jozef z Kozarzewa Borzęcki, Stolnik Nowogr...

Volumen, 1768: za Stanisława Augusta R.P. 1766. Konstytucye Seymu Walnego Ordynaryinego w Warszawie Roku Pańskiego 1766. Dnia 6 Października Złożonego. Kwit Sukcessorom niegdy Wielmożnego Siedlnickiego Podskarbiego W. Koronnego. Przez wgląd na znaczne Długi po śmierci ś. p. Wielmożnego Siedlnickiego Podskarbiego Wielkiego Koronnego pozostałe, y na zasługi Sukcessorow iego, zamiast Summ przez Komissyą Skarbową z Rachunkow Podskarbiańskich dla Rzeczypospolitey wylikwidowanych ect. ad repetendum z pozostałey Fortuny po tymże Wielmożnym Siedlnickim zanleżących, za zgodą Stanow, Summą Trzechkroć Sto Tysięcy Złotych Polskich przez Urodzonego Alexandra Borzęckiego Podstolego Koronnego, swoim y innych Konsukcessorow Imieniem zapłacić ofiarowaną, kontentuiemy się; ktorą Summę na terminie Trzech Krolow w Roku przyszłym 1767mym do Kassy Prowincyi Ruskiey, skoro tenże Urodzony Borzęcki Podstoli Koronny (salva sobie Portionum suos Consuccessores afficientium od nichże repetitione) Złotem albo nową Monetą, podług ustanowionego Waloru, za Kwitem specyalnego Plenipotenta Skarbu Koronnego w Grodzie Lwowskim wypłaci; natychmiast od Rygoru Dekretem Komissyi Skarbowey y wszelkich Rzeczypospolitey pretensyi, z okazyi Podskarstwa tegoż niegdy Wielmożnego Siedlnickiego, do fortuny po nim pozostałey ściągających się, ciż Sukcessorowie uwolnieni będą wiecznemi czasy. Jeżeliby zaś Summa pomieniona Trzykroć  Sto Tysięcy Złotych Polskich na terminie przerzeczonym wypłacona nie była, na ten czas wolne dochodzenie prysądzonych Summ dla Rzeczypospolitey Kommissyi Skarbowey zostawać ma.

Pierwszem takowem miejscem były budynki, pomiędzy ulicami Senatorską i Nowo-Senatorską, niegdyś od strony prawej Marywilu wzniesione. Budynki te przerobione były umyślnie na ten cel z pałacu niegdyś Warszyckich, następnie Pociejów, a stąd Pociejowem nazwane, które Alexander Mateusz z Kazanowa Borzęcki stolnik koronny, a syn Franciszka stolnika litewskiego i Maryanny z Pociejów, w roku 1778 dnia 22 czerwca Tomaszowi Adamowi Uruskiemu szambelanowi J. K. Mci sprzedał (Akta Starej Warszawy ks. 108, f. 48, w ARCH gŁÓW. kRAJ.), ten zaś dla większego zysku, rzeczone budynki od niego przydał i żydom wynajmował.

Prawa, 1782: za Stanisława Augusta R. P. 1768. Pozwolenie odjazdu za Granicę Ur. Alexandrowi Borzęckiemu Podstolemu Koronnemu, Staroście Naszemu Przemyślkiemu. Przyimuiąc wniesioną Nam prośbę od Ur. Alexandra Borzęckiego Podstolego Koronnego, y Starosty Sędowego Przemyślskiego, o pozwolenie odiazdu za Granicę, pomieniony nu odiazd commodo tempore extra fines Regni wolny deklaruiemy mocą ninieyszey Ustawy. A na czas tegoż odiazdu iego, za Surrogata do Grodu Przemyślskiego ad administrandam justitiam Urodzonego Rocha Wieniawskiego Podczaszego Przemyślskiego nominujemy, ktory to nominowany Surrogat w pozwolonym Starosty odieździe, sprawiedliwość Ziemi w Grodzie, do ktorego naznaczony, ad tenorem Legum (praevio praestando juramento) sprawować ma.

Prawa, 1782: Przywileje y konstytucye seymowe za panowania Jego Królewskiey Mci Stanisława Augusta Roku Pańskiego MDCCLXIV, dnia III miesiąca grudnia. Confirmatio generalis Jurium. In Nomine Domini Amen. ..Borzęcki ... ex Palatinatu Russiae...

Prawa, 1782: Na Konwokacyi Warszawskiey Roku 1764... Alexander Borzęcki Poseł Wdztwa Ruskiego Ziemi Lwowskiey Salva prerogativa minoris Poloniae, intnitu Coronationis Regum mpp...

Prawa, 1782: Na Konwokacyi Warszawskiey Roku 1764... Deputacya do Rady przy J.O. Xciu JMci Prymasie. Dostoieństwo Prymacyalney Godności, nie tylko że Statutem y Konstytucyami Annorum 1451.1550. 1718. 1736. ubezpieczone y obwarowane , lecz sama w czasie Interregni czynności, Prerogsatywa, y naywyższość Urzedu w Konfederacyach opisana wyciąga po każdym powinnego uszanowania, y w traktowaniu interessow przyzwoitey modestyi; Prymasa, przeto tak dla okazałości Pierwszeństwa Osoby Xcia JMci Prymasa, iako oraz dla pomocy w Radach, y Rezolucyach Interessow Rzpltey pod ten czas trafiaiących się, przyadawamy temuż J. O. Xciu JMci Prymasowi z oboyga Stanow y oboyga Narodow tey Rzpltey, Osoby tu wyrażone... Z Stanu Rycerskiego... Alexandra Borzęckiego [Skarbnika] Dolhańsk...

Prawa, 1782: Na Konwokacyi Warszawskiey Roku 1764... Kommissye do Zupp Solnych, y Ekonomiy Krolewskich. Zuppy Solne Krakowskie w iakim znayduią się stanie, ieżeli Konserwacya ich nalezyta była, albo ieżeli w czym iakim sposobem, y od kogo szkodę poniosły, chcąc dostatecznie wiedzieć, dla rewizyi y inwestycyi tego wszystkiego, naznaczamy Kommissarzow... Podobnym sposobem na tenże koniec y doinnych Dobr Stołu Krolewskiego w Koronie deleguiemy, to jest... do Ekonomii Samborskiey....  Z Stanu Rycerskiego z Małey-Polski: UU. Józefa Malickiego Chorążego Sanock: Jana Goleiowskiego Podstolego Trębowelskiego, Alexandra Borzęckiego Sstę Dolhańsk: Jana Drohoiowskiego Chorązyca Przemysk....

Prawa, 1782: Na Konwokacyi Warszawskiey Roku 1764... Konfederacya Generalna Omnium Ordinum Regni Et Magni Ducatyus Lithvabiae Na Konwokacji Głowney Warszawskiey uchwalona, Dnia Siódmego Miesiąca Maja, Roku Pańskiego Tysięcznego Siedmsetnego Sześćdziesiątego Czwartego.. Bezpieczeństwo zewnętrzne, y Konferencye z Ministrami Sąsiedzkich Potencyi. Z Stanu Rycerskiego; z Małey-Polski: UUr. Kazimierza Poniatowskiego Podkomorzego Koronnego, Jana Zamoyskiego Lubelskiego, Alexandra Buttlera Mielnickiego, Jozefa Wielopolskiego Lanckorońskiego, Ignacego Potockiego Gliniańskiego, Alexandra Borzęckiego Dolhańskiego Starostow...

Dyariusz, 1766: Series posłow Z Woiewodztwa Ruskiego z Ziemi Lwowskiey. Borzęcki Podstoli Koronny.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4 1. 2 3. 1. 1750-1775

Stanisław Piotr. Rodzice: Aleksander i Anna Ankwicz. Bezpotomny.

Biografia: Urodzony w Ryglicach 3 sierpnia 1760 roku. Zmarł w Ryglicach 3 sierpnia 1800 roku. Kawaler. Bezpotomny. W 1772 roku  zwany chorążycem zawskrzyńskim. W 1779 roku dostał spłatę jakiegoś długu od Piotra Deleszkiewicza. W 1781 roku po wygranej sprawie z Pelagią Potocką właściciel Mińska Mazowieckiego z okolicznymi dobrami. W 1783 roku zastawił u Daniela Spinka dobra kamieńskie. W 1786 roku właściciel majątku Czaple w powiecie samborskim. W tym samym 1786 roku sprzedał dobra kamieńskie za 140000 złotych Spinkowi. W 1789 roku sprzedał Łaziska rodzinie Dembowkich. W 1791 roku sprzedał księstwo zbaraskie Mejsnerowi i oddał w zastaw dobra mińskie Ignacemu Łaszczyńskiemu. Członek grupy malkontentów i jeden z najbardziej zaufanych stronników Stanisława Szczęsnego Potockiego. Podobno miał zamiar porwać w nocy z 15 na 16 lipca 1791 roku w Łazienkach króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Nie brał jednak udziału w proklamowaniu Konfederacji Targowickiej. Poszukiwany usilnie przez Potockiego odnalazł się dopiero w czerwcu 1792 roku. Konsyliarz Konfederacji Targowickiej. Odznaczony przez króla 12 czerwca 1792 roku orderem Św. Stanisława. 4 lipca 1792 roku mianowany szefem powołanego przez Generalność Konfederacji pułku lekkiej jazdy województwa kijowskiego (zwanego inaczej pułkiem Złotej Wolności Kijowskiej). Pułk ten stacjonował w Nowochwastowie. W 1792 roku sprzedał Konstantynów (dawniej Kozierady)  kasztelanowi lubaczowskiemu Turnie. Autor francuskiego przekładu napisanej przez Potockiego nowej Konstytucji mającej zastąpić Konstytucję 3-go Maja. W kwietniu 1792 roku mianowany pisarzem polnym koronnym. 12 czerwca 1792 roku odznaczony przez króla Orderem Orła Białego (wymuszonym przez Stanisława Szczęsnego Potockiego). Bezskutecznie starał się o rękę Pelagii Potockiej córki Stanisława Szczęsnego Potockiego i Amalii Mniszek. 15 marca 1793 roku wyjechał z Potockim do Petersburga. Nie wziął więc udziału w sejmie grodzieńskim sankcjonującym trzeci rozbiór Polski. Po utracie niepodległości wyemigrował do Anglii. W 1795 roku przebywał w Warszawie.

Uruski, 1904/1: [Piotr, szef] pułku przedniej straży.

Rudziński, 1992: W wyniku dekretu sądu kondensacyjnego Pelagia Potocka musiała oddać dobra mińskie Piotrowi Borzęckiemu.

Rudziński, 1992: My tu rugowani być spodziewamy się w prędce przez Pana [Piotra] Borzęckiego (List Pelagii Potockiej do syna Piotra Potockiego. Mińsk, 16 IV 1781. AGAD, Archiwum Roskie, XLII/1, k.140).

Rudziński, 1992: U nas w Mińsku wielka rewolucja z okazji otrzymanego w Piotrkowie dekretu przez JW. Pana [Piotra] Borzęckiego, każdej środy i soboty o otrzymanym ordynansie czekamy wiadomości, tymczasem wywożą różne sprzęta gospodarskie jako to zboża, bydła i inne na fundamencie dekretu tegoż, z którego dziedzicem ma być Pan Borzęcki, a tenże przysądził ś. p. Pani Wojewodzinie sto tysięcy zapisu i wszystkie generalne inwentarze i ruchomości, może się teraz Tyśmienica (majątek Potockich) zapomódz w oborę, gdyż sztuk jałownika przeszło 30 a krów 40 z okładem Pratulina (majątek Potockich) wysłana tylko że na to potrzeba Starosty Kaniowskiego zezwolenia. Xiężna Imć Miecznikowa (Maria Lubomirska) owce i kozy przyjęła zboże i gorzałki po różnych miejscach porozsypywane gdyż zostawiwszy Panu Borzęckiemu to by odpowiedzieć trzeba Xięciu Generałowi (Adamowi Czartoryskiemu) lub innym sukcesorom kiedy by nad spodziewamie powiodło się im wygrać (List Pelagii Potockiej do syna Piotra. Mińsk, 25 IV 1781. AGAD, Archiwum Roskie, XLII/1, k. 145).

Rudziński, 1992: JW Konsukcesorowie zmówili się na konferencję względem dnia odporu w Departamencie JWP [Piotra] Borzęckiego pomocy wojskowej do dalszego objęcia Mińska żądającym (List Ignacego Hryniewickiego urzędnika Potockich do Pelagii Potockiej. 2 VI 1781. AGAD, Archiwum Roskie, XLII/2, k. 8).

Rudziński, 1992: Teraz czas chodzić koło interesu bo już ostatni dekret, któren wypadnie z Trybunału Piotrkowskiego będzie decydował, ostatnie kondensacje i ulokowanie kredytów i tak jak słyszałem, że w sprawie z Podstolim  Borzęckim Dekret Piotrkowski Trybunalski przynał Mińsko na dziedzictwo Warszyckim, a Potockich odesłał do substancji Opalińskich. Dekret Trybunalski wypadł z JW. Borzęckim jeżeli jest oblatowany w Grodzie kazać wyjąć a nie to w Piotrkowie kazałbym wyjąć będąc zainformowanym w którym roku (List Piotra Potockiego, kasztelana lubelskiego, do kuzynki Pelagii Potockiej. Babimost 14 VII 1785. AGAD, Archiwum Roskie, XLII/15, k. 17-19).

Rudziński, 1992: Jest tu Pan Podstoli Borzęcki, który zgłaszał się dawniej do mnie o papiery jakoby brakujące, odebrawszy odemnie explikację przestaje na niej, owszem powiada teraz, iż znajdują się wszystkie i próżno mnie kłócono o nie (List Piotra Potockiego do matki Pelagii Potockiej. Lublin 4 VIII 1788. AGAD, Archiwum Roskie, L/1, k. 803-804).

Rudziński, 1992: Bardzo to dobrze, że Waść plenipotencją na P. Lewickiego masz czynić, byle co na czas przyszło kiedy dopiero P. Borzęcki ma dawać nać do Wiązowny (majątek Marii Radziwiłłowej) a to nie jest jego interesem żeby się kondensacja sądziła. (List Pelagii Potockiej do syna Piotra Potockiego. Warszawa 8 VIII 1788. AGAD, Archiwum Roskie, XLII/1, k. 789).

Rudziński, 1992: A chciej JWPan Dobr. Wyznaczyć czas do zupełnego umiarkowania się: że JW. Borzęcki pretenduje kalkulacji to mnię zadziwia gdyż dobra te od dłużników aż do wykupienia posiadane były. Zdaje się tedy że sukcesorowie za zastawnych raczej uznani być powinni posesorów, niepodlegających kalkulacji (List Pelagii Potockiej do Ignacego Przebędowskiego, marszałka Rady Nieustającej. Warszawa, 12 VIII 1788. AGAD, Archiwum Roskie, LI/88, k. 1-2).

Rudziński, 1992: Regestra jakie się przy mnie znalazły umocowanemu plenipotentium  przesyłam, lecz nie tylko nie zdaje mi się ażeby z nich wzór procenta dla JWP Borzęckiego mógł być brany, ponieważ tam wchodzą  niektóre artykuły z industrii i z advektów moich ukraińskich, ale i konsukcesorom nie winienem znacznej kalkulacji, tylko kiedy wzajemną z odebranych rzeczy i percept za nie mojej schedzie uczynią. Przyłaczony sumariusz proventów Mińskich dostatecznie objaśni jakie zastałem (List Jana Potockiego, starosty kaniowskiego do Ignacego Przebendowskiego, marszałka Rady Nieustającej. Pratolin, 20 IX 1788 r. AGAD, Archiwum Roskie, LI/89, k. 1-3).

Rudziński, 1992: Piotr Borzęcki został właścicielem całego Mińska i okolicznych dóbr.

List Piotra Borzęckiego do Szczęsnego Potockiego. Mińsk, 1789 (Archiwum Akt Dawnych w Warszawie, Archiwum Roskie, sygn. XL 17).

List Piotra Borzęckiego podstolica litewskiego do hetmana polnego Seweryna Rzewuskiego. Mińsk, 1789 (Archiwum Państwowe na Wawelu. Archiwum Podhoreckie Rzewuskich w składzie Archiwum Sanguszków, sygn. Podh II 3/11, s. 707-708).

Jaroszewski, 1996: Mińsk Mazowiecki. W 1790 roku właścicielem Mińska był Piotr Borzęcki. W tym czasie w wystroju pałacu nie dokonano istotnych zmian. W 1806 roku Mińsk wchodzący w skład masy spadkowej po Piotrze Borzęckim został wystawiony na licytację.

Rudziński, 1992: Pierwszy dopiero Borzęcki Dziedzic Mińska w tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym roku targnął się na ich przywileje i prawa, grunta samowolnie poodbierał, robienia piwa i wódki oraz szynku zabronił i rozliczne nadużycia dokonał. O co ciż Obywatele podnieśli przed Sądem Czerskim proces skutkiem którego sa dwie kondemnaty w temże sądzie na Borzęckim w roku tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym szóstym otrzymane. Rozbiór jednak Polski przeszkodził uskutecznienie tej sprawy. Po otwarciu rządu austryjackiego (1795) Borzęcki do Rosji wyjechał, zostawiwszy zadłużone dobra, które na satysfakcje wierzycieli przez publiczna licytację przedane zostały (Protokoł rozprawy sądowej 1813 r. AGAD KRSW 460g. Mińsk, k. 32v-33).

Prośba Mińska do króla i stanów Rzeczpospolitej w sprawie krzywd wyrządzonych miastu przez Piotra Borzęckiego. Mińsk, b.r. (ok. 1789-1790). Nayiasniejszy Krolu Panie Miłościwy Nayiaśniejsze Rzeczypospolitey Stany. Teraz nie wiedzieć iak nieszczęśliwym losem, dostawszy się pod władą J.W. Borzęckiego Podstolica Koronnego […] Rzucił na nas y Dieci nasze ciężar niewoli, powinności i ustaw, połamał nam prawa, obrócił nas w Chłopów, wygania na pańszczyznę, poodbierał nam Grunta, ucisnął nas Podatkami, powymyślał Daniny y z ostatniego do życia wyzuł nas sposobu. W takowym tedy ucisku pogrążeni zostaiąc, zostaliśmy przymuszeni udać się do Prawa. J.W. Borzęcki, tytularny Pan nasz, rozgniewany o to, zaczął nas ieszcze bardziey ciemiężyć, pozapobiegał przez przyiaciół swoich, żeby nam manifestów nie przyijmowano […] J. W. Borzęcki zapalony tym większą nienawiścią y gniewem, pogroził nam więzieniem, a zesławszy ze Dworu Ludzi do domów naszych, kazał odbiiać komory, pytająć się, gdzie Prawa Ojcom waszym służące? y gdzie są te Ustaw,y które on nam przepisał? odgrażano nam karą y zniszczeniem ostatnim, potrącaną Żony, nie przepuszczając nikomu. Tak niezwyczaynemi uciśnieni gwałtami podaliśmy Memoryał Nayiaśnieyszemu Panu dopraszaiąc się, ażeby nas raczył Listem żelaznym od takiey przemocy zasłonić y reskrypt do rozsądzenia się z J. W. pomienionym Borzęckim podpisał […] Po takowych obrotach, gdy się iuż krzywdy nasze do Tronu przebiiać poczęły, J. W. Borzęcki, tym mocniey ieszcze obrażony na nas, Dniem y nocą w kilka dni, sprowadził z Ukrainy kilkadziesiąt koni Kozaków na nasze uciśnienie, którzy Żony y Córki nasze gwałcą, inne brzemienne potrącaią Kobiety, Komory y zamki odbijają, Ludzi niewinnych kaleczą y biią, zabierają fanty, zabiiaią dobytki y po gościńcach ścigaią życie unoszących y zdrowie.Iednych do więzienia poosadzać rozkazał, innych katować i nielitościwym karać sposobem, a na drugich życie przegróżki czyni […] Mieszczanie Miasta J. K. M. Mińska. (Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu, sygn. XVIII-19200).

Smoleński, 1896: Stanisław Borzęcki był prawdopodobnie synem głośnego z dziwactw cześnika koronnego, który, nabiwszy sobie głowę pretensyami do korony, w bezkrólewiu po Auguście III przejadł całą prawie fortunę. Tytułował się właścicielem: Przyłuk (w woj. Bracławskim), Mińska (pod Warszawą), Konstantynowa, Mrzygłodu i Zbaraża, obciążonych olbrzymimi długami. Miał matkę zamieszkałą we Lwowie. Właściciel Mińska, Borzęcki zwrócił się wprost do Sejmu, który dotąd wobec fermentu mieszczaństwa zachowywał się biernie. Dyskusyę seymową w tej materyi wywołał dopiero sprawą Borzęckiego Skórkowski sandomierski. Na sesyi 20 czerwca roku 1791 w zażaleniu jakie wniósł w interesie swojego przyjaciela politycznego, zarzucił postąpieniu podkanclerzego koronnego nieprawość, domagał się skasowania glejtu, wydanego dla Minszczan. Przeszedł jednomyślnością projekt Czarnołuskiego czerniechowskiego: zapieczętowane dla miast dziedzicznych glejty znoszący i wydawaniu podobnych zakazujący. Potwierdził to król uniwersałem ogłoszonym 15 lipca roku 1791.

Rudziński, 1992: Sesja sejmowa CCCCLIV Dnia 20 Czerwca J. P. Skórski Sandomierski w zabranym głosie doniósł, iż JP Borzęcki Podstolic Koronny zanosi przez memoriał do Stanów zażalenie na mieswzczan swoich dziedzicznych w miasteczku Mińsku, iż ci od posłuszeństwa dziedzicowi wyłamując się , i że im Gleit do rozprawy z dziedzicem przez N. Pana podpisany i w Pieczęci Mniejszej zapieczętowany został (Gazeta Warszawska 1791, Nr 50, suplement).

Rudziński, 1992: Piotr Borzęcki, typowy utracjusz, odziedziczywszy ogromne majątki, wyzbywał się ich po kolei. W 1789 r. sprzedał Łaziska Dembowskim, 1791 r., Księstwo Zbaraskie Mejsnerom, 1792 r., Konstantynów Turnie. Pozostał jedynie przy Mińsku z okolicznymi wsiami. Jego poglądy polityczne można określić jako ultra konserwatywne a nawet anarchistyczne. W jeszcze gorszym świetle przedstawia się działalność Borzęckiego jako pana na Mińsku. Doprowadziła ona do złożenia w 1791 roku przez mieszczan mińskich następującej skargi do Stanisława Augusta.

Boniecki 1900/2: Piotr sprzedał księstwo zbaraskie Mejsnerowi 1791 r., Łaziska Dembowskim 1789 r., a Konstantynów Turnie 1792 r. Pozostał przy Mińsku [Mazowiecklim], którego był właścicielem 1790 r.

Słownik, br.:  Dobra Konstantynów prawem sukcesji przeszły na Borzęckich i Czartoryskich. Borzęcki część swoję sprzedał Turnie.

Smoleński, 1896: Uformowała się pod dowództwem właściciela Mińska pod Warszawą, Stanisława Borzęckiego, kompania ludzi młodych, gołych, a zuchwałych, niepowściągliwych w języku, szerzących pogróżki. Zbierali się w mieszkaniu pani Walewskiej, u Turny, kasztelana lubaczowskiego, Rzyszczewskiego, u posła bracławskiego, miecznika koronnego, Grocholskiego, niekiedy u Borzęckiego w Mińsku. Zwracali się do Bułhakowa z zapewnieniem że konstytucya upaść musi, mają bowiem sposoby, co minister rosyjski aprobował, chociaż zachęty do czynu nie dawał. Na początku października [Stanisław] Szczęsny Potocki wraz z [Sewerynem] Rzewuskim w wielkiej tajemnicy wyjechali z Wiednia do Jass na pertraktacje z Potiomkinem. Ich przyjaciele poczytywali to jednak za bajkę i wciąż słali listy pod dawnym adresem. [Piotr] Borzęcki, który z Karlsbadu z porucznikiem Dębińskim stanął w Wiedniu w połowie października [1791]. W Wiedniu nie mógł się niczego dowiedzieć, zostawił zatem list. Borzęcki z porucznikiem Dębińskim z Wiednia 31 stycznia 1792 roku zjechał do Lwowa, gdzie u matki zastał listy [Stanisława] Szczęsnego Potockiego i [Seweryna] Rzewuskiego. Razem z Suchorzewskim, który biegał po Litwie z respektem generała artyleryi na ordynans z 2 stycznia roku 1792, pozbawiający go dawnych tytułów, wyprawił z listami do Jass Dębińskiego.

Smoleński, 1896: Choćby za wszczętą rewolucyą mógł nastąpić podział Polski, równym to dla niej widzę losem, jak gdy się utrzyma rząd 3 maja, żadnej nieznajdując różnicy między niewolą, którąby Polacy gnębieni byli albo pod własną monarchią, albo pod monarchią tych potencyi, któreby ich między siebie podzieliły […] Rewolucya, choćby najkrwawsza, wzdrygać nas nie powinna... Trzeba takiemu narodowi koniecznie gwałtownego wzburzenia, któreby przerwało, a przeto odmieniło sposób życia obyczajów, wytępiło najpierwszych zbrodniarzów i zniosło to odwieczne źródło zbrodni i nieszczęść dla Polski, króla, czego spokojna żadna rewolucya dokazać nie może, tylko krwawa i życzyłbym z tych powodów jak najdłuższa. Wojna więc domowa nie nieszczęściem, ale dobrem jest dla ojczyzny. Pozwól sobie powiedzieć, że jeślibyś chciał spokojnie rzeczy odmienić, na krótki tylko czas przywrócisz wolność ojczyźnie i staniesz się może jeszcze ofiarą zdrajców […] Moskwa przy okoliczności dopiero skończonej wojny i przez to, co się w Polsce stało, oświeconą zapewne została, że jest jej interesem nie panować w Polsce, ale być z nią ściśle złączoną i widzieć ją równie zewnątrz, jak i wewnątrz niepodległą […] Przeto wsparcia u niej szukać i z nią łączyć powinniśmy (List Piotra Borzęckiego do Szczęsnego Potockiego. Wiedeń, 15 października roku 1791. Rkp. Muzeum ks. Czartoryskich, nr 3473, k. 930-935)

Smoleński, 1896: Gotów był Borzęcki na wszystko; z niecierpliwością oczekiwał wiadomości o terminie rozpoczęcia kontrrewolucyi. Nie przerażała go przewidywana konfiskata majątku, skoro Szczęsny Potocki przyrzekł mu kredyt (List Piotra Borzęckiego do Szczęsnego Potockiego. Wiedeń, 15 października roku 1791. Rkp. Muzeum ks. Czartoryskich, nr 3473, k. 930-935).

Smoleński, 1896: Wielu nawet dobrze myślących obywateli, nad tą się zastanawia uwagą, że nie wiele zyska Polska, jeżeli zrzuciwszy jarzmo 3-go Maja, wróci do gwarancyi Moskiewskiej. Podług mnie, choćby inaczej nie było można, jak wrócić się pod podobną przemoc Moskwy jakiej doznała Polska, wolałbym to nieszczęście, jak najhaniebniejsze ze wszystkich 3-go Maja (List Piotra Borzęckiego do Szczęsnego Potockiego Dubno, 29 stycznia roku 1792. Rkp. Muzeum ks. Czartoryskich nr 3474, k. 88).

Smoleński, 1896: Zwalić, haniebne dzieło 3 maja bez najprzykładniejszego, a nigdy nadto surowemu być nie mogącego ukarania jej sprawców; zwalić to dzieło bez ich krwi, bez wyrzucenia ich na zawsze z kraju naszego, zdaje mi się, iż to będzie na czas tylko wziąć górę nad zbrodnią, ale nie zniszczyć ją, nie zmieść ją na zawsze. Nie przez sąd i śmierć nader przez niego [Stanisława Augusta Poniatowskiego] Go oddalić, bo to jest nieszczęściem niepodobna i przez słabość naszego Narodu i przez otaczające nas Monarchie. Ale przez sekretne przymuszenie Go zrzec się niby dobrowolnie tronu, pod pozorem laty i chorobami osłabionego zdrowia, potrzebującego spokojności i klima cieplejszego, wyznawszy mu pensje choćby największą do życia we Włoszech lub gdzieby mu się podobało zagranicą a ta pensja aby nie była ciężarem całkiem dla kraju, przyczyniona do tego coby następny spełniać musiał, niechby prawdziwie gorliwi obywatele złożyli się każdy podług swojej możności na większa część tej pensji dożywotniej (List Piotra Borzęckiego do Szczęsnego Potockiego Dubno, 31 stycznia roku 1792. Rkp. Muzeum ks. Czartoryskich nr 3474, k. 91).

Smoleński, 1896: Wypadałoby, zdaniem Borzęckiego, władzę królewską znieść zupełnie, a przynajmniej usunąć Stanisława Augusta. Byłoby najlepiej przymusić go sekretnie do abdykacyi dobrowolnej w zamian za pensyę na pędzenie żywota we Włoszech. Dla oszczędzenia ciężaru skarbowi i nowemu królowi, obywatele urządzą składkę na wyposażenie Poniatowskiego. Nie ma tak ciężkiej ofiary, jakiej nie byłoby warto ponieść dla jego detronizacji.

Borzęcki błagał także Potockiego, iżby kupił Zbaraż. Donosił, że na Kontraktach dubieńskich sprzedał Mińsk i Mrzygłód. Zamierzał też jechać za Szczęsnym do Petersburga

Lojek, 1986: Piotr Borzęcki, jeden z najbliższych zauszników Szczęsnego Potockiego, należał do grupy malkontentów, możnowładców o poglądach konserwatywnych dążących do obalenia Konstytucji 3-maja. Nie brał jednak udziału w proklamowaniu Konfederacji Targowickiej. Poszukiwany usilnie przez Potockiego odnalazł się dopiero w czerwcu 1792 roku. Był autorem francuskiego przekładu napisanej przez Potockiego nowej Konstytucji Rzeczypospolitej. W dniu 15 marca 1793 roku tuż przed Sejmem Grodzieńskim mającym usankcjonować drugi rozbiór Polski wyjechał z Potockim do Petersburga. Stamtąd wraz z Leduchowskim udał się na emigrację do Anglii. Zmarł około 1806 roku.

Smoleński, 1903: Nie wszyscy konfederaci zebrali się w Tulczynie. Nadciągali za to inni orendownicy złotej wolności szlacheckiej, pomiędzy nimi upragniony przez Potockiego Piotr Borzęcki, podstoli koronny. Zamierzał on w początkach 1792 roku jechać z Potockim do Petersburga, lecz dla niewiadomych powodów plany swe zmienił. Potocki podczas swej bytności nad Newą, w Elizabetgradzie i Targowicy żadnej o nim nie miał wiadomości; daremnie go poszukiwał za pośrednictwem Złotnickiego i Kachowskiego. Nareszcie w pierwszej połowie czerwca odnaleziono Borzęckiego w Czerniowcach i powołano do Tulczyna. Tyle pożądany używany będzie przez Potockiego do korespondencyi francuskiej. W międzyczasie do Tulczyna zaczęły napływać wieści o rodzącym się oporze przeciwko najeźdźcom. Zaniepokojona tym Generalność konfederacka na Radzie w dniu 2 lipca uchwaliła wystawienie dwóch własnych pułków: 1. pieszego pod imieniem konfederacyi wolnych szefostwa Moszczyńskiego, marszałka bracławskiego; 2. lekkiej jazdy pod imieniem województwa kijowskiego, szefostwa Piotra Borzęckiego.

Bukar, 1871: Piotr Borzęcki. Szef regimentarzu pieszego utworzonego przez władze Konfederacji Targowickiej. Pułk Lekki Kijowski utworzono rozkazem konfederacji targowickiej z dnia 1 sierpnia 1792 roku łącząc dwa pułki kozackie. Szefem nowej jednostki mianowano Piotra Borzęckiego dotychczasowego szefa jednego z łączonych pułków. Jej stan osobowy wynosił 1122 ludzi. Na miejsce jej postoju wyznaczono miejscowość Nowochwastów. W 1793 roku rozkazem Imperatorowej Katarzyny II pułk ten został wcielony do armii rosyjskiej. W 1792 r. w Warszawie napadnięty i wychłostany przez polskich patriotów, co upamiętniono w dziesięciowierszowym pamflecie. Smoleński (Publicyści anonimowi, str. 19) przypisuje autorstwo tego wiersza Dmochowskiemu. Krążył on w kilku wersjach (Biblioteka Narodowa, nr kat.: II 6716, karta rękopiśmienna 130v-131).

Rymaszewska, 1961: Świętorzecki wspomina o liście Szczęsnego Potockiego do prymasa z prośbą o protekcję dla Piotra Borzęckiego, podstolica koronnego i blisko z nim związanego targowiczanina (List Józefa Świętorzeckiego do Ignacego Potockiego. Warszawa dn. 29 sierpnia 1792 roku.).

Smoleński, 1903: Tymczasem Potocki dla wyjścia z wielu niepewności zajął się opracowaniem nowej konstytucyi. Rzecz szkicową, przetłumaczoną na język francuski przez Borzęckiego, wysłał do Petersburga z poselstwem złożonem z jego dwóch synów, tyluż Komorowskich (braci pierwszej żony), Borzęckiego, Moszczyńskiego, Suchorzewskiego i kilku oficerów wojsk konfederackich. Po kilkudniowym pobycie w Siedlcach pojechał do Mińska czerskiego, dóbr Borzęckiego szefa pułku lekkiej jazdy kijowskiej. Dotkliwsza przygoda spotkała szefa Borzęckiego i Brygadyera Suchorzewskiego, którzy pod koniec października odwiedzili Warszawę i byli przez Ożarowskiego prezentowani królowi. Jacyś ludzie przebrani za kozaków, Borzęckiego, wracającego nocą z pałacu kanclerza Małachowskiego, na ulicy Wierzbowskiej ściągneli z konia i obili batogami.

Nowak, 1933: [Piotr Borzęcki]. Ten podstoli koronny, znany totumfacki Potockiego, a świeżej daty z łaski Targowicy szef pułku lekkiej jazdy kijowskiej, pierwszy doczekał się po przybyciu do Warszawy skórobicia. Na temat jego przygody czyta się następującą wzmiankę w jednym z rękopisów współczesnych: Dnia 6 novembera 1792 w Warszawie ściągnięto J.P. Borzęckiego z konia w nocy, gdy wyjeżdżał z pałacu J.P. Małachowskiego, kanclerza; kilka osób, w kozaki przebranych, oćwiczyły tego nowego szeffa, przez Konfederacyą z Targowicy kreowanego. Skrzywdzony na ciele i na honorze Borzęcki zameldował się nazajutrz u generała Kachowskiego ze skargą na swawolę podwładnych mu wojsk kozackich.

Rymaszewska, 1961: Nieskończenie nas ustraszono przypadkiem dzisiaj w nocy zdarzonym na osobie j.w. Borzęckiego konsyliarza i szefa pułku przereformowanych kozaków. Idącemu wieczorem kilka Moskali drogę zaszło i tak niemiłosiernie go poturbowali, obdzierając, że ledwie życie uniósł od tych nocnych opresorów. Barzo jest niebezpieszno wieczorem chodzić, niezliczona moc łupieżców namnożyła się, kradzieże, rozboje, mimo ustawicznych routów i patrolów (List Jana Dembowskiego do Ignacego Potockiego. Warszawa dn. 23 października 1792 roku).

Rymaszewska, 1961: J.w. Szczęsna wczoraj wieczorem niezupełnie zdrowa opuściła Warszawę, tak jej poradzono i lepiej zrobiła, bo wzgarda do najwyższego stopnia dochodzi. W Mińsku u j.w. konsyliarza Borzęckiego ma dni trzy zabawić, a stamtąd do Grodna dąży. (List Jana Dembowskiego do Ignacego Potockiego. Warszawa dn. 10 listopada 1792 roku).

Rymaszewska, 1961: Z smutkiem dowiadujemy się o kłótni nocnej na pokojach u j.w. Szczęsnego między biskupem inflanckim i Brzostowskim starostą pińskim zdarzonej. Szła rzecz o przemocy, którą Kossakowscy wywarli w procesie z Kleczkowskim niejakim a Brzostowskim w konfederacji województwa trockiego. Darł się okrutnie Brzostowski do biskupa, skończył na tych wyrazach, że: ... trafię do Petersburga, tam się sprzeczki nasze skończą, imię Kossakowskich nie jest święte .... Wdał się w te poróżnienie jw. Szczęsny Potocki i pojednał osoby. Za którą troskliwość j. Ksiądz biskup zatrudnia się kartowaniem mariażów córek j.w. Szczęsnego; j. panna Pelagia za księciem młodym kanclerzycem, Borzęcki drugą, Kossakowski trzecią, tajemnicę tę kryją przed Borzęckim, który od dawna inspirował do panny Pelagii (List Jana Dembowskiego do Ignacego Potockiego. Warszawa dn. 29 grudnia 1792 roku).

Rymaszewska, 1961: W Grodnie dnia 1 stycznia [1793] były zaręczyny księcia Sapiechy kanclerzyca z córką jw. Szczęsnego. Nie pomału pracują nad tym, żeby jak najprędzej i Kossakowski podkomorzy rękę drugiej otrzymał. Jp. Borzęcki robi się malkontent, z powodów że j.p. Pelagia już od dawna była mu naznaczona, a teraz taka odmiana” (List Jana Dembowskiego do Ignacego Potockiego.).

Smoleński, 1903: Szczęsny ambasadora rosyjskiego Sieversa zarzucił listami (19, 25, 27 i 28 lutego 1793), w których prosił też o awans wojskowy dla Miączyńskiego, marszałka konfederacji lubelskiej, o wstęgi niebieskie dla Borzęckiego, księcia Czetwertyńskiego i dwóch braci Chołoniewskich. Ten który mienił się obrońcą równości szlacheckiej w listach do Siversa tytułował Miączyńskiego i Borzęckiego hrabiami. 15 marca Potocki opuścił Grodno w towarzystwie synów: Szczęsnego i Stanisława oraz konsyliarzy: Piotra Borzęckiego i Ignacego Leduchowskiego. Za miasto przeprowadziła go eskorta rosyjska i narodowa.

Rymaszewska, 1961: Jw. Szczęsny, tak twierdzą, ma mieć instrukcyją do Petersburga, w tych dniach musiał już wyjechać w tę podróż ... w kompanii z Szczęsnym towarzyszy Borzęcki podstoli, króremu łaskawie N. Pan [Stanisław August Poniatowski] ofiarował order Orła Białego, jako i innym konsyliarzom (List Jana Dembowskiego do Ignacego Potockiego. Warszawa dn. 13 marca 1793 roku).

Rymaszewska, 1961: Król imć konferował pisarstwo polne kor. po Rzewuskim j.p. Borzęckiemu szefowi pułku złotej wolności kijowskiego (List Jana Dembowskiego do Ignacego Potockiego. Warszawa dn. 10 kwietnia 1793 roku).

Rymaszewska, 1961: Ambasador rosyjski daje się o tym słyszeć, iż chce, ażeby sejm mieć ukończony w czerwcu. Król imć w tych dniach stąd wyjedzie do Białegostoku, gdzie już ma zastać Panią Krakowską i wiele innych dam. Jak widać, że już we wszystkim najdokładniejsze porozumienie się zaszło między osobami dystyngwującymi się tutaj i królem. Nie mogę Ci wiele i tak pisać, jak by trzeba. Szczęsny z Petersburga donosi, że już odjęte są sposoby ratunku, przyjąć trzeba umysłem pokornym dotknięcie Boga. A Borzęcki towarzysz jego do Szwaryczewskiego przyjaciela swego tak namienia: wkrótce się stąd wybierzemy na wojaż na lat dwa do Włoch. Wittowa jak tylko wylizie z połogu (który w Mińsku pod Warszawą odbywa), kończyć ma jak najśpieszniej z mężem rozwód i uda się z nami. Sama zaś Szczęsna z Petersburga w tych czasach dąży do Tulczyna i tam życie spokojne obiera dla siebie (List Jana Dembowskiego do Ignacego Potockiego. Warszawa dn. 4 maja 1793 roku).

Rymaszewska, 1961: Jp. Szczęsny już z Petersburga na okręcie do Anglii popłynął, poczyniwszy wprzódy względem swojego majątku układy, które imperatorowa miała zatwierdzić, żadnego z Polaków z sobą nie wziął, prócz jednej córki Wiktorii. Jp. Borzęcki i Leduchowski garbaty na innym okręcie za nim popłynęli, bo ich do swojej kompanii przyjąć nie chciał. Rozumieją tu, iż dotrzyma dawniejszego swojego przyrzeczenia i do Ameryki uda się (List Józefa Świętorzeckiego do Ignacego Potockiego. Warszawa dn. 26 czerwca 1793 roku.).

Gass, 1966. Siennica, 1.05.1794. Obywatele nayczulsi i naygorliwsi, osobliwie J[aśnie] W[ielmożny] Bieliński Pisarz Koronny, J[aśnie] W[ielmożny] Rudzieński Woiewoda Mazowiecki, nayuroczyściey obywatelów zachęcali, a w przytomności Komissyi Porządkowey, nayprzód niżey podpisanego komendantem obrali i tym czasem ludzi zbroinych iakich kto z obywateli mógł mieć, w komendę moią 4-go tegoż miesiąca oddali, z którymi w Garwolinie stanąwszy znalazłem porzuconą armatę, nie lawentowaną, z Mińska, z dóbr W[ielmożnego] [Piotra] Borzęckiego przez J[aśnie] W[ielmożnego] P[ana] Usarzewskiego Majora wziętą.

Łojek, 1995: Piotr Borzęcki Przebywał w Wiedniu gdzie często odwiedzał Księżnej marszałkowej Lubomirskiej (List Zofii Wittowej do Stanisława Szczęsnego Potockiego pisany czasie pobytu we Lwowie. Archiwum Państwowe w Kijowie. Sygn. Fond 49 (Archiwum Tulczyńskie), II, 1756, k.36-37).

Łojek, 1995: Piotr Borzęcki 22.08.1795 był u Zofii Wittowej w Warszawie (List Zofii Wittowej do Stanisława Szczęsnego Potockiego pisany w czasie podróży z Hamburga do Lwowa. Archiwum Państwowe w Kijowie. Sygn. Fond 49 (Archiwum Tulczyńskie), II, 1756, k.12-13).

Oblata Kontraktu między W. Floryanem Abramowiczem a Skarbem JWo Piotra Borzęckiego zawarty. Roku Tysiąc Osiemsetnego Miesiąca stycznia Osmnastego dnia. Kontrakt o zborze i Dom między Floryanem Abramowiczem ZPM, a Skarbem Jwo Piotra Borzęckiego P.K. w summie Pięć Tysięcy Czterysta Złotych Polskich. (Machnówka : Księgi Sądu Ziemskiego Machnowieckiego, 1800, wpis nr 20. Archiwum Państwowe w Kijowie na Ukrainie, sygn. X, K. 35-36).

Oblata Prawa Dozywotniego od JW Borzęckiego JW Sobieszczańskim danego. Roku Tysiąc Osmsetnego Miesziąca Kwietnia Czternastego Dnia. Urodz. Kazimierz Niezutowski, te Prawo Dożywotnie od JW. Piotra Graffa Borzęckiego PKOOBK na Dworach z ogrodami w Dobrach Miasteczka Przyłuka Sytuowany Małżonkom WW. Józefowi y Elżbiecie Sobieszczańskim dane podpisem Ręki Tegoż JW. Piotra Borzęckiego przy pieczęci jedney na Laku czerwonym wyciśnioney Zatwierdzone. Piotr z Kosarzewa Hrabia Borzęcki Podstolic Koronny Orderu Orła Białego Kawaler. (Machnówka : Księgi Sądu Ziemskiego Machnowieckiego, 1800, wpis nr 105. Archiwum Państwowe w Kijowie na Ukrainie, sygn. X, K. 481).

Oblata Aktu Granicznego między Dobrami wsią Starym miastem Przyłuką a Krzywem y Innemi Przez Kuznice Obw-u Machnę Ferowanego. Roku Tysiąc Ośmset Drugiego Miesiąca Lutego Siódmego Dnia. Ten Akt Graniczny między Dobrami Wsią Starym Miastem Przyłuką a Krzywem y Kisielami Przedmieściami Przyłuckiemi przez Komornika Powiatu Machnowskiego y Geometrę Przysięgłego Ferowany. (Machnówka : Księgi Sądu Ziemskiego Machnowieckiego, 1802, wpis nr 113. Archiwum Państwowe w Kijowie na Ukrainie, sygn. X, K. 103-110).

Boniecki, 1912/15: Ignacy [Łaszczyński], wziął w 1791 r. w zastawną posesję dobra mińskie od Piotra Borzęckiego. [Jego synowie] Józef i Ksawery występują 1896-1812 r. jako wierzyciele Mińska [Mazowieckiego].

Żychliński, 1890/12: Spis członków Konfederacji Targowickiej. Piotr Borzęcki lekkiej jazdy Szeff. Ord. Pol. Kawaler.

Żychliński, 1890/12: Deputacja do ułożenia formy Rządu. Piotr Borzęcki Szeff Pułku Konnego Wojew. Kijowskiego.

Młocka, br: Piotr Borzęcki um[arł] 3/8.1800 w Ryglicach.

Łoza 1939: Kawalerami Orderu Orła Białego zostali Aleksander Borzęcki w 1774 roku i Piotr Borzęcki w 1792 roku.

Jaroszewski, 1996: W 1790 roku właścicielem Mińska był Piotr Borzęcki. W tym czasie w wystroju pałacu nie dokonano istotnych zmian. W 1806 roku Mińsk wchodzący w skład masy spadkowej po Piotrze Borzęckim został wystawiony na licytację.

Rudziński, 1992: Wezwanie Łukasza Bogusławskiego jako kuratora massy niegdy Piotra Borzęckiego, Dóbr Mińska z przyległościami dziedzica […] wszystkich Wierzycieli rzeczonego niegdy Piotra Borzęckiego albo raczej i pretensje do massy tyle razy wspomnianej Piotra Borzęckiego na dniu 1 sierpnia 1806 r. przed bywszym Sądem Szlacheckim Lubelskim formowane, poparli i usprawiedliwili (Gazeta Warszawska, 1812, Nr 72, dodatek drugi, S. 1395; 1812, Nr 74, S. 1418).

Grocholski, br.: Wiemy też, że po uchwale majowej, w czasie limity sejmowej, w lipcu 1791 r. malkontenci, poduszczani przez hetmana Branickiego, zbierający się u różnych osób (u pani Walewskiej, u Rzyszczewskiego, u Turny, u Borzęckiego i in.) zbierali się też i u mieczników, a w doniesieniu Bułhakowa z grudnia 1791 r. gdzie wylicza 15 senatorów i 36 posłów na opozycyjnośç których Rosja liczyç może, wymienieni są także obaj bracia Grocholscy.

Prawa, 1782: za panowania Stanisława Augusta R. P. 1768. Konstytucye Seymu Extraiordynaryinego w Warszawie Roku MDCCLXVII dnbia piątego Oażdziernika złożonego y zaczętego, a z Limitacyi y Prorogacyi w Roku MDCCLXVIII. Dnia piątego Marca, przxy rozwiązaniu Konfederacyi Generalnych Koronney y Wielkiego Xięstwa Litewskiego zakończonego, ex consensu Ordinum torius Reipublicae ustaniowione.. Zaspokoienie Sprawy o Starostwo Osieckie, i inne Dobra Nasze Krolewskie. Ponieważ Sprawa... wyznaczamy do iey rozsądzenia Wielebnych w Bogu... ktorzy na dzień Ośmasty Miesiąca Marca w Roku 1768. przypadaiący, tu do Warszawy przynaimiey w Komplecie pięciu ziechawszy się, aby też Sprawę Pluralitate votorum zupełnie rozsądzili, y nie uważając na nieprzytomność ktoreykolwiek Strony, dla przewłoki świętey Sprawiedliwości stawić się nie chcący, na iedney dowodach Prawnych skutecznie zakończyli. A to Judicatum gdy nastąppi, prorato, grato, ac valido mieć chcemy, a ieżeliby strony zgodzić się mogli, aby ie zgodzili... Odsyłamy także do tey Kommissyi sprawy do rozsądzenia: iako to Urodzonych ... Piotra Borzeckiego z Piotrem Potockim Starostą Śniatyńskim; ... pod podobnymże rygorem iako wyżey.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4 1. 2 3. 2. 1750-1775

Ludwika. Rodzice: Aleksander i Anna Ankwicz. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: Poślubiła primo voto w 1793 roku Stanisława Dembowskiego, herbu Jelita, , syna Stefana, kasztelana czechowskiego. i Ewy Tarło, któremu powiła w Wiedniu 26 czerwca 1796 roku syna. Rozwiedziona. Poślubiła secundo voto Jakuba Młockiego.
Dembowski Stanisław herbu Jelita - syn Stefana, kasztelana czechowskiego i Ewy Tarło, starościanki goszczyńskiej. Urodzony w Dembowej Górze (?) 8 marca 1763 roku roku, ochrzczony w Warszawie w kościele św. Krzyża. Zmarł w ? po 1820 roku. Poślubił w ? w 1793 roku Ludwikę Borzęcką. Podpułkownik w Regimencie Pieszym Łanowym nr 6. Znał łacinę, niemiecki i francuski. W postaniu kościuszkowskim 1794 roku pułkownik Korpusu Strzelców, dowódca Bat. Strzelców Celnych.

Boniecki 1899/1: Ludwika wyszła za Stanisława Dembowskiego syna Leona.

Boniecki, 1901/4: Stefan [Dembowski herbu Jelita], po ojcu starosta tymbarski 1735 r., został asesorem sądów królewskich w 1752 r. (Sig. 27). Po stryju starosta płocki 1755 r., żeni się 27-go Lipca 1756 r. w Zbrzeziu na Podolu, z Ewą Tarłówną, starościanką goszczyńską. Szambelanem Augusta III-go jest 1757 roku. W 1774 r. kasztelan czechowski. W 1792 r. był komisarzem policyi obojga narodów (DW. 108 f. 962). Stanisław [Dembowski], syn Stefana, ur[odzony] w Warszawie 8-go Marca 1763 r. (metr. w kośc św. Krzyża), pułkownik b[yłych] wojsk polskich, ożeniony 1793 r. z Ludwiką Borzęcką, podstolanką koronną (Perp. Czers. 42 f. 665), która rozwiódlszy się z nim, wyszła za Jakóba Młockiego, [Stanisław Dembowski] pozostawił syna Antoniego Sebastyana, ur[odzonego] w Wiedniu 26-go Czerwca 1796 roku (metr. w kośc. „Chôre der Engel”).

Machynia, 1998: Stanisław Dembowski. Podpułkownik w Regimencie Pieszym Łanowym nr 6. Znał łacinę, niemiecki i francuski. H. Jelita; ur. 8.03.1763 w Dębowej Górze (?), woj. łęczyckie, ochrzczony w Warszawie w kościele św. Krzyża; s. Stefana, kasztelana czechowskiego, starosty płockiego etc. i Ewy z Tarłów, starościanki goszczyńskiej; ż. Ludwika z Borzęckich (ślub 1793) podstolanka koronna (rozwiedzeni, 20 za Jakubem Młockim); dz.: Antoni Sebastian (ur. 26.06.1796 w Wiedniu). Uczestniczył w powstaniu kościuszkowskim jako płk Korpusu Strzelców (dowódca Bat[alionu] Strzelców Celnych). Członek loży masońskiej „Bracia Polacy Zjednoczeni” (1820) (?).

Źródła: Dzwonkowski W, Kipa E., Morcinek R., 1955 - Akty powstania Kościuszki. T. III, s. 149; Boniecki A. -Herbarz Polski. T. 4, s. 242. Warszawa; Łodzia Czarnecki K. 1875 - Herbarz Polski według Niesieckiego. T. 1, s. 447. Gniezno; Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie, tak zwana Metryka Litewska IX/10-12.

Uruski, 1906/3: Stefan Floryan [Dembowski vel. Dębowski herbu Jelita] starosta tymbargski 1735 r., szambelan królewski, starosta płocki 1755 r., kasztelan czechowski 1774 r. z żony Ewy Tarło, starościanki goszczyńskiej, [pozostawił syna] Stanisława. Stanisław [Dembowski], półkownik wojsk polskich, ożeniony z Ludwiką Borzęcką, z której syn Antoni wylegitymowany w Królestwie 1839 r.

Uruski 1904/1: [Ludwika] za Jakubem Młockim.

Żychliński, 1877: Zofia Kossecka była siostrą rodzoną hrabiny Janowej Tarnowskiej a córką, Jana Wisłoskiego z Kulczyn, podkomorzego nadwornego JKM. i Ewy Siemińskiej, córki Wojciecha, kasztelanica lwowskiego, referendarza wielkiego koronnego, starosty dembowieckiego i Franciszki Borzęckiej, podkomorzanki przemyskiej, której brat Franciszek, podstoli litewski, ożeniony był z [Ludwiką] Pociejówną wojewodzianką wileńską, hetmanówną W[ielkiego] Ks[ięstwa] Litewskiego.

Młocka, br: Jakób Młocki & Ludwika Borzęcka [dzieci:] Alfred.


 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4 1. 2 3. 3. 1750-1775

Marianna. Rodzice: Aleksander i Anna Ankwicz. Ślub: Mikołaj Potocki. Rodzice: Ignacy i ? Dzieduszycka. Bezdzietni.

Biografia: Urodzona w Glinianach w 1763 roku. Poślubiła w 1784 roku Mikołaja Potockiego herbu Pilawa syna  Ignacego i Urszuli Dzieduszyckiej.

Niesiecki, 1841/7, przypis Krasickiego: Ignacy [Potocki herbu Pilawa] cześnik koronny starosta gliński, 2do [s.v.] z Dzieduszyckiej tegoż potomstwo, Mikołaj [Potocki] tego żona Borzęcka Maryanna podstolanka koronna i córka.

Boniecki, 1900/2: Maryanna za Mikołajem Potockim.

Uruski 1904/1: [Maryanna] za Mikołajem Potockim.

Uruski, 1917/14: Ignacy [Potocki herbu Pilawa], starosta gliński, cześnik w[ielki] koronny, po którym z 2-iej żony Urszuli hr[abiny] Dzieduszyckiej, chorążanki trembowelskiej, syn Mikołaj ożeniony z Maryanną Borzęcką, podkomorzanką koronną, bezdzietny.

Łopacki, 1790: Do Iasnie Wielmożney IMC Pani Maryanny z Borzęckich Potockiey cześnikowiczowy koronney.

Żychliński, 1892/14: Ignacy Potocki, dwie z kolei żony, najpzód Petronelę Maryannę Józefę księżniczkę Sułkowską, córkę księcia Aleksandra na Rydzynie i Bielsku, powtóre Urszulę hr. Dzieduszycką, wdowę po Jakubie Błędowskim. Z drugiego małżeństwa miał cześnik koronny syna Mikołaja, bezdzietnego z Maryanną Borzęcką, podkomorzanką koronną.

Adam Szczęch: W 1784 r, dziedziczką Ryglic i patronką kościoła była Anna Borzęcka (z domu Ankwicz, córka Walentego Ankwicza, stolnika inowrocławskiego) a po niej w 1797 roku dziedziczką Ryglic była hrabina Maria z Borzęckich, żona Mikołaja Potockiego.


 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4 1. 2 3. 4. 1750-1775

Honorata Marcelina Tekla z Kozarzewa. Rodzice: Aleksander i Anna Ankwicz. Bezpotomna.

Biografia: Urodzona w Bukowej 9 lutego 1775 roku. Zmarła w 1858 roku. Panna. Od 1802 roku właścicielka otrzymanych w spadku po matce Czapli i Humieńca oraz klucza przyłuckiego. W 1812 roku w skład tego ostatniego wchodziła Stara Przyłuka, Proszówka, Manczyna, Szenderówka, Lisijówka, Turbów i Nowa Przyłuka. 20 marca 1818 roku otrzymała z Wydziału Stanów Galicyjskich we Lwowie dyplom szlachecki potwierdzający tytuł hrabiowski. Właścicielka dóbr Łodygowice. Właścicielka pałacu we Lwowie obok gmachu Namiestnictwa. Znana filantropka. Z Kalikstem Orłowskim współtwórczyni we Lwowie Zakładu Wychowawczo-Opiekuńczego dla chłopców pod wezwaniem św. Antoniego z Padwy. Zakład mieścił się na ulicy Kurkowej 31. W 1837 roku sprzedała majątki Czaple i Humieniec Dawidowi Jędrzejowiczowi. W 1840 roku sprzedała za 500000 florenów księstwo łodygowickie księciu Anhalt-Cothen Pszczyńskiemu. Pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Boniecki, 1900/2: Honorata panna.

Czołowski, 1879: Honorata Borzęcka córka Anny z Ankwiczów i Aleksandra Borzęckiego podstolego wielkiego koronnego b. Rzplitej polsk[iej] ur. 11.01.1775 zm. 25.06.1858 (napis na cmentarzu łyczak[owskim] we Lwowie).

Oblata Kontraktu trzech Letnio Arędownego Między JW Honoratą Hrabianką Borzęcką P.K ziedney a W Maryanną Okułowiczową WP. zdrugiey Strony o część Przyłuki zawartego. Roku Tysiąc Ośmset Dwunastego Miesiąca Stycznia trzeciego Dnia. (Machnówka : Księgi Sądu Ziemskiego Machnowieckiego, 1812, wpis nr 7. Archiwum Państwowe w Kijowie na Ukrainie, sygn. X, K. 11-12.).

Oblata Exstraktu Pozwu od JW Borzęckiey PK po Kredytorow y Debiterow wydanego z akt Ziemie Obw-u Kijowskiego. Roku Tysiąc Ośmset Dwunastego Miesiąca Lutego Siedmnastego Dnia. […] na prawne wezwanie Honoraty Hrabianki Borzeckiey P. K. Dobr Starey Przyłuki, Psiarowki, Manczyna, Szederowki, tudzież Lisijowki, Turbowa,y Nowey Przyłuki w Gubernij Kijowskiey, Powiecie Machnowieckim Sytuowanych z Praw sobie Służacych Dziedziczki Powodki(Machnówka :  Księgi Sądu Ziemskiego Machnowieckiego, 1812, wpis nr 110. Archiwum Państwowe w Kijowie na Ukrainie, sygn. X, K. 143-144).

List Honoraty Borzęckiej. Inwentarz wsi Wilkowice z przyległościami. Wilkowice : 1817 (Zakład Narodowy im. Ossolińskich, sygn. 794 KI. 19).

Młocka, br: Dyplom szlachecki z Wydz[iału] Stanów Galicyjskich z datą Lwów 20 Marca 1818 w imieniu Cesarza Józefa II dla Honoraty Borzęckiej wł. Dóbr Łodygowickich Macieja Aleksandra de Kozarzow Borzęckiego podpisy Franciszek  Libero Korczak Haüer – Ignacy Ciołek Poniatowskikanonik Lwowski, Piotr hr. Wodzicki, Piotr hr. Zabielski, Józef Dzieczkowski, Jacek TFredro, Jan Hofman deput[at].

Morawski, 1924: Generał Chackiewicz mieszkając w ostatnich latach w dobrach swoich na Wołyniu, noszony na rękach od Potockich, Moszyńskich, Świejkowskich miał to nieszczęście że graniczył z niejaką starą panną Honoratą Borzęcką, bogatą, wielkich familijnych stosunków osobą, ale dumną i kłótliwą. Ciągle były spory i sprawy o las i granice aż to na koniec do żywego Chackiewiczowi dojadło. Przez zwykłą swawolną zemstę podał tedy do ministra denuncjację, że panna Borzęcka co rok na sekretny poług wyjeżdża do Austrji i tam dziecko swoje zostawia. A ponieważ składa i na to dowody, że ojcowie tych dzieci bywali z takiego stanu, z którego oddają ludzi do rekrutów przeto on ręczyć nie może, żeby ta pani i rekruta tym sposobem kiedy nie wywiozła. Żart to był piekielny. Przy forsie wszystkich krewnych Borzęckiej, Chackiewicza wywieziono do Wiatki gdzie w nudzie, bezczynności i niewygodzie na koniec życie położył.

Orzeczenie Sądu w sprawie hrabiny Honoraty Borzęckiej (Machnówka : Księgi Sądu Ziemskiego Machnowieckiego, 1836, wpis nr 387. Archiwum Państwowe w Kijowie na Ukrainie, sygn. X, K. 7-13).

Orzeczenie Sądu w sprawie hrabiny Honoraty Borzęckiej (Machnówka : Księgi Sądu Ziemskiego Machnowieckiego, 1837, wpis nr 203. Archiwum Państwowe w Kijowie na Ukrainie,n sygn. X, K. 150).

Opałek, 1987: Źródło dobroczynności zaszemrało cichym nurtem przy ulicy Kurkowej 31 gdzie w skromnej kamieniczce znalazł pomieszczenie Zakład Ubogich Chłopców pod opieką św. Antoniego. […] zaofiarowała się Honorata hrabianka Borzęcka na rzecz Ochrony dom i kwotę 20 tysięcy złotych na utrzymanie dziesięciu chłopców.

Plenipotencia, 1836: Honorata BorzęckaAlexandra Macieja Graffa Borzęckiego Podstolego Koronnego i Anny z Graffów Ankwiczów córka a dóbr w Galicii w imperium Austyackim, in Krasno Rosjii imperium Rossyjskim, a w tym klucza Przyłuckiego w Gubernii Kijowskiej a w Powiecie Machnowieckim dziedziczka dla Feliksa Salomona Barczewskiego (Machnówka : Księgi Sądu Ziemskiego Machnowieckiego, 1836, wpis nr 227. Archiwum Państwowe w Kijowie na Ukrainie, sygn. X, K. 27).

Młocka, br: Honorata Tekla z Kozarzewa Borzęcka h. Pólkozic um[arła] 9/1.1853 Bukowa-Fulsztyn-Sambor.

Groby: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie. Kwartał 22. Grób Honoraty Borzęckiej. Żeliwna tablica nagrobna: TU SPOCZYWAJĄ ZWŁOKI ś.p. / HONORATY BORZĘCKIEJ / CÓRKI / ANNY z Z ANKWICZÓW i ALEXANDRA BORZĘCKIEGO / PODSTOLEGO W. KORONNEGO B. RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ / URODZONA 11 STYCZNIA 1775 / ZMARŁA 25 CZERWCA 1858.
Żeliwna tablica nagrobna: ZAKŁAD WYCHOWANIA CHŁOPCÓW / WE LWOWIE / POD OPIEKĄ S. ANTONIEGO ISTNIEJĄCY / WINIEN JEJ SWOJE UPOSARZENIE / ZA ŻYCIA WIELE ŚWIADCZĄC BLIŹNIM, / TERAZ ICH PROSI o POBOŻNE ZA SWĄ DUSZĘ / WESTCHNIENIE DO BOGA / ALFRED MŁOCKI / CHCĄC UCZCIĆ PAMIĘĆ CIOTKI I DOBRODZIEJKI / SWOJEJ POMNIK JEJ TEN WYSTAWIŁ.

Medyński, 1937: Honorata Borzęcka - (1775-1858), współwłaścicielka Zakładu Naukowego. Cmentarz Łyczakowski we Lwowie. Pole 22. Grób w głębi. Pomnik z piaskowca dłuta Cypriana Godebskiego przedstawia podnoszącą się postać kobiecą na postumencie gotyckim.

Nicieja, 1989: W roku 1858 w związku z budową gmachu inwalidów wojskowych do Lwowa przybył młody, wówczas 23-letni artysta rzeźbiarz Cyprian Godebski. Jego przyjazd zbiegł się ze śmiercią Honoraty Borzęckiej (1775-1858), córki Aleksandra Borzęckiego wielkiego podstolego koronnego i Anny z Ankwiczów. Hrabina Honorata Borzęcka, oprócz rozległych majątków ziemskich, miała we Lwowie pałac mieszczący się obok gmachu namiestnictwa. Po jej śmierci przeszedł on w drodze spadku w ręce Alfreda Młockiego od którego został następnie odkupiony przez państwo austro-węgierskie. Honorata była też znaną w Galicji filantropką, m. in. wraz z Kalikstem Orłowskim współtworzyła we Lwowie Zakład Wychowawczo-Opiekuńczy dla chłopców pod wezwaniem św. Antoniego z Padwy. Alfred Młocki (który po ciotce odziedziczył duży majątek co umożliwiło mu prowadzenie rozległej działalności społecznej i charytatywnej), poprosił Cypriana Godebskiego o wykonanie pomnika nagrobnego dla zmarłej hrabiny Borzęckiej. Dla młodego artysty rzeźbiarza stojącego dopiero u progu swej niezwykłej europejskiej kariery było to pierwsze tego typu zlecenie. Mimo to podjął się jego realizacji. Pomnik nagrobny Honoraty Borzęckiej utrzymany jest w bardzo modnym w Europie w połowie XIX wieku stylu eklektycznym (neogotyckim). Na wysokim postumencie ozdobionym ostrołukowym fryzem i zwieńczonym silnie wystającym gzymsem, spoczywa postać półleżącej kobiety w powłóczystej sukni. Z wyrazem cierpienia i smutku na twarzy, lewą ręką jest ona wsparta na kamiennym wezgłowiu, w prawej zaś ręce trzyma wiązkę kwiatów. Pole grobowe wraz z pomnikiem otoczone jest ażurową, kamienną balustradą, ozdobioną pseudogotyckimi muswerkami. Ten debiutancki pomnik nagrobny Cypriana Godebskiego nie był jedynym w jego karierze. W późniejszych latach artysta ten zasłynął jako autor nagrobków wykonanych dla wielu sławnych osobistości na cmentarzach paryskich.

Proxima8: Każdy, ktochoć raz był na cmentarzu Łyczakowskim, musiał widzieć nagrobek [Honoraty Borzęckiej], usytuowany w miejscu, gdzie z głównej alei skręca się w kierunku Cmentarza Orląt. Nagrobek ma formę neogotyckiego sarkofagu, na którym siedzi postać kobieca. Autorem pomnika był CyprianGodebski, który pozostawił na naszym cmentarzu tylko cztery nagrobki - nagrobek Borzęckiej był pierwszy, bowiem jej śmierć zbiegła się z przyjazdem Godebskiego do Lwowa (1858). Urodzona w 1775 r. Honorata Borzęcka, córka Aleksandra Borzęckiego h[erbu] Półkozic, wielkiego podstolego koronnego i Anny z Ankwiczów była osobą bardzo we Lwowie poważaną, jako że nie szczędziła swojego majątku na działalność dobroczynną. Znana była głównie jako współzałożycielka (z Kalikstem Orłowskim) zakładu wychowawczo-opiekuńczego dla chłopców pod wezwaniem św. Antoniego a także fundatorka szpitaliku dla ubogich dzieci p[od] w[ezwaniem] św. Zofii przy ul. w. Łazarza. U p[anny] Borzęckiej mieszkały przez pewien czas siostry Sacre Coeur, zanim nie otrzymały własnego budynku przy pl[acu] św. Jura, jej fundacji jest ambona z lanego żelaza, którą w roku 1844 z Blanska na Morawach sprowadziła dla kościoła Jezuitów.

Rąkowski, 2013: [Czaple] w 1837 r. Honorata Borzęcka sprzedała go Jędrzejowiczom,

Epsztejn, 2008: 13. Gubernia K[ijowska]. Powiat berd[yczowski]. Miejscowość Bryckie. Właściciel Morgulec Władysłąw, Morgulec Marian. Całkowita powierzchnia majątku w dziesięcinach 470 d. Całkowita powierzchnia majątku w hektarach 513,5. Powierzchnia urzytków w dziesięcinach 434 d. Powierzchnia łąk w dziesięcinach 55 d. Powierzchnia nieużytków w dziesięcinach 36. Honoraty Borzęckiej, potem Trzecieskich. (Spis, k. 55; Spisok, s. 300, SGKP, t. 1, s. 393; t. 15, cz. 1, s. 240).
14. Gubernia K[ijowska]. Powiat berd[yczowski]. Miejscowość Bryckie. Właściciel Rogozińska Antonina (z. d. Bieniewska). Całkowita powierzchnia majątku w dziesięcinach 451 d. Całkowita powierzchnia majątku w hektarach 492,7. Powierzchnia urzytków w dziesięcinach 444 d. Powierzchnia łąk w dziesięcinach 91 d. Powierzchnia nieużytków w dziesięcinach 7. Honoraty Borzęckiej, potem Trzecieskich. (Spis, k. 55; Spisok, s. 300, SGKP, t. 1, s. 393; t. 15, cz. 1, s. 240).
15.Gubernia K[ijowska]. Powiat berd[yczowski]. Miejscowość Bryckie. Właściciel Certowicz (zmarły). Całkowita powierzchnia majątku w dziesięcinach 944 d. Całkowita powierzchnia majątku w hektarach 1031,4. Powierzchnia urzytków w dziesięcinach 904 d. Powierzchnia łąk w dziesięcinach 110 d. Powierzchnia nieużytków w dziesięcinach 40. Honoraty Borzęckiej, potem Trzecieskich. (Spis, k. 55; Spisok, s. 300, SGKP, t. 1, s. 393; t. 15, cz. 1, s. 240).

Schematismus, 1839: Łodygowice. W. K. Bes. Honorata von Borzęcka. Just. Żywiecer Magistrat.


1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 4. 2. 1675-1700

Józef Konstanty z Kozarzowa. Rodzice: Janusz i ? X. Bezpotomny.

Biografia: W 1697 roku komornik ziemski chełmski. W tym samym 1697 roku wraz z Krzysztofem i szlachtą ziemi chełmskiej brał udział w elekcji Augusta II Sasa. W 1608 roku deputat na trybunał. Skarbnik Żydaczowski.
Być może ten sam Józef - syn Janusza Konstantego i Anny Sławskiej. W latach 1710-1727 skarbnik żydaczowski (nominacja 26 marca 1710 roku). W 1713 roku wraz z Wojciechem opiekun prawny Jana, Jakuba i Łukasza. W 1726 roku rotmistrz wybrańców województwa ruskiego. 27 marca 1726 roku przegrał sprawę z wybrańcami Jackiem i Steckiem Olbinami. W 1727 roku łowczy przemyski (nominacja 7 sierpnia 1726 roku i powtórna 26 kwietnia 1727 roku). Zmarł w ? 8 lutego 1735 roku.

Boniecki 1900/2: Józef Konstanty, komornik ziemski chełmski, i Krzysztof, podpisali z ziemią chełmską elekcję Augusta II-go [1697 roku].

Uruski 1904/1: Józef, komornik chełmski, skarbnik żydaczowski, deputat na trybunał 1698 r.

Dyrowski, 1792: Jozef zaś Rotnistrz, Brat rodzony J. W. Antoniego z Kozarzewa Borzęckiego Kasztelana Przemyskiego Młodzianem umarł.

Urzędnicy 1987/3/1: Józef skar[bnik] Żyd[aczowski] (1710-27), łow[czy] Prz[emyski] (1727), zmarł 1735 (Bon[iecki] II, s. 67; Nies[iecki] II, s. 256].

Boniecki 1900/2: Józef, skarbnik żydaczowski 1710 r, łowczy przemyski 1727 r.

Urzędnicy 1987/3/1: 1484 Józef Borzęcki skarbnik żydaczowski N[ominacja] 26 III 1710 (Sig. 17, s. 87 – po śmierci Chłopickiego) A[wans] 7 VIII 1726 na łowczego prz[emyski].

Urzędnicy 1987/3/1: 1745 Józef Borzęcki, przedtem skarbnik żyd[aczowski], łowczy przemyski N[ominacja] 7 VIII 1726 (Sig. 21, s. 100; powtórna N[ominacja] 26 IV 1727 – Sig. 20, s. 226, obydwie po śmierci F. Orzechowskiego) zmarł a 8 II 1735 (Sig. 24, s. 35).

Niesiecki 1839/2: Józef Konstanty skarbnik Zydaczewski, komornik Chełmski.

Korczyński, 1759: Józefa Skarbnika Żydaczewskiego, Komornika Chełmskiego.

Bondyra, 1996: Sejmik (zjazd) w dniu 8 października 1715 roku. Marszałek: Józef Konstanty Borzęcki. Podstawą zwołania sejmiku była limita poprzedniego sejmiku z 10 września 1715 roku (APL CChR 120/20205, k. 459-460v laudum).

Bondyra, 1996: Sejmik (zjazd) w dniu 8 października 1715 roku. Marszałek: Józef Konstanty Borzęcki. Podstawą zwołania sejmiku była limita poprzedniego sejmiku z 10 września 1715 roku (APL CChR 120/20205, k. 459-460v laudum).

Gmiterek, br: 82. 3 IX 1698 Żyd lubelski Jonas Ickowicz ustanawia szlachtę: Adama Derengowskiego. Cześnika żytomirskiego, Józefa Borzęckiego, komornika ziemskiego chełmskiego, Franciszka Jastrzębskiego, komornika ziemskiego lwowskiego, Zygmunta Szopniewskiego, Michała Cichockiego i Jana Biesiadowskiego swoimi pełnomocnikami generalnymi we wszystkich sprawach na okres trzech lat (CLPlenip. 7, k. 222v).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 1650-1675

Felicjan. Rodzice: Marcin i ? Orchowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?..

Biografia: X.

Kochanowski, 1900: Felicjan - syn Marcina z Ziemi Chełmskiej, uczeń w roku akademickim 1650/1651.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 1650-1675

Jan z Kozarzowa. Rodzice: ? i ? X. Ślub: Zofia Rożnowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Władysław. Jakub. Regina.

Biografia: Nie żył już w 1686 roku. Zofia nie żyła już w 1718 roku.

Teki Dworzaczka: Jan z Kozarzewa, nie żyjący już w r. 1686, miał z żony Zofii Rożnowskiej, nie żyjącej w r. 1718, synów: Władysława i Jakuba oraz córkę Reginę.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 1. 1675-1700

Regina. Rodzice: Jan i Zofia Rożnowska. Ślub: Jan Gintowt. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: Poślubiła w Gębicach 14 lipca 1715 roku. Jana Gintowta, syna ? i ??. Żyli jeszcze w 1718 roku.
Być może ta sama Regina będąc jeszcze panną 14 lutego 1708 roku została matką chrzestną.
 

Teki Dworzaczka: Panna Regina, chrzestna 14 II 1708 r. (LB Dobrzyca).

Teki Dworzaczka: [Regina], która wyszła w Gębicach 14 VII 1715 r. za Jana Gintowta i żyła z nim jeszcze w r. 1718.

Teki Dworzaczka 15487: 1715 [roku], 14 [VII/lipca] G[enerosus/urodzony] D[dominus/pan] Jan Gintowtt [x/ślub] Regina Borzęcka Nobiles [Nobilitowana]. [Świadkowie:] G[enerosus/urodzony] D[dominus/pan] Paweł Rodomiński, G[enerosus/urodzony] D[dominus/pan] Andrzej Szczygielski (LB Gębice, 1715).

Teki Dworzaczka 6859: Jan Gintoft, s[yn] o[lim/już nieżyjacego] Piotra G[enerosus/urodzonego] z Zofji Szymańskiej z [I/jednej strony] i Regina Borzęcka, c[órka] o[lim/już nieżyjącego] Jana B[orzęckiego] z ol[im/już nieżyjącej] Zofji Roznowskiej, z [II/drugiej strony] małż[onkowie], kwit[ują] z inwentarza (pyzdrzańskie 1718, f. 26v, nr. 157).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 2. 1675-1700

Władysław. Rodzice: Jan i Zofia Rożnowska. Ślub: Zofia Jabłkowska. Rodzice: ? i ? X. Bezdzietni.

Biografia: Poślubił w 1690 roku Zofię Jabkowską, córkę Mikołaja i Elżbiety Radeckiej. Bezpotomni. W 1686 roku miał przywilej na sołectwo w Policku w kluczu ciążyńskim wydany przez biskupa poznańskiego Wierzbowskiego. 18 listopada 1718 roku spisał w Balicach testament. W 1721 roku odkupił za 1100 złotych od Wawrzyńca Jankowskiego i jego żony wójtostwo we wsi królewskiej Dębno. 20 marca 1736 roku spisał w Dębnie testament. Bezpotomny. Nie żył już w 1739 roku.

Teki Dworzaczka: Władysław miał w r. 1686 przywilej na sołectwo w Policku w kluczu ciążyńskim dany mu przez biskupa poznańskiego Wierzbowskiego (P.1111 I k.87v). Mąż Zofii Jabłkowskiej, córki Mikołaja i Elżbiety Radeckiej 1690 r. (Py.156 s.92; G.90 k.140,141). Roborował 1718 r. swój testament, datowany w Balicach 18 XI t. r. (I.Kon.75 k.97). Od Wawrzyńca Jankowskiego i jego żony odkupił w r. 1721 za 1.100 zł wójtostwo we wsi królewskiej Dębnie (I.Kon.75. k.294v). Spisał w tym Dębnie testament 20 III 1736 r. Bezdzietny, nie żył już w r. 1739 (I.Kon.77 k.151).

Teki Dworzaczka 111: Władysław Borzęcki, s[yn] o[lim/już nieżyjącego] Jana B[orzęckiego], przywilej na soł[ectwo] Policko dany sobie przez Stefana Wierzbowskiego b[isku]pa poznań[skiego] w kl[uczu] ciążyńskim (poznańskie, inskrypcje, 1686, f. 87v, nr 1111 I).

Teki Dworzaczka 6518: Wład[ysław] Borzęcki i Zofja Jabłkowska, małż[onkowie] z [I/jednej strony] i Stanisław Wierzbiński w im[ieniu] sw[oim] i żony Zofji Małachowskiej z [II/drugiej strony] kontr[akt] [sub vadium/sumy] 200 zł. (pyzdrzańskie 1690, p. 92, nr 156).

Teki Dworzaczka 10375: Jan Jabłkowski, [olim/już nieżyjącego] Mikołaja J[abłkowskiego] z Elżb[iety] Radeckiej syn z [I/jednej strony] i Władysł[aw] Borzęcki i Zofja J[abłkowska] małż[onkowie] ona w tow[arzystwie] Jana J[abłkowskiego] jako br[a]ta rodz[onego] z [II/drugiej strony] kontrakt spis[any] w Radłowie [sub vadium/sumy] 2000 złp. (gnieźnieńskie 1697, f. 140). Zofja J[abłkowska], c[órka] o[lim//już nieżyjącego] Mik[ołaja] z Elżb[iety] Radec[kiej]. (gnieźnieńskie 1697, f. 141, nr. 90).

Teki Dworzaczka 12499: G[enerosus/urodzony] Wład[ysław] Borzęcki, kwit[uje] Stanisł[awa] Otto Trąmpczyńskiego s[yna] o[lim/już nieżyjącego] Mac[ina] O[tto] Tr[ąmpczyńskiego] z 1000 t[alarów] zapis[anych] 1714 [roku] (konińskie 1717, f. 472, nr. 73).

Teki Dworzaczka 12563: G[enerosus/urodzony] Władysław z Kozarzewa Borzęcki, s[yn] o[lim/już nieżyjącego] Jana z ol[im/już nieżyjącej] Zofii Roznowskiej, rob[uje] swój testament dat[owany] w Balicach p[ią]t[e]k po św[iętym] Marcinie r[oku] b[ierzącego] (konińskie 1718; f. 97, nr. 75).

Teki Dworzaczka 12720: G[enerosus/urodzony] Wawrzyniec Jankowski i Marianna Fonanna (?) małż[onkowie] z [I/jednej strony] i Wład[ysław] Borzęcki, s[yn] o[lim/już nieżyjącego] Jana z [II/drugiej strony] kontr[akt] sprzed[arzy] wójt[ostwa] wsi Dębno w st[arost]wie kolskim [sub vadium/symy] 1100 złp. (konińskie 1721, f. 294v, nr. 75).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 3. 1675-1700

Jakub. Rodzice: Jan i Zofia Rożnowska. Ślub: Marianna Bardzka. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Zofia, Wojciech Józef, Jan Augustyn, Józef Jan, Urszula, Anna.

Biografia: Poślubił przed 2 sierpnia 1702 roku wdowę Mariannę Bardzką, herbu Szaszor, córkę Piotra i Urszuli Młodziejowskiej. W 1705 roku dzierżawca od Andrzeja Rożnowskiego wsi Węgierka. W latach 1711-1714 dzierżawca Dzierzązna. Mąż w 1715 roku Marianny Pląskowskiej, córki Jana i Urszuli Młodziejewskiej. Żył jeszcze w 1739 roku. Nie żył już w 1740 roku.

Teki Dworzaczka: Jakub, syn Jana, a brat powyższego Władysława, ożenił się w r. 1702 z Marianną Bardzką, córką Piotra i Urszuli Młodziejowskiej, wdową 1-o v. po Eliaszu Birszyńskim (G.91 k.99). Był w r. 1705 dzierżawcą wsi Węgierki, dziedzicznej Andrzeja Rożnowskiego (LB Gozdowo), a w l. 1711-14 dzierżawcą Dzierzązna (LB Gębice). Marianna żyła jeszcze w r. 1737 (I.Kon.79 k.188v), a Jakub w r. 1739 (ZTP 49 k.77). Nie żył już Jakub w r. 1740 (I.Kal.177 s.326). Ich córka Zofia. Synowie Wojciech Józef, Jan Augustyn i Józef Jan.
Bardzka Marianna herbu Szaszor - córka Piotra i Urszuli Młodziejowskiej. Poślubiła primo voto w 1699 roku mieszczanina Eliasza Bergera (zwanego również Birszyńskim lub Bierczyńskim) zamordowanego w 1701 roku. Wdowa. Poślubiła secundo voto przed 2 sierpnia 1702 roku Jakuba Borzęckiego z Kozarzewa, któremu powiła Zofię, Wojciecha Józefa, Jana Augustyna i Józefa Jana. Żyła jeszcze w 1737 roku.

Skowroński W. J., br.: Jakub dzierżawca w Węgierkach 1705-1707, w Dzierżążnie pow. mogileński 1711-1713; ślub Maria ?. Dzieci: Józef Jan, Jan Augustyn, Józef.

Teki Dworzaczka 15486: 1713 [roku], 10 [VII/lipca] G[enerosus/urodzony] D[dominus/pan] Andrzej Szczygielski [x/ślub] G[enerosus/urodzona] Barbara Wielkostowska [Świadkowie:] G[enerosus/urodzony] D[dominus/pan] Jakub Borzęcki i M[agnificus/wielmożny] D[dominus/pan] Kasper Rożnowski z Dzierżązny (LB Gębice, 1713).

Teki Dworzaczka 15445: 1716 [roku], 23 [IV/kwietnia] Marjanna, c[órka] G[enerosus/urodzonego] D[dominus/pana] And[rzeja] Szczygielskiego i Barbary. [Świadkowie:] G[enerosus/urodzony] D[dominus/pan] Jakub Borzęcki i G[enerosus/urodzona] D[dominus/pani] Marjanna Wilkostowska 17 [kwietnia] [urodzona] (LB Gębice, 1716).

Teki Dworzaczka 6288: Jakub Borzęcki, maż[onek] Marianny Barskiej, wd[owy] [1-o/primo] v[oto] po ol[im/już nieżyjącym] Eljaszu Bierczyńskim (nakielskie 1720, f. 29v, nr. 201 III).

Niesiecki 1839/2: Jakub pojął Maryannę Bardzką, syn z niej Józef i córka Anna.

Niesiecki, 1839/2: Łukasz [Bardzki vel. Bardski herbu Szaszor] z ? Grudzieckiej, kasztelanki Międzyrzeckiej miał potomstwo. Córka Łukasza , Maryanna [Bardzka], Jakóba Borzęckiego małżonka.

Teki Dworzaczka: Jakub, w r. 1715 mąż Marianny Pląskowskiej, córki Jana i Urszuli Młodziejewskiej (P.1149 I k.59v).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 3. 1. 1700-1725

Zofia. Rodzice: Jakub i Marianna Bardzka. Ślub: Józef Jabłkowski. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: Urodzona przed 5 lutego 1705 (chrzest) roku. Zmarła w Poznaniu 27 stycznia 1827 roku w wieku 65 lat. Poślubiła Wawrzyńca Jabłkowskiego herbu Wczele. W 1733 roku w powiecie przedeckim otrzymała od męża zapis dożywocia. Małżonkowie nie żyli już w 1774 roku.

Teki Dworzaczka: Zofia była w r. 1737 żoną Józefa Jabłkowskiego.

Teki Dworzaczka: Zofia i jej mąż Wawrzyniec Jabłkowski nie żyli oboje w r. 1774.

Boniecki 1905/8: Wawrzyniec Jabłkowski herbu Wczele, w powiecie przedeckim zeznał 1733 r. zapis dożywocia z żoną, Zofią z Borzęckich (Gr. Przed. 87 f. 147).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 3. 2. 1700-1725

Józef Jan. Rodzice: Jakub i Marianna Bardzka. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Teki Dworzaczka: [Józef Jan], ochrzc. 5 II 1705 r. (LB Gozdowo).

Skowroński W. J., br.: Józef Jan [Jakub i Mariai ?] urodzony Węgierki; chrzest 5.02.1705 (LB Gozdowo).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 3. 3. 1700-1725

Jan Augustyn. Rodzice: Jakub i Marianna Bardzka. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Bezpotomny.

Biografia: Bezpotomny. W 1737 roku występował wraz z bratem Wojciechem Józefem. Żył jeszcze w 1740 roku. Nie żył już w 1741 roku.

Teki Dworzaczka: [Jan Augustyn] w r. 1739 spadkobierca i jeden z wykonawców testamentu stryja Władysława (I.Kon.77 k.151). Żył jeszcze w r. 1740 (I.Kal.177 s.326). Bezpotomny, nie żył już w r. 1741 (I.Kon.77 k.210).

Teki Dworzaczka 1238: Jan Borzęcki w im[ieniu] sw[oim] i ojca Jakóba B[orzęckiego] (f. 77) (Zap. Tryb. Piotrkowskie, 1739, nr. 49).

Teki Dworzaczka 13704: G[enerosus/urodzony] Jan Borzęcki, ol[im/już nieżyjącego] Wład[ysława] B[orzęckiego] bratanek i spadkob[ierca] i obok innych wykon[awca] test[amentu] ol[im/już nieżyjącego] stryja, (konińskie 1739, f. 151, nr. 77) Testam[ent] ol[im/już nieżyjącego] stryja dat[owany] we wsi Dembny 1736 [roku] 20 [III/marca].

Teki Dworzaczka 5483: Jan Borzęcki, s[yn] o[lim/już nieżyjącego] Jakuba B[orzęckiego] i ol[im/już nieżyjącego] Władysława Borz[ęckiego] b[ez]p[otomnie] [+/zmarłego] bratanek, w im[ieniu] sw[oim] i Wojciecha brata swego rodz[onego] kwit[ował] synagogę kalis[ką] (kaliskie 1740, p. 326, nr. 177).

Skowroński W. J., br.: Jan Augustyn [Jakub i Maria ?] urodzony Dzierżążno; chrzest 26.08.1711 (LB Gębice).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 3. 4. 1700-1725

Wojciech Józef. Rodzice: Jakub i Marianna Bardzka. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: W 1737 roku występował wraz z bratem Janem Augustynem. W 1739 roku spadkobierca i jeden z wykonawców testamentu stryja Władysława. W 1774 roku sprzedał za 30000 złotych Pawłowi Józefowi Małachowskiemu odziedziczone po Bardzkich wsie Grotowy Wielkie, Grotowy Małe, Kleparz, Grzybowo, oraz część Stawu. Żył jeszcze w 1777 roku.

Teki Dworzaczka: Wojciech Józef i Jan Augustyn występowali w r. 1737 (LB Gębice)

Teki Dworzaczka: Wojciech Józef, dziedzic wsi Grotowy Wielkie i [Grotowy] Małe, Kleparz, Grzybowo, części w Stawie, odziedziczonych po Bardzkich, sprzedał te dobra w r. 1774 za 30.000 zł w. generałowi pruskiemu Pawłowi Józefowi Małachowskiemu i jego żonie (G.100 k.590). Żył jeszcze w r. 1777 (I.Kon.81 k.132v).

Teki Dworzaczka 13774: G[enerosus/urodzony] Wojciech Borzęcki, ol[im/już nieżyjącego] Jakuba B[orzęckiego] syn, ol[im/już nieżyjącego] Władysława tegoż ol[im/już nieżyjącego] Jakuba brata rodz[onego] bratanek rodz[ony], tegoż ol[im/już nieżyjącego] Władysława stryja, jak i ol[im/już nieżyjącego] Jana brata swego, niedawno zmarłego, bezpotomnych, obok siostry swej spadkobierca, w im[ieniu] sw[oim] i panny Urszuli Borzęckiej, siostry swej rodzonej, chorej, kwituje J[jego] M[agnificus/wielmożnego] Gurowskiego obecnego kasztelana gnieźn[ieńskiego], st[arost]ę kolsk[iego] i brdowskiego z zapisu dłuż[nego] danego ol[im/już nieżyjącemu] stryjowi na s[umę] 6208 t[alarów] w r[oku] 1721 (konińskie 1741, f. 210, nr. 77).

Teki Dworzaczka 14351: Wojc[iech] Borzęcki, s[yn] o[lim/już nieżyjącego] Jak[uba] B[orzęckiego] z ol[im/już nieżyjącej] Marjanny Barskiej, nepos[wnuk] ol[im/już nieżyjącego] Piotra Bar[skiego] i Urszuli Młodziejewskiej, a ol[im/już nieżyjących] Egidjusza, Michała, Jadwigi, Barbary, Rozalii, Magdaleny, Bardskich, siostrzeniec i po ich [+/śmierci] b[ez]p[otomnej] jedyny spadkob[ierca], d[óbr] Gutowy W[ielkie] i M[ałe], Kleparz, Grzybowo, Sławęcina, Bierzglina i cz[ęśc]i w Stawie dziedzic, z [I/jednej strony] i Jan Adam Fryderyk de Szekely, kap[itan] reg[imentu] kon[nego] huzarów gen[erała] Małachowskiego, w im[ieniu] Pawła-Józefa gen[erała] por[ucznika] kaw[alerii] orderów i wodza regim[entu] jednego [1-go?/pierwszego?] w służbie króla prus[kiego] i Krystyny-Zofji de Junge Jungefelth małż[onków] Małachowskich plen[ipoten]t z [II/drugiej strony] kontrakt sprzed[aży] tych dóbr [sub vadium/sumy] 30000 zł. węgier[skich] (gnieźnieńskie 1774/100, f. 590) Akt sprzed[aży] zezn[ali] 4 [V/maja] [1774 roku] (gnieźnieńskie 1774, f. 590v, nr 100).

Teki Dworzaczka 15230: G[enerosus/urodzony] Wojc[iech]-Józef z Kozarzewa Borzęcki, s[yn] o[lim/już nieżyjącego] Jakuba, a ol[im/już nieżyjącego] Władysława b[ez]p[otpmnie] [+/zmarłe]go bratanek rodz[ony] i spadkob[ierca] (konińskie 1777, f. 132v, nr. 81).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 3. 5. 1700-1725

Urszula. Rodzice: Jakub i Marianna Bardzka. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 3. 6. 1700-1725

Józef. Rodzice: Jakub i Marianna Bardzka. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Skowroński W. J., br.: Józef [Jakub i Maria ?] urodzony Dziorżążno; chrzest i zmarł 20.03.1713.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 1. 5. 3. 7. 1700-1725

Anna. Rodzice: Jakub i Marianna Bardzka. Ślub: Krzysztof Gizowski. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: Poślubiła Krzysztofa Giszowskiego herbu Nowina, syna ? i ? Łęckiej, któremu powiła dwóch synów i córki. Pochodziła ze Skrzyńca.

Niesiecki 1839/2: [Anna] za Krzysztofem Gizowskim.

Niesiecki 1839/4: Krzysztof Giszowski herbu Nowina od brata Janowego idący, urodzony z Łęckiej herbu Nałęcz, w wielu kampaniach doświadczonego serca, z Anny Borzęckiej z Skrzyńca zostawił liczne potomstwo: synów dwóch, córkę zamężną, drugie Pannami natenczas były.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 1625-1650

Jan Roman. Rodzice: ? i ? X. Ślub: Krystyna Krzewska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Mikołaj, Aleksander, Marcin, Zygmunt, Franciszek, ? córka, ? córka, Anna. Konstancja.

Biografia: Nie żył już w 1671 roku.. Nie żył już w 1692 roku.

Dyrowski, 1792: [Jan Roman], Ktory poprysiągłszy dożywotnią przyjaźń W. J. Pannie Chrystynie Kręskiey, z ktorą spłodził piąciu Synow: Mikołaia, Alexandra, Marcina, Zygmunta, i Franciszka. Corek zaś cztery z ktorych [? Borzęcka], druga [? Borzęcka], trzecia Anna, czwarta Konstancya.

Teki Dworzaczka: Jan Roman, nie żyjący już w r. 1671, ojciec Franciszka.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 1. 1650-1675

Mikołaj. Rodzice: Jan Roman i ? Krystyna Kręska. Bezpotomny.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Mikołay naystarszy Syn Jana Romana, służywszy za Towarzysz pod znakiem Husarskim, Młodzianem umarł.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 1650-1675

Aleksander z Kozarzowa. Rodzice: Jan Roman i ? Krystyna Kręska. Ślub: Anna Karśnicka. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Katarzyna, Feliks, Krzysztof, Wojciech, Stanisław, Mikołaj.

Biografia: Aleksander z Borzęcina - syn Jana i Krystyny Krzewskiej. Urodzony w ? około 1662 roku. Zmarł w ? około 1707 roku. W 1692 roku wojski płocki.

Dyrowski, 1792: Alexander drugi Syn Jana Romana, był Woyskim Płockim, w Bełzkim zaś Woiewodztwie, w dożywotnią przyiaźń poioł W. J. P. Annę Karśnicką z Woiewodztwa Bełzkiego, przeniosł się w ziemię Chełmską; gdzie prawem dziedzicznym, nabył dobr Maszowa, Podchorodyny, i części w Chorodnie za Bugiem Rzeką; i pod Włodawą posiadał wieś Sochawę, do Włodawy należącą, od J. WJ. P. Ludwika Pocieia, na ow czas Podskarbiego Litewskiego. Tenże Alexander Woyski Płocki, z tąż Anną Karśnicką, spłodził w tychże Dobrach, Piąciu Synow: Felixa, Krzysztofa, Woyciecha, Stanisława i Mikołaia Nayukochańszego Ojca [Kazimierza]. Córkę tylko iedną miał W. Jmć P. Katarzynę.

Dyrowski, 1792: [Michała ojca Kazimierza] Rodzica, Aleksandra Woyskiego Płockiego, który żyiąc lat 89. pochowany w Chełmie w Monastyrze u XX. Bazylianów Cerkwi Unitow, roku 1707 pod czas Jnkursyi Szwedzkiey i Moskiewskiey.

Boniecki 1900/2: Aleksander, syn niegdy [już nieżyjącego] Jana i Krystyny Krzewskiej 1692 r. Tenże sam pewno Aleksander, wojski płocki 1692 r.

Bondyra, 1996: Sejmik przedsejmowy (przed elekcją) w dniu 19 kwietnia 1697 roku. Na posłów sejmu walnego obrano m. in. Aleksandra Borzęckiego, łowczego płockiego; Marcina Franciszka Borzęckiego, sędziego ziemskiego chełmskiego. Podstawą zwołania sejmiku był uniwersał prymasa z 28 marca 1697 roku (APL CChR 8/20335, k. 66-69 laudum, 79-82 laudum-kopia, k. 136-137v laudum, 144-147v laudum-kopia).

Bondyra, 1996: Sejmik elekcyjny podsędka ziemskiego w dniu 20 sierpnia 1703 roku. Obrano kandydatów na ziemskie urzędy sędziowskie. Był wśród nich m. in. Aleksander Borzęcki, wojski płocki. Podstawą zwołania sejmiku był uniwersał wojewody ruskiego J. S. Jabłonowskiego z dnia 26 lipca 1703 roku (APL CChR 13/20340, k. 147 laudum).

Bondyr,a 1996: Sejmik konfederacki w dniu 23 marca 1706 roku. Marszałek: Aleksander Borzęcki, wojski płocki (APL CCrasnost.R 28/19747, k. 292-293 laudum).

Bondyra, 1996: Sejmik konfederacki w dniu 27 kwietnia 1706 roku. Marszałek: Aleksander Borzęcki. Podstawą zwołania sejmiku była limita poprzedniego sejmiku z dnia 23 marca 1706 roku (APL CChR 116/20201, k. 303v-304v laudum).

Gmiterek, 1996: Regestr ichmci panow obywatelow ziemie chełmskiej i powiatu krasnostawskiego na pospolite ruszenie pod warszawą zgromadzonych na sejm electionis ad 1669. JMP Marcjan Borzęcki, JMP Marcin Borzęcki, strażnik, JMP Alexander Borzęcki, JMP Florian Borzęcki swym i rodzonego swego P. Wojciecha imieniem, (k. 223v), JMP Szebor Borzęcki, Poczet JMP Stanisława Borzęckiego z Wiśniowa. Sejmik chełmski w Chełmie 8 kwietnia 1669.

Gmiterek, 1996: 29 października Piaseczyński 1672 pozwał przed swój kasztelański i pułkowniczy sąd rotmistrza Stanisława Stawskiego z obozu Regowskiego, zarzucając mu defraudację 6000 zł wojskowych pieniędzy. Parę dni potem Stawski przed sądem wojskowym swojego obozu oskarżył porucznika Mikołaja Siestrzewitowskiego, chorążego Aleksandra Borzęckiego i trzynastu innych pospolitaków o bunt, opuszczenie obozu i poczynienie różnych szkód. Zapadł wyrok skazujący cztery osoby „pryncypałów” tych wydarzeń, na infamię, „ucięcie szyi” i konfiskatę dóbr, pozostałych zaś na infamię i utratę dóbr (KGChRMO g-109, k. 353v).

Gmiterek, 1996: Regestr ichmciow panów obywatelow ziemi chełmskiej zostających przy boku wielmożnego jmci pana| kasztelana ziemi chełmskiej w obozie pod lublinem pod chorągwią generalną. JMP Stanisław Borzęcki,... JMP Marcin z Koziarzewa Borzęcki, JMP Adrian Konstanty Borzęcki, JMP Aleksander Borzęcki, JMP Michał Borzęcki imieniem rodzica swego. Oblatował 5 grudnia 1672 roku w grodzie chełmskim Wojciech Wojucki (KRChRMO g-109, k. 378-379).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 1. 1675-1700

Katarzyna. Rodzice: Aleksander i Anna Karśnicka. Ślub: Kazimierz Stawski. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Paweł.

Biografia: Poślubiła Kazimierza Stawskiego. Kazimierz nie żył już w 1720 roku.

Dyrowski, 1792: [Katarzyna], ta się dostała w stan Małżeński W. J. P. Kazimierzowi Stawskiemu, z ktorey spłodzony iest Paweł w Babicach na Wołyniu.

Teki Dworzaczka: Katarzyna, żona Kazimierza Stawskiego, nie żyjącego w r. 1720.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 2. 1675-1700

Feliks [Szczęsny] Rodzice: Aleksander i Anna Karśnicka. Ślub: Fruzyna Hałyńska. Bezpotomny.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Felix czyli Szczesny naystarszy Syn Alexandra, poioł w dożywotnią przyiaźń W Jmść Pannę Fruzynę Hałyńską w Ziemi Chełmskiey, sam był Porucznikiem pod Pancerną Chorągwią, J. W. Sapiechy Krayczego Litewskiego, lecz oboie bezpotomnie z tym się pożegnali światem.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 3. 1675-1700

Krzysztof. Rodzice: Aleksander i Anna Karśnicka. Ślub: Rachela Czyż. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Jan, Józef.

Biografia: Poślubił Rachelę Czyż, herbu Godziemba. W 1697 roku wraz z Józefem Konstantym i szlachtą ziemi chełmskiej uczestniczył w elekcji Augusta II Sasa. Nie żył już w 1713 roku. Rachela żyła jeszcze w 1728 roku.

Uruski 1904/1: [Krzysztof] podpisał elekcyę 1697 r.; z jego synów: Józef [i] Antoni.

Dyrowski, 1792: Krzysztof drugi Syn Alexandra, osiadłszy w Powiecie Krasnostawskim, zaślubił sobie W. J. Pannę Rachelę Czyżowną, Stolnikownę Wileńską, z ktorą miał dwoch synow, pierwszy Jan, drugi Jozef, sławą Kaznodzieyską zaszczyceni Mężowie, bieg życia swego zakończyli.

Boniecki 1900/2: Józef Konstanty, komornik ziemski chełmski, i Krzysztof, podpisali z ziemią chełmską elekcję Augusta II-go [1697 roku].

Boniecki 1900/2: Wojciech i Józef, opiekunowie Jana, Jakuba i Łukasza, synów Krzysztofa, i Racheli Czyżówny 1713 r.

Boniecki 1901/4: Rachela [Czyż herbu Godziemba] - wdowa po Krzysztofie Borzęckim 1728 r.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 3. 1. 1700-1725

Józef. Rodzice: Krzysztof i Rachela Czyż. Bezpotomny.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Jozef [kaznodzieja] w Zakonie OO. Cystersow.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 3. 2. 1700-1725

Jan. Rodzice: Krzysztof i Rachela Czyż. Bezpotomny.

Biografia: W 1713 roku wraz z braćmi Jakubem i Łukaszem otrzymał opiekunów prawnych w osobach Wojciecha i Józefa.

Dyrowski, 1792: Jan [kaznodzieja] był Jezuitą.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 3. 3. 1700-1725

Jakub. Rodzice: Krzysztof i Rachela Czyż. Bezpotomny.

Biografia: W 1713 roku wraz z braćmi Janem i Łukaszem otrzymał opiekunów prawnych w osobach Wojciecha i Józefa.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 3. 4. 1700-1725

Łukasz. Rodzice: Krzysztof i Rachela Czyż. Bezpotomny.

Biografia: W 1713 roku wraz z braćmi Janem i Jakubem otrzymał opiekunów prawnych w osobach Wojciecha i Józefa.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 4. 1675-1700

Wojciech. Rodzice: Aleksander i Anna Karśnicka. Ślub: ? Dedyńska. Rodzice: ? i ? X. Bezpotomni. Ślub: Zofia Rogalówna Zawadzka. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Andrzej, Michał.

Biografia: rotmistrz.

Dyrowski, 1792: Woyciech trzeci syn Alexandra, był Chorążym pod J. W. J. Panem Romanowskim Podkomorzym Chełmskim, Rotmistrzem Chorągwi Pancerney. Który pierwszym związkiem Małżeńskim, z Wielmożną Jmość Panną [?] Dedyńską Stolnikowną Owrucką, żywszy bezpotomnie. Drugim związkiem Małżeńskim, poioł w dożywotnią przyiaźń, w Ziemi Chełmskiey W. Jmść Pannę Zofią Rogalownę Zawadzką, ktora światu Polskiemu wydała dwoch synow, Antoniego i Michała.

Boniecki 1900/2: Wojciech i Józef, opiekunowie Jana, Jakuba i Łukasza, synów Krzysztofa, i Racheli Czyżówny 1713 r.

Żychliński, 1900/22: Stanisław Rogala Zawadzki z Ewy z Budzisławia Wysockiej herbu Drya, pozostawił córkę Zofię pmo voto za Antonim Borzęckim, herbu Pólkozic, chorążym Czerniechowskim, a sdo voto za Wojciechem Rogalą Zawadzkim.

Żychliński, 1900/22: Wojciech Rogala Zawadzki, miał za żonę Zofią Zawadzką, chorążankę chełmińską, wdowę po Antonim Borzęckim. Z niej syn.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 4. 1. 1700-1725

Antoni. Rodzice: Wojciech i Zofia Rogalowa Zawadzka. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: [Antoni] w Ordynacyi Zamoyskiey, był Generalnym Kommissarzem, pod J. W. Woiewodą Lubelskim. Lecz śmierć zazdrosna, tamę mu założyła, od poświęcania się dalszym usługom Oyczyzny.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 4. 1. 1700-1725

Michał. Rodzice: Wojciech i Zofia Rogalowa Zawadzka. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: major.

Dyrowski, 1792: Michał zaś, życie swoie poświęcił na usługi Oyczyźnie w Regimencie Brylowskim będąc Majorem, dni życia swego Młodzianem zakończył w Saxonii.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1675-1700

Stanisław. Rodzice: Aleksander i Anna Karśnicka. Ślub: Teresa Karska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Józef Krzysztof. ? syn.

Biografia: Poślubił Teresę Karską, córkę Krzysztofa i Zofii Naramowskiej. W 1718 roku zapisał żonie posag 7000 złotych na połowie należących do niego części wsi Horodna i Podhorodna w ziemi chełmskiej.

Dyrowski, 1792: Stanisław syn czwarty Alexandra, przeniósłszy się do Wielkopolskiey, wziął za Towarzyszkę życia W. J. Pannę Teressę Karską, z ktorą znowu przeniosł się do ziemi Chełmskiey, w ktorey posiadał dobra Podchorodyny z przyległościami. Z tąż Małżonką swoią miał syna Jozefa [i ? Borzęckiego].

Teki Dworzaczka: Stanisław, syn zmarłego Aleksandra, oprawił w r. 1718 żonie swej Teresie Karskiej, córce Krzysztofa i Zofii Naramowskiej, posag 7.000 zł na połowie swych części we wsiach Horodna i Podhorodna w ziemi chełmskiej (P.1156 k.212). Ich syn Józef Krzysztof.

Teki Dworzaczka 14833: Stanisł[aw] Borzęcki, s[yn] o[lim/już nieżyjacego] Aleks[andra], na 1/2 części d[óbr] Horodna i Podhorodna w z[iemi] chełmskiej ż[onie] Teresie Karskiej, c[órce] Krzysztofa K[arslkiego] z Zofji Naramowskiej, zap[isał] 7000 złp. pos[agu] (poznańskie, inskrypcje, 1718, f. 212, nr. 1156).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 1700-1725

Józef Krzysztof. Rodzice: Stanisław i Anna Karska. Ślub: Serafina Wiktoron. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Onufria, Wincenty. Marcin, Mateusz.

Biografia: Urodzony w ? przed 12 września 1718 (chrzest) roku. Jego ojcem chrzestnym był Maciej Stanisław. Na dokumencie z dnia 13 lutego 1775 r. występuje jako cześnik chełmski. Nie mógł jednak pełnić wtedy tej funkcji gdyż w tym czasie cześnikiem chełmskim był Stanisław Siła Nowicki. W 1788 roku cześnik chełmiński. Zmarł w 1799 roku. Pochowany w kościele św. Jana Chrzciciela w Kościelcu (epitafium).

Teki Dworzaczka: Józefa Krzysztofa trzymał do chrztu 12 IX 1718 r. Maciej B[orzęcki], dziedzic Goli (LB Gostyń).

Dyrowski, 1792: [Jozef], ktory zaślubiwszy sobie W. J. Pannę [Serafinę] Wiktoronę Chorążankę Trembowolską, w Krakowskim Woiewodztwie, Dziedziczy [1792] dobra Kościelec z przyległościami, pod Krząnowem [Chrzanowem], maiący syna Wincentego.

Urzędnicy 1992/3/2: Józef, rzekomy cz[eśnik] Ch[ełmski] (1775).

Urzędnicy 1992/3/2: 1088 jako cześnik ch[ełmski] występował 13 II 1775 Józef Borzęcki (TCN 11, s. 42.). Nie mógł jednak pełnić wtedy tej funkcji gdyż w tym czasie cześnikiem chełmskim był Stanisław Siła Nowicki.

Boniecki 1900/2: Józef, cześnik chełmiński 1788 r.

Skowroński, br.: Józef cześnik chełmiński 1788 (Boniecki II. 66).

Jewuła i in., 2015: Młodziejowice. Borzęcki Józef. 1778-1790 szlachcic, właściciel wsi Młodziejowice, cześnik chełmski. W 1778 roku toczył spór z katedrą krakowską o dziesięcinę z swojej wsi. W 1781 roku toczył spór o zbiegłych poddanych z Akademią Krakowską. W 1790 roku mieszkał w posiadłości swego syna [Wincentego] Kościelec. Oskarżony przez proboszcza z Kościelca, księdza Russockiego o najście i zdemolowanie jego plebanii.

Jewula Ł i in. 2015: Pogorzyce, wieś. Parafia: Kościelec. Nowa Galicja. Województwo: krakowskie. Powiat: krakowski.  Cyrkuł: krakowski. Właściciel: 1783: Szembek; 1790-1801: Józef Borzęcki; 1804: Józef Hadziewicz. Rodzaj własności: szlachecka (HHSA, Baldacci 2; CPAHU Lwów, Namiestnictwo: fond 146 opis 102 sprawa 1; AN Kraków, TS, sygn. 1866; Sł. geogr., t. 8, s. 509; Materiały do słownika, cz. II, s. 233).

Jewula Ł i in. 2015: Kościelec wieś. Parafia: Kościelec. Region: Nowa Galicja. Województwo: krakowskie. Powiat: krakowski. Cyrkuł: krakowski. Właściciel: 1783: Aleksander Szembek, parafia rz.-kat. w Kościelcu; 1790: Józef Borzęcki, parafia rz.-kat. w Kościelcu; 1801: Petronela Borzęcka, parafia rz.-kat. w Kościelcu. Dzierżawca: 1801: Józef Otoski (część Borzęckiej). Rodzaj własności: mieszana. (CPAHU Lwów, Namiestnictwo: fond 146 opis 102 sprawa 1; AN Kraków, TS, sygn. 1866; Sł. geogr., t. 4, s. 447; Materiały do słownika, cz. I, s. 103-104).

Laberschek, 2014: Po Olszanickich, aż do 1786 roku właścicielem Młodziejowic był Józef Borzęcki herbu Półkozic, cześnik bracławski, a przy tym furiat. W 1774 roku odebrał od Uniwersytetu Krakowskiego dokumenty własności. Przejął tez udziały po Katarzynie z Małachowskich, wdowie po zmarłym w 1767 roku Janie Nowosielskim. Wiadomo, że uczelnia miała tam ulokowane 70000 zł, a wdowa 20000 złp. Po nim dobra przeszły w ręce Katarzyny z Małachowskich Ankwiczowej herbu Adwaniec, która również posiadała sąsiedni, odległy o kilkanaście minut spaceru dwór w Michałowicach (W. Budka, dz. Cyt., s. 200-201; Liber beneficiorum et benefactorum Universitatis, T. 1, s. 647-648).

Polaczek, 1714: Z końcem XVIII [wieku] dziedzicem Pogorzyc był Józef Borzęcki, zmarły 26. paźdź[ernika] r. 1799.

Naddłubmiańskie, 2008: W latach 60-tych do roku 1789, właścicielem wsi Młodziejowice oraz folwarku, był Borzęcki herbu Półkozic, cześnik bracławski, zaś od roku 1790 - Katarzyna z Małachowskich hrabina Ankwiczowa herbu Adwaniec.

1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 1. 1725-1750

Onufria. Rodzice: Józef i Serafina Wiktorow. Ślub: Franciszek Hadziewicza. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Serafina, Józef.

Biografia: Zmarła przed 1779 rokiem. Poślubiła Franciszka Hadziewicza herbu Wieniawa, syna Antoniego i Elżbiety Złowodzkiej, któremu powiła córkę (urodzoną w 1771 roku) i syna (urodzonego 1774 roku).
Franciszek dziedzic Osieka. W 1773 roku został po ojcu łowczym rożańskim.

Uruski: 1908/5: Antoni [Hadziewicz vel. Hadziejewicz herbu Wieniawa], łowczy rożański, miał dwie żony Franciszkę Karwicką i Elżbietę Złowodzką, z niej [syn] Franciszek [Hadziewicz] dziedzic dóbr Osieka, łowczy rożański 1773 r. (Sigil.), poślubił Onufrę Borzęcką, stolnikównę chełmską, i z niej pozostawił syna Józefa, dziedzica dóbr Pogorzyce 1795 r.

Boniecki 1904/7: Franciszek Hadziewicz herbu Wieniawa, syn Antoniego i Elżbiety Złowodzkiej dziedzic Osieka, po ojcu 1773 r. łowczy rożański, żonaty z Onufrią z Borzęckich stolnikówną [cześnikówną] Chełmską, córką Józefa i Serafiny z Wiktorów, 1779 r. już nie żyjącą. Mieli córkę (urodzoną w 1771 roku) i syna (urodzonego 1774 roku).

Boniecki, 1904/7: Antoni [Hadziewicz herbu Wieniawa], łowczy rożański, żonaty 2-o v. z Elżbietą z Złowodzkich. Z niej [syn] Franciszek [Hadziewicz], dziedzic Osieka, po ojcu 1773 r. łowczy rożański, żonaty z Onufrią z Borzęckich, stolnikówną (cześnikówną) chełmską, córką Józefa i Serafiny z Wiktorów, 1799 r. już nieżyjącą, z której Serafina, ur[odzona] 1771 roku i Józef, ur[odzony] 1774 r.

Oblata Kontraktu. Dnia 3, października 1783. W-ny Franciszek Hadziewicz Łowczym Różański, W-ej Onufryi WW-chv Józefa Borzęckiego i Serafiny z Wiktorów małżonków córki mąż swojem i ur ur Józefa i Serafiny Hadziewiczów córki i syna swoich imieniem […] zażaleniem (Archiwum Krajowe Krakowskie. Oblaty Krakowskie, 1783, T. 214, S. 2203. Lwowska Narodowa Naukowa Biblioteka Ukrainy im. W. Stefanyka. Oddział Rękopisów, Zbiór Aleksandra Czołowskiego, sygn. F. 141, 214 K. 2203).

Gazeta Warszawska, 1784/37: Urodzona Onufria z Borzęckich wziąwszy ślub z Urodzonym Franciszkiem Hadziewiczem Łowczycem Rożańskim w Kościele Kollegiaty Woynickiey Dyecezyi Krakowskiey, przed lat 15 [około 1769]; przemieszkawszy lat 5 z mężem, a uwiódłszy się płochością, dała się namowić Kommissarzowi magazynowemu kordonu Cesarskiego w mieście Tarnowie na ten czas rezyduiącemu, y z nim odstąpiwszy męża prawego, y potomstwa swego, tak z kordonu Cesarskiego, iako y z Polskiey od lat 10 [od około 1774] wyniosła się. A lubo pomieniony J. P. Hadziewicz Mąż, wszelkich sposobow dokonał, aby się o niey dowiedział, dotąd żadney wiadomości o niey nie może powziąć, gdzieby się znaydowała. Ta Onufria Hadziewiczowa iest wzrostu miernego, twarzy okrągłey, oczu y włosów czarnych, językiem Polskim y Niemieckim mowiąca, lat podowczas gdy uszła, liczyła sobie 24 teraz przeto ma 34 [urodzona około 1750]. Supplikuie tedy przerzeczony J. P. Hadziewicz, ieżeliby kto dowiedział się, gdzieby się pomieniona żona iego znaydowała, albo czyli żyie, lub umarła, y przy którym Kościele pochowana została, żeby przez łaskę swoię doniosł na piśmie na Krakowską Pocztę pod kopertą Jmci Pana Woyciecha Woynarowskiego, J. K. Mei Sekretarza, Pisarza Apostolskiego.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 2. 1725-1750

Wincenty. Rodzice: Józef i Serafina Wiktorow. Ślub: Petronela Fihauser. Rodzice: Idzi i Elżbieta Marynowska. Dzieci: Józef, Katarzyna, Kajetan.

Biografia: Poślubił Petronelę Fihauser, córkę Idziego i Elżbiety Marynowskiej. Zmarł w 1794 roku. Pochowany w kościele parafialnym św. Jana Chrzciciela w Kościelcu (epitafium).
Fihauser Petronela - córka Idziego de Mijaczów starosty muszyńskiego i Elżbiety Marynowskiej. Zmarła przed 1814 rokiem. Poślubiła primo voto Wincentego Borzęckiego. Poślubiła przed 1810 rokiem barona ? de Gieraud de Verny.

Gdów 1784 [roku] 24.10 Wincenty Borzęcki, kawaler lat 23 [ur. ok. 1761] [ślub] Petronella Fihauser, panna lat 19 [ur. 1766] z [Elżbiety] Marynowskiej. Gdów 1 (LC Gdów, 1784).

Niesiecki 1845/10: Idzi de Mijaczów Fihauser połaczony z Elżbieta Marynowską. Z tego małżeństwa Petronella primo voto Borzęcka, secundo voto de Verni Gerant.

Boniecki, 1902/5: Po Michale [Fihauser] i po Petronelli [Fihauser], 1-o Borzęckiej, 2-o v. bar[onowej] de Gieraud de Verny, zgłosili się do spadku 1814 r. Idzi i Ludwik [Fihaserowie], oraz Katarzyna z Fihauserów Suska (A. Lwow. For. Nob.).

Żychliński, 1879-1885/1-7: Petronela Fihauser, starościanka muszyńska żona p.v. [?] Borzęckiego, s.v. przed 1810 de Vernoi Gerand.

Żychliński, 1880/2: Idzi [Fihauser herbu własnego], starosta grodowy muszyński z Elżbiety Marynowskiej, pozostawił [córkę] Petronellę [Fihauser] pmo voto za [Wincentym] Borzęckim herbu Pólkozic (z tego małżeństwa córka [Katarzyna] za hr[abią] [Franciszkiem] Szembekiem, właścicielem Kościelca w Krakowskiem), sdo voto za de Verni Gerand.

Jewula Ł i in. 2015: Borzęcki Wincenty, szlachcic, właściciel dóbr Kościelec, w 1790 r. właściciel dóbr Kościelec, ojciec Józefa. (Słownik miejscowości i elity wiejskiej zachodniej Małopolski w latach 1772-1815. Kraków 2015, wersja 1.0).

Polaczek, 1714: Z końcem XVIII. wieku dziedzicem Kościelca był Wincenty Borzęcki (zm. 10. czerwca 1794), następnie przeszedł Kościelec wskutek małżeństwa Katarzyny Borzęckiej w dom Franciszka hr[abiego] Szembeka.

Polaczek, 1714: Z napisów nagrobnych, w kościele się znajdujących, na wspomnienie zasługują, mianowicie poświęcone pamięci Wincentego Borzęckiego, tutejszego dziedzica i kolatora, zm. 10. czerwca 1794, Józefa Borzęckiego, dziedzica Pogorzyc, zm. 26. października 1799 roku.

Katalog, 1953/1/10: Wincenty Borzęcki - (zm. 1794) i Józef Borzęcki (zm.1799). ich marmurowe epitafia znajdują się w kościele parafialnym pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela w Kościelcu.

Strażnicy czasu: Petronela Fihauser, córka Idziego w 1784 r. wyszła za 23 letniego Wincentego Borzęckiego z Chełmna, herbu Półkozic. Początkowo mieszkała w Gdowie, dzieci: Mateusz, Józef w 1785, Kajetan. Kiedy wyszła drugi raz za mąż, za de Verny Gerand, opuściła Gdów.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 2. 1. 1750-1775

Józef. Rodzice: Wincenty i Petronela Fihauser. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Józef Ludwik Egidiusz Borzęcki. Urodzony: 4.09.1785 Gdów 1. Ojciec: Wincenty Borzęcki. Matka: Petronella Fichauser. (LB Gdów, 1785).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 2. 2. 1750-1775

Katarzyna. Rodzice: Wincenty i Petronela Fihauser. Ślub: hr. Franciszek Fihauser. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Aleksander, Karolina, Florentyna, Seweryna.

Biografia: urodzona w 1800 roku. Poślubiła hrabiego Franciszka Szembeka, herbu Szembek, syna Aleksandra i Urszuli Wielopolskiej. Po ślubie zamieszkała u męża w Kościelcu.

Polaczek, 1714: Z napisów nagrobnych, w kościele się znajdujących, na wspomnienie zasługują, mianowicie poświęcone pamięci Franciszka hr[abiego] Szembeka, zm[arłego] r. 1853 w 72 roku życia [ur. ok. 1781]; ten pomnik nagrobny położyła Katarzyna z Borzęckich hr[abina] Szembekowa wraz z córką Seweryną Czajkowską, oraz pamięci Aleksandra hr[abiego] Szembeka, ur[orzonego] 20. września 1816, zm[arłego] 13. lutego 1849 w Dreźnie, i Karoliny hr[abianki] Szembekówny, zmarłej 11. list[opada] 1850 w 22. roku życia, dzieci Franciszka i Katarzyny z Borzęckich Szembeków; wreszcie pamięci Florentyny z Szembeków Rembowskiej, ur[odzonej] 1811, zm[arłej] 1837.

Kraków. [Zgon] 10.04.1868. Katarzyna lat 78 lat [ur. ok. 1790 r.]. [Rodzice] Wincenty i Petronella Fihauser. Kraków. [Dzieci] Aleksander, Karolina, Florentyna, Seweryna (LM Kraków, 1868].

Żychliński, 1892/14: Hr. Seweryna Szembek, córka ś p. hr. Franciszka i ś. p. hr. Katarzyny Borzęckiej herbu Półkozic, ur. 1810 r. w Porembie.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 2. 3. 1750-1775

Kajetan. Rodzice: Wincenty i ? X. Ślub: Petronela Staniszewska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Antoni.

Biografia: X.

Strażnicy czasu: Kajetan Borzęcki, s[yn] Wincentego poślubił Petronelę Staniszewską, mieszkali w Fałkowicach gdzie w 1816 ur. Antoni.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 3. 1725-1750

Marcin. Rodzice: ? i ? X. Ślub: Katarzyna ?. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Wojciech Marcin.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 3. 1. 1750-1775

Wojciech Marcin. Rodzice: Marcin i Katarzyna ?. Ślub: Felicjanna Ziebrowicz. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Roman Ignacy.

Biografia: X.

Bobin. [Urodziny] 23.04.1794. Nobilis Wojciech Marcin Borzęcki. [Rodzice] Marcin i Katarzyna [?] (LB Kościelec, 1794/46).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 3. 1. 1. 1775-1800

Roman Ignacy. Rodzice: Wojciech i Felicjanna Ziebrowicz. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Roman Ignacy. Urodzony: 7 August 1835. Chrzest 29 Nowember 1835. Ojciec: Wojciech Borzęcki possesor Byszyce. Matka: Felicyanna [?]. Rodzice: Sebastyan Ziebrowczi i Gehla Zaewitichorski. Świadkowie. Joachim Borzęcki dziedzic Byszyc, Helena Herniszewski possesorka Trzebiczni (LB Byszyce 1835/1).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1725-1750

Mateusz. Rodzice: ? i ? X. Ślub: Franciszka Albertowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Joachim, Salomea, Tomasz, Julianna Anna, Małgorzata, Szymon Kryspin.

Biografia: Poślubił Franciszkę Albertowską.
Franciszka Albertowska
poślubiła Mateusza Borzęckiego, któremu powiła Joahima i Tomasza.

Strażnicy czasu: Mateusz Borzęcki mąż Franciszki Albertowskiej był synem Wincentego.

Strażnicy czasu: Mateusz Borzęcki, s[yn] Wincentego poślubił Franciszkę Albertowską, [Mieszkali w Gdowie gdzie] w 1807 ur Salomea. Mieszkali w folwarku na Woli Podłazańskiej gdzie w 1809 ur Szymon, w 1811 Julianna, w 1812 Jakub.

Drzewo, 2008: Mąż: Mateusz Borzęcki Nobilis Byszyce 1. Żona: Franciszka Albertowski Byszyce 1. Dzieci: Joachim, Tomasz.

Byszyce. [Zgon] 09.04.1831. Franciszka Borzęcka lat 39 [ur. ok. 1792]. Byszyce 1 (LM Byszyce, 1831).

Jaśkowiec G: Ślub dnia 18 maja 1831, Dobczyce 18, Mateusz Borzęcki, de Koszow, hares Byticensis?, lat 56 [ur. 1775 r.]. wdowiec i Balbina Dunikowska Stoczeńska lat 39 [ur. ok. 1792] wd[owa], hares Węgielnica. Świadkowie: Jan Bielski, Mikołaj Telesznicki, sutor [szewc], Michał Szwarzenberg [Czerny] (LC Dobczyce).

Byszyce. [Zgon] 07.07.1832. Pan Mateusz Borzęcki lat 60 [ur. ok. 1772] possesor Byszyc. Byszyce 1 (LM Byszyce, 1832).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 1750-1775

Joachim Mateusz Benedykt. Rodzice: Mateusz i Franciszka Albertowska. Ślub: Julianna Lanzinger. Rodzice: Samuel i Barbara Ulrich. Dzieci: Wiktor, Antoni, Waleria, Aleksander, Salomea, Leopolda, Emil. Fryderyk, Teofil.

Biografia: Urodzony w Byszycach w 1805 roku. Zmarł w ? X roku. Poślubił Julianę Lanzinger, córkę Samuela Ignacego i Barbary Ulrich. Właściciel majątku Byszyce w powiecie wielickim. Małżonkowie mieszkali w domu męża Byszyce 1.

Jaśkowiec G: Joachim Mateusz Benedykt Borzęcki, ur. ?5 listopada 1805, Łazany nr 1. Syn Mateusza Borzęckiego i Franciszki Albertowskiej.

Drzewo, 2008.: Mąż: Joachim Borzęcki Nobilis. Urodzony: 1805 Byszyce 1. Ojciec: Mateusz Borzęcki Nobilis. Matka: Franciszka Albertowska. Żona: Juliana Lanzinger. Urodzony: 1816 Byszyce 1. Ojciec: Samuel Ignacy Lanzinger. Matka: Barbara Ulrich. Dzieci: Wiktor, Antoni, Waleria, Aleksander, Leopolda, Emil, Fryderyk, Teofil.

Byszyce. [Ślub] 6 Junius 1833. szlachetny Joachim Borzęcki. [Rodzice] Nobilis Mateusz Borzęcki i Nobil[is] Franciszka z Albertowski. Julianna. [Rodzice] Samuel Lanzinger i Barbara z Urlich. [Świadkowie] Rudolf Orlyński C. R., Antoni Uicyski dziedzic Walowa Góra, Samuel Lanzinger, ojciec panny młodej (LC Byszyce 1833/7).

Jaśkowiec G: Joachim Borzęcki, ur. 1805, był właścicielem jednowioskowego dominium Byszyce w cyrkule bocheńskim w latach 1851-1855, a według spisów tabularnych jeszcze w 1877 r. Źródła ANKr., KZCG (Komisja Ministerialna do Zniesienia Ciężarów Gruntowych) 6.

Łazany. [Chrzest] 13 Marcii 1834. Joachim Mateusz Benedykt. [Rodzice] Mateusz Borzęcki i Franciszka Albertowski. [Świadkowie] Simon Starowieyski i Marianna Wotuwska. Nobilis (LB Łazany, 1804).

Jaśkowiec G: Joachim Borzęcki s. Mateusza, miał 9 dzieci w tym dwie córki Walerię i Salomeę.

1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 1. 1775-1800

Wiktor. Rodzice: Joachim Mateusz Benedykt i Julianna Lanzinger. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Wiktor Borzęcki. Urodzony: 23.03.1836 Byszyce 1.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 2. 1775-1800

Antoni. Rodzice: Joachim Mateusz Benedykt i Julianna Lanzinger. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Antoni Borzęcki. Urodzony: 9.07.1837 Byszyce 1.

Byszyce. [urodzony] 9 Julius 1837 [chrzest] 5 August 1837. Antoni Adolf [rodzice] Joachim [syn] Mateusz i Franciszka Borzęcki dziedzice Byszyc i Julianna [córka] Samuel i Barbara Lanzinger. [Świadkowie] Walenty Albertowski dziedzic Baycia, Teresa Chmielowska nobilis [dziedziczka Baycia], Antoni Lanzinger, Teofila Borzęcka nobilis (LB Byszyce, 1837).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 3. 1775-1800

Waleria. Rodzice: Joachim Mateusz Benedykt i Julianna Lanzinger. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Stanisław, Julianna, Helena.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Waleria Borzęcki. Urodzony: 30.09.1838 Byszyce 1. Dzieci: Stanisław, Julianna.

Byszyce, [urodzona] 30 sept 1830 [chrzest] 5 april 1840. Valeria Antonina [rodzice] D. G. Joahim [syn] Mateusz Borzęcki i Franciszka z Albertowski i Julianna [córka] Samuel Lanzinger i Barbara z Kułakowski. [Świadkowie] Wojciech Borzęcki possesor Czusowki i Salomea Borzęcka (LB Byszyce 1840/1).

Jaśkowiec G: Waleria miała troje nieślubnych dzieci: Helenę, Stanisława i Juliannę.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 3. 1. 1800-1825

Stanisław. Rodzice: Waleria i ? X. Bezpotomny.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Stanisław Borzęcki. Urodzony: 7.04.1866 Byszyce 1. Zmarł: 11.08.1871 Byszyce 1.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 3. 2. 1800-1825

Julianna. Rodzice: Waleria i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Julianna Borzęcki. Urodzony: 1.01.1868 Byszyce 1.

Jaśkowiec G: W parafii Wieliczka nr domu 438, dnia 8 paź. 1900 r. panna Julianna Borzęcka, ur. 1 stycznia 1868 we wsi Byszyce, córka Walerii Borzęckiej [illegitimo] wzięła ślub z Sebastianem Chorobik, lat 37 [ur. 17.01.1863], wdowiec po zmarłej Annie z d. Wrona, laborsalinanaris, syn defunct Jana i Tekli z d. Dziedzic z Wieliczki (LC Wieliczka, 1900/30, str 223).

(LC Wieliczka, 1900/30) 8 października 1900 Wieliczka. Sebastian Chorobik ur. 17.01.1863, [syn] Jan Chorobik i Tekla Dziedzic de Wieliczka, Labor Salin. wdowiec po Anna Wrona i Julianna Borzęcka ur. 1.01.1868 [córka] NN i Waleria Borzęcka /c. Joachima/ oriunda de Byszyce, hab. Wieliczka.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 3. 3. 1800-1825

Helena. Rodzice: Waleria i ? X. Bezpotomna.

Biografia: X.

Helena Borzęcki. Zmarła: 22.10.1863 lat 2 Zasuń. Matka: Waleria Borzęcki. (LM Trzemeśnia, 1863).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 1775-1800

Akeksander. Rodzice: Joachim Mateusz Benedykt i Julianna Lanzinger. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Jan, Franciszek, Antoni, Wojciech, Stanisław, Franciszka.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Mąż: Aleksander Borzęcki. Urodzony: 6.04.1840 Byszyce 1. Ojciec: Joachim Borzęcki Nobilis. Matka: Julianna Lanzinger. Małżeństwo: 9.01.1870 Wieliczka. Żona: Marianna Malec. Urodzony: 17.10.1840. Janowice 40. Ojciec: Mateusz Malec. Matka: Regina Bajda. Dzieci: Jan, Franciszek, Antoni, Wojciech, Stanisław i Franciszka.

Byszyce, [chrzest] 6 Februari 1840. Alexander Józef Wojciech. [Rodzice] D Generosus Joachim [syn] Mateusz Borzęcki i Franciszka z Albertowski D[ziedzic] w Byszycach i Julianna [córka] Samuel Lanzinger i Barbara z Kułakowski. [Świadkowie] Wojciech Borzęcki possesor i Salomea Borzęcka z Czusowki (LB Byszyce 1840/1).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 1. 1800-1825

Jan. Rodzice: Aleksander i Marianna Malec. Ślub: Anna Kompera. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Anna.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Mąż: Jan Borzęcki. Urodzony: 16.05.1870 Byszyce 1. Ojciec: Aleksander Borzęcki. Matka: Marianna Malec. Żona: Anna Komperda. Dzieci: Anna.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 1. 1. 1825-1850

Anna. Rodzice: Jan i Anna Komperda. Ślub: Mikołaj Kos. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Mąż: Franciszek Tylka. Urodzony: 1864 Ludźmierz. Zmarł 25.03.1906 Sikorzyniec 26. Żona: Anna Borzęcki. Urodzony 1871 Ludźmierz. Zmarł: 20.07.1921 Sikorzyniec 26. Ojciec: Jan Borzęcki. Matka: Anna Komperda. Dzieci: Franciszek Tylek [urodzony] 12.12.1899; Rozalia Tylek [urodzona] 1902 Sikorzyniec 26. Małżeństwo: 7.11.1906 . Następny mąż: Mikołaj Kos. Urodzony: 1877 Maruszyna 134. Zmarł: 29.09.1937 Sikorzyniec 26. Ojciec: Wojciech Kos. Matka: Rozalia Karkoszka. Dzieci: Ludwik Kos [urodzony] 9.06.1907 Sikorzyniec 26; Anna Kos [urodzona] 10.03.1910 Sikorzyniec 26; Agnieszka Kos [urodzona] 1.08.1911 Sikorzyniec 26; Filia Kos [urodzona] 6.07.1913 Sikorzyniec 26; Józef Kos [urodzony] 30.09.1914 Sikorzyniec 26. Małżeństwo: 25.07.1923. Następna żona: Marianna Mleczko.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 2. 1800-1825

Franciszek. Rodzice: Aleksander i Marianna Malec. Ślub: Marianna Cholewa. Rodzice: Wojciech i Helena Kuc. Dzieci: Franciszek.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Franciszek Borzęcki. Urodzony: 27.12.1872 Byszyce 1. Ojciec: Aleksander Borzęcki. Matka: Marianna Malec. Żona: Marianna Cholewa. Ojciec: Wojciech Cholewa. Matka: Helena Kuc. Dzieci: Franciszek.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 2. 1. 1825-1850

Franciszek. Rodzice: Franciszek i Marianna Cholewa. Bezpotomny.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Drzewo, 2008: Franciszek Borzęcki. Urodzony: 30.09.1904 Byszyce 43. Zmarł: 14.10.1905 Rzeszotary.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 3. 1800-1825

Antoni. Rodzice: Aleksander i Marianna Malec. Ślub: Magdalena Kara. Rodzice: Tomasz i Marianna Marcinek. Dzieci: Anna, Stefania, Józefa, Józefa, Walenty, Stefan.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Mąż: Antoni Borzęcki. Urodzony: 30.11.1875 Byszyce 1. Ojciec: Aleksander Borzęcki. Matka: Marianna Malec. Małżeństwo 25.09.1900 Dziekanowice. Żona: Magdalena Kara. Urodzona: 17.01.1862 Czarnociny. Ojciec: Tomasz. Matka: Marianna Marcinek. Dzieci: Anna, Stefania, Józefa, Józefa, Walenty, Stefan.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 3. 1. 1825-1850

Anna. Rodzice: Antoni i Magdalena Kara. Bezdzietna.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Anna Borzęcki. Urodzona: 7.09.1901 Byszyce 43. Zmarła:14.07.1904 Byszyce 43 roku.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 3. 2. 1825-1850

Stefania. Rodzice: Antoni i Magdalena Kara. Dzieci: Franciszek.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Stefania Borzęcki. Urodzony: 18.10.1903 Byszyce 43. Ojciec: Antoni Borzęcki. Matka: Magdalena Kara. Dzieci: Franciszek.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 3. 3. 1825-1850

Józefa. Rodzice: Antoni i Magdalena Kara. Bezdzietna.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Józefa Borzęcki. Urodzony: 17.03.1916 Czarnociny 59. Zmarł: 1.04.1916 Czarnociny 59.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 3. 4. 1825-1850

Józefa. Rodzice: Antoni i Magdalena Kara. Bezdzietna.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Józefa Borzęcki. Urodzony: 22.07.1917 Czarnociny 59. Zmarł: 1.09.1920 Czarnociny 59.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 3. 5. 1825-1850

Walenty. Rodzice: Antoni i Magdalena Kara. Ślub: Leona Nowak. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Mąż: Walenty Borzęcki. Urodzony: 3.02.1920 Czarnociny 59. Ojciec: Antoni Borzęcki. Matka: Magdalena Kara. Małżeństwo: 19.02.1941 Wieliczka. Żona: Leonia Nowak.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 3. 6. 1825-1850

Stefan. Rodzice: Antoni i Magdalena Kara. Ślub: Janina Wichwr. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Stefan Borzęcki. Urodzony: 28.08.1924 Gorzków 59. Ojciec: Antoni Borzęcki. Matka: Magdalena Kara. Małżeństwo: 2.08.1952 Kraków. Żona: Janina Wicher.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 4. 1800-1825

Wojciech. Rodzice: Aleksander i Marianna Malec. Bezpotomny.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Wojciech Borzęcki. Urodzony: 26.03.1880 Byszyce 1. Zmarł: 24.06.1880 Byszyceh 1.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 5. 1800-1825

Stanisław. Rodzice: Aleksander i Marianna Malec. Bezpotomny.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Stanisław Borzęcki. Urodzony: 26.03.1880 Byszyce 1, Zmarł: 9.10.1886 Byszyce 1.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 4. 6. 1800-1825

Franciszka. Rodzice: Aleksander i Marianna Malec. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Franciszka Borzęcki. Urodzony: 26.03.1883 Byszyce 1.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 5. 1775-1800

Salomea. Rodzice: Joachim Mateusz Benedykt i Julianna Lanzinger. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Franciszka.

Biografia: X.

Jaśkowiec G: Salomea, córka Joachima i Julianny Landcinger ex Wieliczka, ur. ok. 1840- 1842 rok, miała jedno nieślubne dziecko: Franciszkę Borzęcką urodzoną w Gdowie.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 5. 1. 1800-1825

Franciszka. Rodzice: Salomea i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Franciszka Borzęcki. Urodzona: 3 Aprilis 1862 Gdów 1. Ochrzczona: 4 Aprilis 1862 Gdów. Matka: Salomea. Rodzice: Joachim Borzęcki i Julianna Lanzinger ex Wieliczka. Świadkowie: Franciszek Kornecki i Juliana Szulc (LB Gdów, 1862 f. 154/7).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 6. 1775-1800

Leopolda. Rodzice: Joachim Mateusz Benedykt i Julianna Lanzinger. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Leopolda Borzęcki. Urodzony: listopad 1845 Byszyce 1.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 7. 1775-1800

Emil. Rodzice: Joachim Mateusz Benedykt i Julianna Lanzinger. Bezpotomny.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Emil Borzęcki. Urodzony: 22.01.1848 Byszyce 1. Zmarł 27.01.1848 Byszyce 1.

(LB Byszyce, 1848/1) [urodzony] 22 X 1847 [ochrzczony] 17 X 1848. Emil Jan Karol [syn] Magnific Dominus Joachim Borzęcki [syna] Mateusz i Franciszka z M. dziedziców w Byszycach i Juliana [córki] Samuel Lanzinger i Barbara Kułakowski. [Świadkowie] Jan Janowicz i Teofila Klemensiewicz, Karol Błazewski i Emilia Klemensiewicz dziewica.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 8. 1775-1800

Fryderyk. Rodzice: Joachim Mateusz Benedykt i Julianna Lanzinger. Bezpotomny.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Fryderyk Borzęcki. Urodzony: 6.03.1849 Byszyce 1. Zmarł: 29.03.1849 Byszyce 1.

(LB Byszyce X/3) [urodzony] 29 Martz 1849 [ochrzczony] Fyderyk Wojciech Joachim [syn] Mag. D. Joachim [syna] Mateusz Borzęcki i Franciszka z Albertowski dziedzice Byszyce i Julianna [córki) Samuel Lanzinger Barbara Kułakowski. [Świadkowie] Wojciech Boruta.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 1. 9. 1775-1800

Teofil. Rodzice: Joachim Mateusz Benedykt i Julianna Lanzinger. Bezpotomny.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Teofil Borzęcki. Urodzony: 23.03.1850 Byszyce 1. Zmarł: 25.05.1850 Byszyce 1.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 2. 1750-1775

Salomea Józefa Elżbieta Borzęcka. Rodzice: Mateusz i Franciszka Albertowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Salomea Józefa Elżbieta Borzęcka. Urodzona: 19.11.1807 Gdów 1. Ojciec: Mateusz. Matka: Franciszka Albertowski. (LB Gdów, 1807).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 3. 1750-1775

Tomasz Borzęcki. Rodzice: Mateusz i Franciszka Albertowska. Ślub: Salomea Lisowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Salomea.

Biografia: Poślubił Salomeję Lisowską.

Drzewo, 2008.: Mąż: Tomasz Borzęcki. Ojciec: Mateusz Borzęcki. Matka Franciszka Albertowski. Żona: Salomea Lisowski. Dzieci: Salomea.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 3. 1. 1775-1800

Salomea. Rodzice: Tomasz i Salomea Lisowska. Ślub: Wincenty Dominik Czernikiewicz. Rodzice: Adam Marcin i Marianna Filkowska. Dzieci: Aniela. Roman.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Mąż: Wincenty Dominik Czernikiewicz. Ojciec: Adam Marcin Czernikiewicz. Matka: Marianna Filkowski. Żona: Salomea Borzęcki. Ojciec: Tomasz Borzęcki. Matka: Salomea Lisowski. Dzieci: Aniela Czernikiewicz [urodzona] 1.08.1848 Byszyce 1; Roman Czernikiewicz [urodzony] 28.08.1851 Byszyce 17.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1750-1775

Szymon Kryspin. Rodzice: Mateusz i Franciszka Albertowska. Ślub: Tekla Franciszka Dziadkowiec. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Leopold Edmund.

Biografia: X.

Simon Crispinus. Urodzony: 31 October 1809 Wola Podłazańska. Ojciec: D. Matheus Borzęcki. Matka: Francisca Albertowski. Świadkowie: M. Ludovicus Fichauser, M. Josepha Łapinska Nobilis (LB Wola Podłazańska, 1809).

Borzęcki Artur: K[ryspin], syn Mateusza i Franciszki Albertowskiej, possesor dóbr Gnojnik, poślubił Teklę Franciszkę Dziadkowiec, urodzoną w Dolnej Wsi koło Myślenic 14 września1825 toku, córkę Andrzeja i Franciszki Pyrek, która powiła mu synaa Leopolda Edmunda.

14 XI 1843 r. urodził się w Gnojniku Leopold Edmund Borzęcki, syn Kryspina Borzęckiego, dzierżawcy części Gnojnika i Tekli córki Andrzeja Dziatkowca i Franciszki z Pyzdków. Rodzicami chrzestnymi byli Franciszek Petryczyn i Teofila Klemensiewicz. Kryspin Borzęcki był synem Mateusza i Franciszki z Albertowskich. Matka chrzesna: Teofila Klemensiewicz, żona urzędnika salinarnego z Bochni.

Artur Borzęcki: Kryspin wraz z żoną musieli przybyć do Gnojnika w 1843 lub tuż przed 1843 r. Kryspin, jak się wydaje, był zarządcą dóbr części Gnojnika należącej wówczas do Petryczynów. Prawdopodobnie niedługo po urodzeniu Leopolda umowa dzierżawy wygasła lub uległa rozwiązaniu i Borzęccy opuścili Gnojnik.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 1775-1800

Leopold Edmund. Rodzice: Kryspin i Tekla Franciszka Dziadkowiec. Ślub: Józefa Gołuchowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Józef. Władysław. Antonina. Józefa. Helena.

Biografia: Poślubił Józefę Głuchowską. Mieszkaniec Mszany Dolnej i Drużyny.

Borzęcki Artur: Leopold Edmund, syn K[ryspin] i Tekli Franciszki Dziadkowiec, urodzony w Gnojniku 14 listopada 1843 roku, mieszkaniec Mszany Dolnej i Drużyny, poślubił Józefę Głuchowską, która powiła mu Józefa, Władysława, Antoninę, Józefę i Helenę.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4 4. 1. 1. 1800-1825

Władysław. Rodzice: Leopold Edmund i Józefa Gołuchowska. Ślub: Teofila ?. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Borzęcki Artur: Władysław - syn Leopolda Edmunda i Józefy Gołuchowskiej. Poślubił Teofilę ?. Pracownik sądu w Rybniku.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 1800-1825

Józef. Rodzice: Leopold Edmund i Józefa Gołuchowska. Ślub: Maria Zygmunta Przybyś. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Kazimierz, Stanisław Józef, Wanda i Ludmiła.

Biografia: Urzędnik kolejowy. W 1930 roku zawiadowca III klasy na stacji Chorostków. Do 1939 roku naczelnik stacji PKP w Chorostkowie. Poślubił Mariannę Zygmuntę Przybyś mieszkającą w Godach.

Borzęcki Artur: Józef, syn Leopolda Edmunda i Józefy Gołuchowskiej. Urodzony w Górze w województwie tarnopolskim 10 października 1887 roku. Urzędnik kolejowy, do 1939 roku naczelnik stacji PKP w Chorostkowie. Zmarł w Gryficach 20 września 1966 roku. Poślubił Marię Zygmuntę Przybyś, z Godów w województwie tarnopolskim, która powiła mu Kazimierza, Stanisława Józefa, Wandę i Ludmiłę.

Rocznik, 1930: Józef Borzęcki, Zawiadowca Stacji III klasy na Stacji III klasy Chorostków.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 1. 1825-1850

Kazimierz. Rodzice: Józef i Maria Zygmunta Przybyś. Ślub: Joanna Rusiniak. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Małgorzata, Grzegorz.

Biografia: X.

Borzęcki Artur: Kazimierz - syn Józefa i Marii Zygmunty Przybyś. Urodzony w Kołomyi 12 kwietnia 1919 roku. Poślubił w Trzebiatowie 10 listopada 1945 roku Joannę Rusiniak (ślub cywilny wzięli w Zagurzu 7 lub 22 września). W latach 1929-1937 roku uczeń w Państwowym. Gimnazjum nr 612 w Trembowli. W 1937 roku wstąpił na wydział Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1939 roku po zajęciu Lwowa przez sowietów musiał przerwać naukę i wrócił w rodzinne strony. Podjął pracę jako drwal w Chrostkowie. Potem dostał posadę księgowego w fabryce tytoniu w Jagielnicy gdzie pracował do 1944 roku W 1944 roku wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego na terenie ZSRR. Był kilkakrotnie przenoszony do różnych jednostek. Stacjonował kolejno w Sumach, Moskwie i Riazaniu. W końcu między styczniem a majem 1945 roku znalazł się w Rembertowie pod Warszawą. Wojsko przydzieliło mu kwaterę u Wojciecha i Zofii Rusiniaków. Tam poznał ich córkę Joannę [Rusiniak]. Najprawdopodobniej w maju 1945 roku decyzją Zarządu Głównego Polityczno-Wychowawczego LWP, został mianowany podporucznikiem i oddelegowany do Zagórza (obecnie Gryfice) na Ziemiach Odzyskanych z zadaniem zorganizowania tam administracji państwowej. W dniu 8 maja 1945 w Pile otrzymał od komendanta Milicji Obywatelskiej woj. pomorsko-zachodniego upoważnienie do zorganizowania w Zagórzu we własnym zakresie Milicji Obywatelskiej. Następnego dnia został również mianowany pełnomocnikiem Rządu na okręg Zagórze i niezwłocznie skierowany tam wraz z grupą operacyjną. Nie dostał jednak broni, pieniędzy ani wskazówek jak wykonać powierzone mu zadanie. Nie mógł jednak odmówić gdyż groził by mu sąd wojskowy za niewykonanie rozkazu. Na szczęście dzięki dość dużemu napływowi przesiedleńców mógł szybko obsadzić wakujące stanowiska administracyjne. W dniach 16 do 18 czerwca 1945 w Koszalinie wziął udział w pierwszym ogólnym Zjeździe Obwodowych Pełnomocników Rządu Tymczasowego. W dniu 27 listopada otrzymał polecenie przeniesienia Urzędu Obwodowego i innych biur z Gryfic do Trzebiatowa jednak z przyczyn finansowych przenosiny te nie doszły do skutku. Na początku 1946 roku ona spotkaniu z wicewojewodą oraz kierownikiem działu ogólnego Urzędu Wojewódzkiego, zasugerowano mu że aby utrzymać się na pełnionym stanowisku powinien wstąpić do partii. Kazimierz zaczął rozważać pomysł wstąpienia do PSL gdzie dobór kadr nie budził jego wątpliwości. Nie zdążył jednak załatwić wszystkich formalności. Pismem Urzędu Wojewódzkiego z 4 kwietnia 1946 roku został zawieszony w pełnieniu funkcji Pełnomocnika Rządu na obwód Zagórze. W tym samym czasie w Kurierze Szczecińskim ukazał się artykuł pod tytułem „Aresztowanie Starosty powiatowego w Zagórzu przedstawiający fałszywe zarzuty wobec jego osoby. W związku z powyższym 16 czerwca 1946 roku Kazimierz wysłał do redakcji pismo z prośbą o sprostowanie nieprawdziwych informacji. Wkrótce jednak rzeczywiście został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Na szczęście w dniu 2 lipca 1946 roku sprawa ta została umorzona z powodu braku dowodów. Mimo to 6 lipca 1946 roku otrzymał pismo informujące go o zwolnieniu z funkcji Starosty Powiatowego w Gryficach z dniem 30 listopada 1946 roku. Już jednak 3 października 1946 roku zakazano mu przebywania na obszarze strefy i pasa granicznego Województwa Szczecińskiego. Miał opuścić Gryfice w przeciągu 7 dni. Wyjechał stamtąd około 10 października 1946 roku. Udał się do teściów w Rembertowie. Jego żona [Joanna Rusiniak] wraz z córką Małgorzatą została w Gryficach najprawdopodobniej jeszcze do świąt 1946 roku. Po powrocie do Rembertowa postanowił dokończyć studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W dniu 8 września 1947 roku na świat przyszedł syn, Grzegorz. Między wrześniem a grudniem 1947 roku małżonkowie wraz z dziećmi przeprowadzili się do Radzymina. W dniu 31 grudnia 1947 roku zwrócił się z pisemną prośbą do Prezesa Rady Ministrów o zniesienie zakazu przebywania w strefie woj. Szczecińskiego. Nie otrzymał jednak odpowiedzi. W dniu 3 lipca 1948 roku otrzymał tytuł magistra prawa na Uniwersytecie Warszawskim. Od stycznia 1957 roku angażował się aktywnie w działalność związkową. Pełnił między innymi funkcję Przewodniczącego Rady zakładowej, członka Prezydium i Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Związków Zawodowych. Od 21 marca 1960 roku do 28 lutego 1963 pracował jako radca prawny w warszawskim przedstawicielstwie Szwajcarskich Linii Lotniczych SWISSAIR. 24 listopada 2000 roku otrzymał z rąk Ministra Obrony Narodowej nominację na stopień kapitana.

Testimonium, 1913: Kołomyja 227. Casimiri Leopoldi Stephanus. Ojciec: Josephi Borzęcki nobilum, syn Leopoldi i Josephae Głuchowska. Matka Maria Sigismunda Przybyś, córka Francisci i Marianne Zimmer. Świadek Stephanum Przybyś. Kołomyja die 24. Junii 1913 (LB Kołomyja 1913/16/80).

13 czerwca 1946 r. ukazało się też rozporządzenie ministrów: Bezpieczeństwa Publicznego, Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych w sprawie wykonywania rozporządzenia prezydenta RP o granicach państwa. W tym akcie prawnym nadano szczególnej mocy paragrafom 5-9 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych z 22 [stycznia] 1947 r[oku] dotyczącym zamieszkania i pobytu w strefie nadgranicznej uzależniając je od specjalnych zezwoleń. W praktyce uwłaszczenie zastąpiono zgodą na użytkowanie nieruchomości - stanowiła bowiem formułę, łatwiejszą do rozwiązania w przypadku przymusowego wysiedlenia osób co do których UB miało jakiekolwiek zastrzeżenia. Najwcześniej przymusowym wysiedleniom zostali poddani przeciwnicy polityczni. Pod pretekstem ochrony granic państwa eliminowano lokalnych liderów PSL, niepokornych działaczy PPS i zbyt „ideowych” członków PPR. Jednym z pierwszych przymusowo wysiedlonych z Pomorza Zachodniego był Kazimierz Borzęcki, podporucznik W[ojska] P[olskiego], oddelegowany do pracy w administracji rządowej, pełnomocnik Rządu RP na obwód Zagórze (Gryfice) i pierwszy starosta w tym powiecie. Wysiedlenie było „karą” za organizowanie na tym terenie PSL i chęć egzekwowania swoich uprawnień wobec MO i PUBP. Dodatkową represję stanowiła konfiskata mienia (mebli i urządzeń domowych) zakupionego w Biurze Tymczasowego Zarządu Państwowego, zgodnie z obowiązującymi zasadami ustalonymi przez MZO, a zakaz przebywania i zamieszkiwania w strefie i pasie nadgranicznym otrzymał Borzęcki w okresie kampanii wyborczej do Sejmu (3 X 1946 r.). Uznano bowiem, że jego obecność ze względu na dużą popularność w środowisku, „wzmacnia reakcję i antydemokratyczne siły w powiecie gryfickim”. Decyzja o wysiedleniu byłego starosty podlegała natychmiastowemu wykonaniu i nie zawierała klauzuli odwoławczej. W tym kontekście dość cyniczna była odpowiedź jaką otrzymał on z kancelarii premiera rządu RP na złożone odwołanie od decyzji wojewody. Uzasadnienie było krótkie - zażalenie złożono po terminie i nie podlega rozpatrzeniu. Chociaż w Gryficach pozostali jego rodzice oraz dziadkowie, mimo wielokrotnych próśb nie otrzymał zgody na ich odwiedzenie, a nawet na uczestniczenie w pogrzebie najbliższych osób (AP Sz. UWS, sygn. 1067, s. 7-63; Macholak Jan, Wysiedlenie ze strefy nadgranicznej Pomorza Zachodniego w latach 1945-1950 jako przejawy represji politycznej).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 1. 1. 1850-1875

Małgorzata. Rodzice: Kazimierz i Joanna Rusiniak. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 1. 2. 1850-1875

Grzegorz. Rodzice: Kazimierz i Joanna Rusiniak. Ślub: Wanda Religa. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Artur.

Biografia: X.

Borzęcki Artur: Grzegorz Borzęcki, syn Kazimierza i Joanny Rusiniak. Poślubił Wandę Religa. Miał syna Artura.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 1. 3. 1. 1875-1900

Artur. Rodzice: Grzegorz i Wanda Religa. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 2. 1825-1850

Stanisław Józef. Rodzice: Józef i Maria Zygmunta Przybyś. Bezpotomny.

Biografia: Urodzony w Słodówce Dżuryńskiej 8 maja 1921 roku (inne źródła podają że 21 maja 1921 roku). Poległ w okolicach wyspy Helgoland na Morzu Północnym. 20 października 1941 roku. Kawaler. Bezpotomny. Uczeń szkoły w Chorostkowie. W latach 1930-1932 uczeń II Państwowego Gimnazjum w Tarnopolu. W latach 1932-1938 uczeń Państwowego Gimnazjum nr. 612 w Trembowli. Od 30 września 1938 roku do 3 stycznia 1939 roku strzelec w 12 dywizji piechoty w Tarnopolu. Od 3 stycznia do 1 września 1939 roku w elew Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Od 3 stycznia 1939 roku szeregowy, strzelec w eskadrze szkolnej nr 1. Od 9 maja 1939 roku starszy szeregowy, strzelec w eskadrze szkolnej nr 1. Od 31 września 1939 roku kapral podchorąży w eskadrze szkolnej nr 1. W dniach 2-7 września 1939 roku ewakuowany wraz z eskadrą szkolną nr 1 do Jaremcza. 19 września 1939 roku wraz z eskadrą szkolną nr 1 przekroczył przez przełęcz Tatarską granicę z Węgrami. Internowany 25 września przybył do obozu Naguhta. 16 października 1939 roku uciekł z obozu. 18 października 1939 roku przybył do Budapesztu. 18 października wyjechał przez Belgrad i Saloniki do Aten. W dniach 20-25 października 1939 roku przebywał w Atenach. 25 października 1939 roku wypłynął na statku „Atthk” do Francji. 1 listopada 1931 roku zgłosił się do stacjonujących w Lyonie Polskich Sił Lotniczych. Po kapitulacji Francji przedostł się 1 lipca 1940 roku do Wielkiej Brytanii. Początkowo służył w bazie lotniczej w Kirkham. Wcielony jako pilot do Dywizjonu bombowego 304. Od 29 sierpnia1940 roku stacjonował w bazie RAF w oddziale Polish Air Force w Blackpool. Od 4 września 1940 roku w bazie RAF w Weeton. Od 22 stycznia 1941 roku ponownie w Polish Air Force w Blackpool. Od 23 stycznia 1941 roku w  Polish Flying Training School (Polskiej Szkole Doskonalenia Latania) nr 1 w bazie RAF w Hucknall. Od 11.05.1941 w Bomber and gunnery School nr10. Od 19 maja 1941 w 18 Treningowej Jednostce Operacyjnej w bazie RAF w Bramcote. Od 24 lipca 1941 roku w Eskadrze Bombowej „Ziemi Śląskiej” Dywizjonu Bombowego 304 w bazie RAF w Lindholme. 20 października 1941 uczestnik nalotu operacyjnego nad Emdengdzie. W drodze powrotnej jego samolot trafiony jeden z silników zaginął nad Morzem Północnym. Ciała nigdy nie odnaleziono. Odznaczony Krzyżem Walecznych i  Polową Odznaką Pilota.

Borzęcki Artur: Stanisław Józef, syn Józefa i Marii Zygmunty Przybyś. Urodzony w Słodówce Dżuryńskiej 8 maja 1921 roku (inne źródła podają że 21 maja 1921 roku). Zginął w okolicach wyspy Helgoland na Morzu Północnym. 20 października 1941 roku. Kawaler. Bezpotomny. Uczeń szkoły w Chorostkowie. W latach 1930-1932 uczeń II Państwowego Gimnazjum w Tarnopolu. W latach 1932-1938 uczeń Państwowego Gimnazjum nr. 612 w Trembowli. Od 30 września 1938 roku do 3 stycznia 1939 roku strzelec w 12 dywizji piechoty w Tarnopolu. Od 3 stycznia do 1 września 1939 roku w elew Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Od 3 stycznia 1939 roku szeregowy, strzelec w eskadrze szkolnej nr 1. Od 9 maja 1939 roku starszy szeregowy, strzelec w eskadrze szkolnej nr 1. Od 31 września 1939 roku kapral podchorąży w eskadrze szkolnej nr 1. W dniach 2-7 września 1939 roku ewakuowany wraz z eskadrą szkolną nr 1 do Jaremcza. 19 września 1939 roku wraz z eskadrą szkolną nr 1 przekroczył przez przełęcz Tatarską granicę z Węgrami. Internowany 25 września przybył do obozu Naguhta. 16 października 1939 roku uciekł z obozu. 18 października 1939 roku przybył do Budapesztu. 18 października wyjechał przez Belgrad i Saloniki do Aten. W dniach 20-25 października 1939 roku przebywał w Atenach. 25 października 1939 roku wypłynął na statku „Atthk” do Francji. 1 listopada 1939 roku zgłosił się do stacjonujących w Lyonie Polskich Sił Lotniczych. Po kapitulacji Francji przedostał się 1 lipca 1940 roku do Wielkiej Brytanii. Początkowo służył w bazie lotniczej w Kirkham. Wcielony jako pilot do Dywizjonu bombowego 304. Od 29 sierpnia1940 roku stacjonował w bazie RAF w oddziale Polish Air Force w Blackpool. Od 4 września 1940 roku w bazie RAF w Weeton. Od 22 stycznia 1941 roku ponownie w Polish Air Force w Blackpool. Od 23 stycznia 1941 roku w Polish Flying Training School (Polskiej Szkole Doskonalenia Latania) nr 1 w bazie RAF w Hucknall. Od 11.05.1941 w Bomber and gunnery School nr10. Od 19 maja 1941 w 18 Treningowej Jednostce Operacyjnej w bazie RAF w Bramcote. Od 24 lipca 1941 roku w Eskadrze Bombowej „Ziemi Śląskiej” Dywizjonu Bombowego 304 w bazie RAF w Lindholme. Wystartował 20 października 1941 roku na samolocie Vickers „Wellington” nr N-2852 z zadaniem zbombardowania Emden. Ostrzelany nad celem przez artylerię przeciwlotniczą o godz. 2049 nadał sygnał SOS. Zginął rozbijając się w Morzu Północnym w rejonie wyspy Helgoland. Ciała nigdy nie odnaleziono. Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Walecznych. Kawaler. Bezpotomny.

Cumft, 1989: Stanisław Józef Borzęcki - podporucznik, pilot - P/O, ur. 8.05.1921. W 1938 wstąpił do SPL w Dęblinie. Szkolenie w skróconym trybie ukończył w Anglii. Przydzielony do 304 db w Lindholme, 20.10.1941 na Vickers „Wellington” nr N-2852 wystartował z zadaniem zbombardowania Emden. Nad celem samolot został ostrzelany przez artylerię przeciwlotniczą i podczas lotu powrotnego jeden z silników przestał pracować. O godz. 2049 nadał sygnał SOS. Inny samolot dywizyjny wracający z tej samej wyprawy, widział w tej części morza rakietę alarmową. Poszukiwania w rejonie zaginięcia samolotu nie odniosły skutku. Zginęła cała 5-cio osobowa załoga oraz pilot ppor. Borzęcki. Odznaczony Krzyżem Walecznych i Polową Odznaką Pilota.

Lista Krzystka: Nr RAF-u P-1543/781205. Stanisław Józef Borzęcki, ur. 8.05.1921, P/O pilot.

Stanisław Józef Borzęcki. Był pilotem. Urodził się 5 sierpnia 1921 roku w Słobodce Dzuryńskiej w województwie Tarnopolskim. Był najmłodszym z czworga dzieci Jana i Marii Borzęckich. Do szkoły uczęszczał w Trembowli. W 1938 roku złożył dokumenty do SPL w Dęblinie. Od 30 września 1938 roku do 3 stycznia 1939 roku odbywał Zasadniczą Służbę Wojskową w 54 Pułku Piechoty. Przydzielony do Eskadry nr 1 przy Akademii Sił Powietrznych w Dęblinie. Początkowo studiował tylko teorię ale od 1 kwietnia do 10 czerwca 1939 roku miał również szkolenie praktyczne. Szkolenie to zostało przerwane z powodu zbliżającej się wojny z Niemcami. W końcu sierpnia 1939 roku awansowany na kaprala. W czasie kampanii wrześniowej wraz z innymi kadetami pod dowództwem majora Moszkowskiego przekroczył granicę z Węgrami. Został natychmiast internowany w obozie Nagy-Kata. W tym początkowym okresie wojny ochrona obozu nie była jeszcze rygorystyczna dzięki czemu 16 października 1939 roku udało mu się z niego uciec. Udał się przez Budapeszt, Belgrad i Saloniki do Aten w Grecji. Niemal na pewno dzięki pomocy polskiego korpusu dyplomatycznego który dostarczał fałszywe dokumenty i pieniądze aby pomóc przedostać się naszemu personelowi wojskowemu na Zachód. W dniu 25 października 1939 roku wypłynął z portu Pireus w Atenach do Marsylii we Francji gdzie wstąpił do sił polskich na emigracji. Przybył do Lyon-Bron ale nie miał możliwo,ści kontynuowania szkolenia lotniczego. Po kapitulacji Francji opuścił Lyon-Bron i ruszył droga morską do Wielkiej Brytanii gdzie przyjechał w dniu 1 lipca 1940 roku. Został wysłany do RAF w Kirkham (Lancashire) a następnie 5 sierpnia 1940 roku do polskiej bazy koło Blackpool gdzie otrzymał numer serwisowy P-783410. Jego zadaniem było tam uczenie się języka angielskiego oraz zapoznawanie z brytyjskim sprzętem i środkami. W okresie od 23 stycznia do 23 lipca 1941 roku brał udział w kursach w jednostce nr 1 Polskiej Szkoły Lotnictwa w Hucknall (Nottighamshire), jednostce nr 10 Szkoły Bombardowania i Wiedzy Artyleryjskiej w Dumfries w Szkocji i 18 OTU w Bramcote (Nuneaton, Warwickshire). 24 lipca 1941 roku wysłany do dywizjonu 304 RAF w Lindholme koło Doncaster (Yorkshire). W nocy z 5 na 6 sierpnia 1941 roku poleciał jako drugi pilot w swoją pierwszą misję bojową do Frankfurtu. W nocy z 11 na 12 sierpnia 1941 roku przeżył przymusowe lądowanie w samolocie Wellington N2852 (Nz-D) w RAF East Wretham w Norfolk. W czasie misji bojowej panowała zła pogoda. Nie usłyszeli komendy o wycofaniu się a ponieważ nie mogli znaleźć właściwego celu zamiast niego zbombardowali Essen. W drodze powrotnej W nocy z 11th/12th sierpnia 1941 przeżył przymusowe lądowanie Wellington N2852 (Nz-D) w RAF East Wretham w Norfolk. Byli na misji bombowej, która była z powodu złej pogody. Nie udało im się usłyszeć wycofanie i nie mogłem znaleźć podstawowy cel więc zbombardowane Essen zamiast. W drodze powrotnej, silnik porty zajęte i byli zmuszeni w dół. Na rozkaz Sgt. Zykow, on wyskoczył z powodzeniem wraz z sierż Klimiuk i sierż juk ale samolot wylądował bezpiecznie i tylko sierż Juk był lekko ranny i trafił do szpitala w Ipswich. Sierż Borzęcki i reszta załogi polecieli z powrotem do RAF Lindholme następnego dnia. 2 września 1941 roku, wyruszył na misję do Frankfurtu samolot opracowany awarii silnika i zostali zmuszeni do przerwania misji, jettison bomby w morze i powrót do RAF Lindholme. Niespełna dwa tygodnie później, w dniu 15 września 1941 roku została uruchomiona jako oficer Pilot i jego numer usługi została zmieniona na P-1543. Zginął 20 października 1941 r., gdy jego samolot, N2852 (NZ D dla Dolores), został trafiony przez Flak i stracił silnik, podczas nalotu na Emden. Rozbił się w morzu w pobliżu wyspy Helgoland ( niemiecka: Helgoland ), u wybrzeży Niemiec. Wiadomość została wysłana niepokoju i inny samolot widziałem sygnalizacji w nagłych przypadkach, ale ślad po nim zaginął nigdy nie znaleziono, mimo poszukiwań, a on nie ma znanego grobu. Tylko dwa ciała zostały odzyskane. F / O Gisman i sierż Zykow jest pochowany na cmentarzu wojennym Sage Oldenberg, Niemcy. Załogi były: F / O Adam Gisman, P / O Stanisław Józef Borzęcki, sierżant Wilhelm Adamik, sierżant Ryszard Klimiuk, sierż Plis Henryk Mikolaj Zykow i sierż. On jest rejestrowana jako pokonany po siedem misji, o łącznym czasie latania z 37 godzin i 50 minut. Został zapamiętany pod Pomnikiem Dowództwa Bombowego w Londynie i na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Został odznaczony Krzyżem Walecznych i Polskiego pilota odznakę. w przypisie, polskich lotników został dołączony do swoich samolotów i dał im kochający nazwiska, więc NZ - D stały Dolores zamiast callsign Delta w alfabecie fonetycznym (Stanisław Jozef Borzecki. 304 (Polish) Squadron – RAF).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 3. 1825-1850

Wanda. Rodzice: Józef i Maria Zygmunta Przybyś. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Borzęcki Artur: Wanda, córka Józefa i Marii Zygmunty Przybyś. Urodzona w roku 1919. Poślubiła Kazimierza Drożdża.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 4. 1825-1850

Ludmiła. Rodzice: Józef i Maria Zygmunta Przybyś. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Borzęcki Artur: Ludmiła, córka Józefa i Marii Zygmunty Przybyś. Mieszkała kolejno w Chrostkowie, Lwowie i Trzebiatowie.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 5. 1825-1850

Franciszek. Rodzice: Stefania i ? X. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Drzewo, 2008: Franciszek Borzęcki. Urodzony: 15.04.1925 Gorzków 59.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 6. 1825-1850

Małgorzata. Rodzice: Kazimierz i Joanna Rusiniak. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 2. 7. 1825-1850

Anna. Rodzice: ? i ? X. Ślub: Kazimierz Mucha. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Anna Borzęcka poślubiła Kazimierza Muchę syna Jana i Teofili Dukielskiej [lub Dukalskiej], właścicieli karczmy w Bochni, którzy w 1875 lub 1876 roku przenieśli się w rejon Zawiercia. Anna przeżyła 94 lata. Pochowana w Chrzanowie. Miała brata Stanisława i chyba jeszcze kilkoro rodzeństwa.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 3. 1800-1825

Antonina. Rodzice: Leopold Edmund i Józefa Gołuchowska. Ślub: Wiktor Kalwas. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Borzęcki Artur: Antonina - córka Leopolda Edmunda i Józefy Gołuchowskiej. Poślubiła Wiktora Kalwasa.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 4. 1800-1825

Józefa. Rodzice: Leopold Edmund i Józefa Gołuchowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 4. 1. 5. 1800-1825

Helena. Rodzice: Leopold Edmund i Józefa Gołuchowska. Bezpotomna.

Biografia: X.

Borzęcki Artur: Helena - córka Leopolda Edmunda i Józefy Gołuchowskiej. Siostra zakonna.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 5. 1750-1775

Julianna Anna. Rodzice: Mateusz i Franciszka Albertowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Julianna Anna i Margeritha. Chrzest: 10 Majus 1811 Wola Podłazańska. Ojciec: Matheus Borzęczki. Matka: Francisca Albertowska. Świadkowie: Johannes Borzęczki, Theofila Albertowska, Vincentius Albertowski, Petronella Borzęczka, Caietanus Borzęczki, Joanna Dzikowska (LB Wola Podłazańska, 1811).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 6. 1750-1775

Małgorzata [Margeritha]. Rodzice: Mateusz i Franciszka Albertowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 1. 4. 7. 1750-1775

Teofila. Rodzice: Mateusz i Franciszka Albertowska. Ślub: Wincenty Klemensiewicz. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Edmund Antoni, Bronisława Helena, Karol Wacław.

Biografia: X.

Mąż: Wincenty Klemensiewicz. Urodzony 1792 Wieliczka. Żona: GD Teofila Borzęcka. O Mateusza. Wincenty urodził się w 1792 roku w miasto Wieliczka.

Borzęcki Artur: W Wieliczce mieszkała Teofila Borzęcka córka Mateusza Borzęckiego i Franciszki Albertowskiej [urodzona około 1820], siostra Kryspina, Joachima i Tomasza. Około 1839 r. wyszła za mąż za Wincentego [Walentego?] Klemensiewicza z wWieliczki [ur. około 1792]. Mieli dzieci: (Edmund Antoni Józef ur. 16.11.1839 w Bochni, Bronisława Helena Wanda ur. 18 IV 1841 w Bochni, Karol Wacław Aleksander ur. 1845).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 5. 2. 1700-1725

? Borzęcki. Rodzice: Stanisław i Anna Karska. Bezpotomny.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: [? Borzęcki] Brat zaś Jozefa z Kozarzewa Borzęckiego, będąc Piarem, w Rzymie świat ten pożegnał.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 6. 1675-1700

Mikołaj. Rodzice: Aleksander i Anna Karśnicka. Ślub: Marianna Ostrowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Elżbieta. Dorota. Kazimierz, Mikołaj.

Biografia: cześnik chełmski.

Dyrowski, 1792: Czas iest przystąpić, do umieszczenia ostatniego syna Alexandra Woiskiego Płockiego, a Nayukochańszego Ojca [Kazimierza] nieśmiertelney Godnego pamięci Męża, W. ś. p. Jmci Pana Mikołaia z Kozarzewa Borzęckiego Cześnika Chełmskiego. Ten sprzedawszy dziedziczne dobra w Ziemi Chełmskiey, Maszow i Radziechow, przeniosł się w Woiewodztwo Sieradzkie, wziąwszy Dziedzicznym prawem dobra Belen i Zagorzyce, w nich osiadszy iako Dziedzic, bo ie sobie i Następcom swoim kupił, aby Borzęccy z Kozarzewa byli tychże dobr nieśmiertelnemi Jmienia Borzęckich z Kozarzewa Posiadaczami. Ten wielkiego zaszczytu Mąż, ś. P. Oyciec [Kazimierza] Nayukochańszy, dożywotnią przyiaźń zaprzysiągł W. Jmci Pannie Maryannie z Dzieszek Ostrowskiey Herbu Nieczuia, Roku zbawienia 1699, a [Kazimierza] Nayukochańszą Matką. Ta wydała z siebie na ozdobę Oyczyzny, [Kazimierza] i  Rodzonego [jego] Wielmożnego Michała, i Corki dwie: Elżbietę [i Dorotę]. Dopędziwszy lat wieku swego 103. Z tym się światem pożegnał. [Jego zony] zeszłejz tego świata w roku życia swego 72 zwłoki śmiertelne, [pochowane] obrządkiem Uroczystym w Kościele OO. Dominikanów Sieradzkim, przy ś. P. Mężu Iey.

Dyrowski, 1792: [Mikołay i Maryanna Ostrowska] bieg sędziwych lat wypełniwszy, których ciał zwłoki spoczywają (iako Konfratrów) w grobie Zakonnym, WW. OO. Dominikanow Sieradzkich, [Kazimierza] staraniem roku 1759 [im] te zwłoki nayukochańszych Rodziców oddawszy pod straż.

Chotów, 1745. Chrzestny Mikołaj Borzęcki de Belin (LN Chotów k. Wielunia, 1745, S. 133).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 6. 1. 1700-1725

Elżbieta. Rodzice: Mikołaj i Marianna Ostrowska. Ślub: Franciszek Boguta Starzyński. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Wincenty, Konstancja, Teodora.

Biografia: Małżonkowie nie żyli już w 1788 roku.

Dyrowski, 1792: Elżbietę ślubnym Małżeńskim związkiem, poiął W. J. Pan Franciszek Boguta Starzyński Łowczy Krzemieniowski, z ktorą miał syna Wincentego i Corki dwie, Konstancya [i] Teodora.

Elżbieta nie żyła już w 1788 roku kiedy jej syn Wincenty Boguta Starzyński, podstoli brzeziński, zawarł układ (Grodzkie i ziemskie, Poznań, Inskrypcje, XVII/XVIII wiek, 17502, F. 1365, 1788, S. 25v).

Teki Dworzaczka: Elżbieta i jej mąż Franciszek Starzyński Boguta oboje nie żyli w r. 1788.

Bieleń. 1741. Franciszek Starzyński generosus i Elżbieta Borzęcka. (LC Strońsko, 1741/3).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 6. 2. 1700-1725

Dorota [siostra Kunegunda] Rodzice: Mikołaj i Marianna Ostrowska. Bezpotomna.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Dorota druga corka ś. P. [Mikołaja], ta poświęciwszy się w Zakonie S. O. Dominika w Klasztorze WW. Panien Dominikanek Piotrkowskim, roku 1741 pod Jmieniem Kunegundy, świątobliwie dni życia swego zakończyła, w tymże Klasztorze, roku 1789.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 6. 3. 1700-1725

Kazimierz. Rodzice: Mikołaj i Marianna Ostrowska. Ślub: Katarzyna Seneńska Kiełczowska. Rodzice: Roch i Joanna Trzebińska. Bezdzietni.

Biografia: Poślubił Katarzynę Kiełczewską  herbu Pomian, córkę Rocha i Barbary Pawłowskiej (Niesiecki podaje że Joanny Trzebińskiej). Bezdzietni. Cześnik Szadkowski. Cześnik Chełmski.
Kiełczewska Katarzyna herbu Pomian - córka Rocha i Barbary Pawłowskiej (Niesiecki podaje że Joanny Trzebińskiej). Zmarła przed 10 maja 1790 (pogrzeb) roku. Poślubiła Kazimierza Borzęckiego. Bezdzietni. Pochowana w kościele Bernardynów w Kole. Bezdzietna.

Dyrowski, 1792: Wstąpiłeś w ślady Oyca Twego, Wielmożny [Kazimierzu] Cześniku Dobrodzieiu, nie tylko w tym, że po ś. p. Oycu Twoim od ś. p. Augusta III. Monarchy Polskiego zostałeś udarowanym Cześnikostwem Chełmskim ale i w tym że dawszy dowody w Prześwietny Palestrze Sieradzkiey Twoiey biegłości rozumu, umieściły Cię u Dworu J. W. Kazimierza Rudzińskiego Woiewody Mazowieckiego, Marszałka na ten czas roku 1748. Trybunału Piotrkowskiego. Gdy iuż zupełnie poświęcać zamyślałeś, usługi Twoie Oyczyźnie, nastąpiwszy nigdy obżałowana strata Wielmożnego ś. p. Oyca Twoiego, który dopędziwszy lat wieku swego 103. z tym się światem pożegnał. Złożywszy iego zwłoki w Zakonnym Grobie, w Kościele OO. Dominikanów Sieradzkich. Zaleta rozumu Twego przenikłości, posadziła Cię w Magistraturze, na mieyscu Sęskim Wielm: Bogusława Kożuchowskiego Sędziego Wieluńskiego, zasiadłeś tę stolicę sęską z WW. Jhmość Panami Niniewskim Podsędkiem i Wężykiem Pisarzem Wieluńskim, zakończywszy tę Magistraturę z pochwałą stron, oczekuiących sprawiedliwości. Niedałeś sobie odpoczynku, bo coś tylko uwolnił się od piora z Palestry Sieradzkiey, tak zaraz Ręce twoie poświęciłeś orężu, gdyś się zaciągnął pod znak Pancerney Chorągwi J. W. J. P. Miączyńskiego Woiewody Podlaskiego, zostaiąc nie mały czasu przeciąg, dalszych chęci Twoich przedsięwzięcie, zatamowała ci nigdy nieobżałowana śmierć ś. p. nayukochańszey Rodzicielki Twoiey, zeszłey z tego świata w roku życia swego 72. ktorey zwłoki śmiertelne, pochowawszy obrządkiem Uroczystym w Kościele OO. Dominikanów Sieradzkim, w gtobie Zakonnym, przy ś. p. Mężu Iey , a Oycu Twoim nayukochańszym. Opłakawszy nigdy nienadgrodzoną stratę Nayukochańszych Rodzicow swoich. Na nieustanne nalegania Obywatelow, skłoniłeś serce Twoie Wielmo: Cześniku do Damy Urodzeniem, przymiotami rzadkiemi okraszoney, Wielmożney Jmci Panny Katarzyny Seneńskiey z Kiełczowa Kiełczowskiey, Stolnikowney Kowalskiey, a Godney Cory Wielm: Jmci Pana Rocha z Kiełczowa Kiełczowskiego Stolnika Kowalskiego, ktorą to ś. p. Małżonkę Twoię zrodziła W. Jmć Pani Joanna Trzebińska, z pierwszego Małżeństwa z W. J. P. Rochem Kiełczowskim w Kiełczowie smużnym, w Powiecie Konińskim. Ktorey, to iest W. J. P. Katarzynie Kiełczowskiey zaprzysiągłszy dożywotnią przyiaźń, maiąc z nią Potomstwo, lecz to zazdrosna śmierć, Wam z żałością serc waszych, z oczu waszych w lochach podziemnych ukryła, gdy ich krotki wątek życia przerwała. Wianem zaś ś. p. Małżonki twoiey (nigdy nieodżałowaney od wszystkich w okolicy obywatelow) spłaciłeś W. J. P. Michała Młodszego Brata twego, z Dobr Zagorzyc i Belenia, onęż posiadasz dziedzicznym prawem po Rodzicach Twoich. Osiadłszy te dobra, i tu w tey roztropności Obywatelskie serca nie dały ci spoczynku. Gdyś został obrany za Sędziego do Biskupic między Sukcessorami J. W. Walewskiego Kasztelana Spicimierskiego, gdzie z wielką pochwałą, stron sprawiedliwość zachowałeś, i stronności unikałeś, gdy obiema stronom ich żądaniu zadosyć uczyniłeś. Te Magistraturę ledwie zakończywszy, aliści z Dekretu Warszawskiego zostałeś Wiel: Cześniku naznaczonym Kommissarzem, na ułatwienie zachodzących prawnych przeciwności, tyczących się dobr, między W.W. Zakrzewskim Sędzią Ziemskim Radzieiowskim, [teściem] Rochem Kiełczewskim, Stolnikiem Kowalskim, Kamińskim Komornikiem Kaliskim, i innemi, z podziwieniem stron onęż w spokoyności umysłow zostawiłeś, że żadna strona z umiarkowaney Twoiey roztropności, nigdy niemiała na Twoy wyrok zażalenia, ale owszem od tychże stron zasłużyłeś sobie na nieśmiertelną zaletę Męża roztropnego i sprawiedliwość kochającego. A to wszystko zaświadczaią Księgi Grodzkie Radzieiowskie Anno Dni 1776 Feria 2da in Crastino Festi Circumcisionis Dni Nostri Jesu Chrisi Radzieioviensis M. Borzęcki Pincerna Terrae Chełmensis Juramentum praestitit Etc. Etc. Wzywany byłeś Wielm: Cześniku na różne Magistratury.

Dyrowski, 1792: [Kazimierz cześnik chełmski, 1792].

Wielądek. [W:] Niesiecki 1839/5: Roh Kiełczewski herbu Pomian, stolnik Kowalski, ten z Joanną Trzebińską zostawił córkę Katarzynę, Kazimierza Borzęckiego cześnika Szadkowskiego żonę, z tą sterilis [bezdzietni].

Teki Dworzaczka: Katarzyna B[orzęcka], cześnikowa chełmska, z domu Kiełczewska, została pochowana 10 V 1790 r. u Bernardynów w Kole (Arch. Bern. W.48).

Teki Dworzaczka 37428: 1790 [roku], 10 [5/maja] Katarzyna z Kiełczewskich Borzęcka cześnikowa chełmska (Koło - Bernardyni, 1790).

Boniecki, 1907/10: Roch [Kiełczewski vel. Kiełczowski herbu Pomian], stolnik kowalski 1775 r., żonaty 1-o v. z Joanną Trzebińską [stolnikówna inowrocławką], z którą zeznał zapis dożywocia 1743 r. (DW. 70 f. 940), z pierwszej żony miał [córkę] Katarzynę [Kiełczewską], za Kazimierzem Borzęckim.

Myszkowscy h. Jastrzębiec: Kazimierz Borzęcki, w 1789 r. właściciel lub dzierżawca wsi Beleń w par. Strońsko k. Sieradza.

Nejman, 2010: Lustracja parafii Strońsko z 1789 roku. Miejscowość Beleń, właściciel Kazimierz Borzęcki, dochód w złotych 964, dymy, 11 Miejscowość Zagórzyce, właściciel Kazimierz Borzęcki, dochód w złotych ..., dymy, 17.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 6. 4. 1700-1725

Mikołaj. Rodzice: Mikołaj i Marianna Ostrowska. Ślub: Magdalena Zaleska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Petronella, Teodozja.

Biografia: chorąży.

Nayukochańszy Michał Brat [Kazimierza] młodszy, ktory będący na usługach Oyczyzny, w pieszym Regimencie Gwardyi Koronney, pod Szefem J. O. Xięciem Czartoryiskim, Woiewodą na ow czas Ruskim, na ktorych usługach Oyczyzny przepędziwszy lat 16. odebrawszy Chorąstwo w tym Regimencie, chcący dalsze usługi swoie, poświęcać Dobru powszechnemu, słabość zdrowia, nie pozwoliła mu do dalszego ciągu ich dopełnienia. Przeto uwolniony od Rycerskich obowiązkow, obowiązał sobie w dożywotnią przyiaźń Wielm: Jmć. Pannę Magdalenę Zaleską, bliską krwią złączoną z J. W. Jmć Panią z Głębockich Walewską, Kasztelanową Łęczycką, z ktorą miał dwie Corki Petronellę i Teodozyą. Lecz po zgasłym życiu Nayukochańszey Małzonki swoiey, summę z zastawu podniosł i na Bank dał, sam przy Wielm: [Kazimierzu] Cześniku w Beleniu, Bracie swoim, z małoletniemi Corkami swoiemi, Mąż cnotą i pobożnością zalecony dni życia swego w naprawieniu zwątlonych sił swoich, w spokoyności prowadzi [1792].

Byleń, 1783. Michał Borzęcki i Magdalena Zaleska (LC Strońsko, 1783/2).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 6. 4. 1. 1725-1750

Petronella. Rodzice: Mikołaj i Magdalena Zaleska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 2. 6. 4. 2. 1725-1750

Teodozja. Rodzice: Mikołaj i Magdalena Zaleska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

X

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 1650-1675

Marcin. Rodzice: Jan Roman i ? Krystyna Kręska. Ślub: Anna Masłowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Jan. Jerzy.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Marcin trzeci syn Jana Romana z Kozarzewa Borzęckiego a Brat rodzony Alexandra Woyskiego Płockiego, przeniosł się w Woiewodztwo Sieradzkie, i zawarł śluby Małżeńskie z Wielmożną [?]Masłowską, z którą miał dwoch synow, Jana i Jerzego.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 1. 1675-1700

Jan. Rodzice: Marcin i ? Masłowska. Bezpotomny.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Jan Młodzianem umarł.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 1675-1700

Jerzy. Rodzice: Marcin i ? Masłowska. Ślub: Zofia Zaleska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Józef. Andrzej.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Jerzy w tymże Woiewodztwie Sieradzkim za dożywotniego Przyiaciela przybrał sobie W. J. Pannę Zofią Zaleską z Wydrzyney Woli, z tą spłodził dwoch synow Jozefa [i Andrzeja].

Dowody, 1802-1833: Roku 1802 wywod Rodowitosci swey Szlacheckiey w ninieyszym Zgromadzeniu wraz z teraz podaiącemi się Synami i od Stryieczno Stryiecznemi Bracią Woyciechem i Pawłem ww. Andrzeja Synami, takoż Andrzeja Borzęckiego wnukami Jana Prawnukami, a Marcina Praprawnukami w tymże Roku do wspomnionego wywodu za podaną Prozbą załączonemi.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 1. 1700-1725

Józef. Rodzice: Jerzy i Zofia Zaleska. Bezpotomny.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: [Jozef], ten w Młodzieńskim wieku ten świat Pożegnał.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 2. 1700-1725

Andrzej. Rodzice: Jerzy i Zofia Zaleska. Ślub: Joanna Marszewska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Andrzej, Agnieszka.

Biografia: Andrzej - syn Jerzego i Zofii Zaleskiej. Poślubił przed 1749 rokiem Joannę Marezewską (Marczewską), córkę Stanisława i Konstancji Mielęckiej, która powiła mu córkę Agnieszkę. Joanna nie żyła już w 1775 roku.

Dyrowski, 1792: Andrzey zaś ożenił się z W. J. Panną Joanną Marszewską w Prusinowicach pod Szadkiem, z ktorą miał syna Andrzeia.

Teki Dworzaczka: Andrzej, w r. 1749 mąż Joanny Marszewskiej (Marczewskiej?) (ZTP 52 k.79), nie żyjącej w r. 1775. Ich córka Agnieszka.

Teki Dworzaczka 1400: Andrzej Borzęcki m[ąż] Kunegundy Marszewskiej (f. 79) W nast[ępnym] akcie imię jej poprawione na Joanna a Kunegunda to żona Michała Zaremby Gorzewskiego siostra jej rodz[ona] (Zap. Tryb. Piotrkowskie, 1749, f. 79, nr. 52.).

Teki Dworzaczka 1419: Andrzej Borzęcki m[ąż] Joanny i Kunegunda ż[ona] Michała Gorzewskiego Marszewskie, c[órki] ol[im/już nieżyjącego] Stanisława M[arszewskiego] z ol[im/już nieżyjącej] Konstancji Mielęckiej (Zap. Tryb. Piotrkowskie, 1749, f. 473, nr. 52).

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 2. 1. 1725-1750

Andrzej. Rodzice: Andrzej i Joanna Marszewska. Ślub: Salomea Myszkowska. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: Wojciech, Jan, Paweł, Antonina, Maryanna, Helena.

Biografia: Andrzej - syn Andrzeja i Joanny Marszewskiej. Urodzony w ? koło 1740 roku. Zmarł w ? w 1784 roku. Poślubił Salomeę Myszkowską herbu Jastrzębiec. Salomea urodzona w 1745 roku, zmarła po 1785 roku, pochodziła z dóbr Sadokrzyce w parafii Wróblew (obecnie Charłupia Mała) koło Sieradza. W 1784 roku wdowa.

Dyrowski, 1792: Andrzey zaś w dożywotnią przyiaźń obowiązał sobie W. J. Pannę Salomeą Myszkowską, która mu wydała trzech synow, i trzy corki. Synowie są Woyciech, Jan i Paweł a trzey Bracia zostaią w Pułku J. O. Xięcia Wittemberskiego, corki zaś W. Jmść Panna Antonina, Maryanna i Helena.

Myszkowscy: h. Jastrzębiec. Salomea z Myszkowskich (ur.1745 - zm. po 1785) z dóbr Sadokrzyce w par. Wróblew [Charłupia Mała k. Sieradza] m[ąż] Andrzej Borzęcki (ur.+/-1740 - zm. po 1784) 1785 r.
28-ty [1785 roku] Znakomita i szlachetna Pani
Salomea z Myszkowskich Borzęcka z dóbr Sadokrzyce par Wróblew lat 40, dziś wyspowiadana, prawdy wiary zna, przysięgała zeznaje w te słowa, W roku przeszłym 1784 po nieszczęśliwym połogu ciężko chorowałam do której to choroby przyłączyła się febra i w tych paroksyzmach ofiarowałam się do Najśw M. Panny Charłupskiej zaraz paroksyzm i inne choroby ustały, a ja przybywszy do kościoła Małej Charłupi po odprawieniu spowiedzi sakramentalnej i wysłuchaniu Mszy św. z łaski Najśw. M. Panny zdrową zostaję.
29-ty [1785 roku] Taż znakomita Pani zeznaje. W roku 1784 ludzie w tej wsi
Sadokrzyce ciężko chorowali już kilkoro z tym pożegnało się światem. Więc mój mąż Andrzej Borzęcki uczynił ślub odprawić drogę i z ludźmi do kościoła Malej Charłupi do Najśw. M, Panny, zebrali się ludzie razem z moim mężem i gromadne i z dziećmi swojemi drogę tę do Najśw. M. Panny odprawiwszy po uczynieniu sakramentalnej spowiedzi i oddaniu świec na ołtarz Najśw. M. Panny i po wysłuchaniu Mszy św. na którą się wszyscy składali żaden w tej wsi dotychczas nie umarł, ale wszyscy z łaski Najśw. M. Panny zdrowi zostają.
Andrzej Borzęcki, syn Marianny ?. Ślub: Salomea Myszkowska z dóbr Sadokrzyce w par. Wróblew. Dzieci:
Filip Borzęcki zm. 29.07.1730 Chotów, lat 18 [ur. ok. 1712] (LM Chotów, str. 168)], Mikołaj Borzęcki de Belin (chrzestny, LN Chotów k. Wielunia, 1745 r., str. 133), Kazimierz Borzęcki w 1789 r. posesor wsi Beleń w par. Strońsko k. Sieradza, Michał Borzęcki, w 1789 r. posesor wsi Rogów w par. Świnice.

Andrzej Wcisło: Salomea Myszkowska, urodzona w 1745 roku, zmarła po 1785 roku, pochodząca z dóbr Sadokrzyce w parafii Wróblew (Charłupia Mała koło Sieradza) poślubiła Andrzeja Borzęckiego urodzonego około 1740 roku, zmarłego po 1784 roku.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 2. 1. 1. 1750-1775

Wojciech. Rodzice: Andrzej i Salomea Myszkowska. Ślub: ? Gdawska. Rodzice: ? i ? X. Bezpotomny.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Woyciech w [4] Pułku [Koronnym Straży Przedniej] J. O. Xięcia Wittemberskiego.

Dowody, 1802-1833: Roku 1802 wywod Rodowitosci swey Szlacheckiey w ninieyszym Zgromadzeniu wraz z teraz podaiącemi się Synami i od Stryieczno Stryiecznemi Bracią Woyciechem i Pawłem ww. Andrzeja Synami, takoż Andrzeja Borzęckiego wnukami Jana Prawnukami, a Marcina Praprawnukami w tymże Roku do wspomnionego wywodu za podaną Prozbą załączonemi.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 2. 1. 2. 1750-1775

Jan. Rodzice: Andrzej i Salomea Myszkowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Jan w [4] Pułku [Koronnym Straży Przedniej] J. O. Xięcia Wittemberskiego.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 2. 1. 3. 1750-1775

Paweł z Kosarzewa. Rodzice: Andrzej i Salomea Myszkowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Paweł w [4] Pułku [Koronnym Straży Przedniej] J. O. Xięcia Wittemberskiego.

Dowody, 1802-1833: Roku 1802 wywod Rodowitosci swey Szlacheckiey w ninieyszym Zgromadzeniu wraz z teraz podaiącemi się Synami i od Stryieczno Stryiecznemi Bracią Woyciechem i Pawłem ww. Andrzeja Synami, takoż Andrzeja Borzęckiego wnukami Jana Prawnukami, a Marcina Praprawnukami w tymże Roku do wspomnionego wywodu za podaną Prozbą załączonemi.

Gazeta Warszawska, 1815/2: Urodzony Paweł z Kosarzewa Borzęcki niegdy [zmarłego] Andrzeia Borzęckiego i Salomei z Myszkowskich małżonkow syn maiąc w Krolestwie Polskiem brata swego Jana, który był w Pułku JO. Xcia Wirtemberskiego, także siostry Maryiannę i Helenę, a nie wiedząc w którym mieyscu teraz mieszkaią uwiadomia ich przez ninieyszą odezwę, iż on znayduie się w kraiu od Polski przyłączonym do Rossyi w Guberni Podolskiey Powiecie Baltskim, i żąda, iżby mu donieśli o sobie przez pocztą adressuiąc list na Kamieniec Podolski Baltę, Dubnazary w Jahorliku. Donosi im także, iż brat starszy Woyciech umarł bezpotomnie w tym kraiu Rossyyskim Gubernii Wołyńskiey Powiecie Starokonstantynowskim, blizko miasta Stary Konstantynow, gdzie trzymał Possessyią; zostawił maiątek w Summie pieniężney do 8000 złotych. Testamentem zapisał żonie z domu [?] Gdawskiey, lecz ten testament nieprawny, jak jest o tem wiadomość; możnaby w Sądach zyskać iego uchylenie. Donoszący nie maiąc funduszu na Proces, a będąc znaglony potrzebą, ugodził się z bratową, i wziął od niey w Skrypcie złotych ośm tysięcy, lecz Rodzeństwo maią prawo poszukiwać swoich częsci od bratowej, czyli zgodnie, czyli przez proces. - 1815 roku 7 dnia Października w Jahorliku. Paweł z Kosarzewa Borzęcki.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 2. 1. 4. 1750-1775

Antonina. Rodzice: Andrzej i Salomea Myszkowska. Ślub: ? Ordęga. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Antonina dostała się w dożywotnią przyiaźń, W. [?] Ordędze Woyszczycowi Sieradzkiemu.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 2. 1. 5. 1750-1775

Marianna. Rodzice: Andrzej i Salomea Myszkowska. Ślub: ? X. Rodzice: ? i ? X. Dzieci: ?.

Biografia: X.

Dyrowski, 1792: Maryanna i Helena, jeszcze [1792] w Panieńskim stanie zostaią.

 
1. 2. 1. 5. 1. 1. 2. 3. 2. 2. 1.